Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 888/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi G. i A. P. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2004 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji zakładu produkcyjnego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. ustalił warunki zabudowy dla budowy komina stalowego w ramach modernizacji zakładu produkcyjnego na działce nr geod. 96/5 i 96/7 w O. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. P. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Na powyższą decyzję G. i A. P. złożyli skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażający obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia 17 kwietnia 2004 r. zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania i pouczono o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, jednakże później zwrócono się do szeregu podmiotów o dokonanie uzgodnień na podstawie art. 60 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Z akt nie wynika, aby uzyskane uzgodnienia doręczono stronom. Przed wydaniem decyzji organ I instancji nie ponowił zawiadomienia o zakończeniu postępowania i zaniechał informacji o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem sprawy. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., podnoszonego w odwołaniu.
Sąd podzielił także zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Wbrew wymogom określonym w art. 52 ust. 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie dołączono opisu inwestycji obejmującej określenie jej charakterystycznych parametrów technicznych. Nie rozważono, czy istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy nie wynika, czy do wniosku dołączono dokumenty określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a i b w związku z art. 64 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Sąd nie podzielił stanowiska organu w kwestii ochrony interesów osób trzecich, do czego odnosi się art. 54 pkt 2 lit. d ustawy, gdyż zdaniem Sądu organy niesłusznie wywiodły, że wymogi te mogą być rozważone wyłącznie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.
Ponadto organy nie wyjaśniły kwestii spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym, czy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze oraz czy spełnione zostały wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).
W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Fabryka Wsporników "E" Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma określać, na podstawie odrębnych przepisów, szczegółowe wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Skarżąca Spółka podnosi, że zasada ochrony interesów osób trzecich nie stwarza podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli w wyniku budowy nowego obiektu nie nastąpi ograniczenie dostępu do nieruchomości sąsiedniej, ani ograniczenie prawa do korzystania z niej. Ustalenia dotyczące ochrony osób trzecich, zawarte w decyzji, jedynie mogą zawierać informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionego interesu osób trzecich, nie mogą natomiast zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich ani upoważnienia dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes osób trzecich. Zawarta w decyzji organu I instancji informacja o konieczności prowadzenia inwestycji z uwzględnieniem interesu osób trzecich odpowiada zatem prawu.
Następnie w skardze kasacyjnej zarzucono niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 61 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) poprzez stwierdzenie, że nie ma wystarczających przesłanek do przyjęcia, że teren inwestycji był przeznaczony na cel produkcyjny, w wygasłych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
W skardze kasacyjnej zarzucono także Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 141 § 4 i art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 52 ust. 2 lit. c, art. 61 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzących do nieprawidłowego uwzględnienia skargi.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że nieruchomość, na której miała zostać przeprowadzona inwestycja zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 23 października 1992 r., przeznaczona została na tzw. obiekty o charakterze uciążliwym, magazynowo-produkcyjne. Tym samym przesłanka z art. 61 ust. 2 ustawy, zdaniem skarżącej Spółki, została spełniona. Sąd I instancji dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na uznaniu, że pomimo wydania przez Starostę Wrzesińskiego pozwoleń z dnia 23 stycznia 2003 r. oraz z dnia 25 lutego 2004 r. zezwalających na wprowadzanie do powietrza gazów i pyłów, nie została wyjaśniona kwestia dotycząca oceny oddziaływania na środowisko. W skardze kasacyjnej podniesiono także, iż skarżący A. i G. P. nie kwestionowali faktu dotyczącego ich zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym, a podnoszone przez nich zarzuty nie dotyczyły treści i zakresu uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy art. 10 § 1 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew jej zarzutom Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję zasadnie przyjął, iż nie może się ostać w obrocie prawnym decyzja organu administracji publicznej, która została wydana bez zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (art. 10 § 1 K.p.a.). Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku fakty wskazują, iż zaniechanie, o którym mowa, mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza jeśli chodzi o dokonanie uzgodnień przedmiotowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) po zawiadomieniu stron o zakończeniu postępowania w sprawie. Jeżeli tak to za niemogący odnieść zamierzonego skutku trzeba uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tak samo zresztą jak zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 141 § 4 w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera – tak jak wymaga tego przywołana norma prawna – przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wskazania co do dalszego postępowania, tj. wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, umożliwiających zastosowanie w sprawie przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. To zaś oznacza, że Sąd pierwszej instancji przepisów tych w sprawie nie stosował, zasadnie wychodząc z założenia, że mogą one być zastosowane dopiero wówczas gdy stan faktyczny sprawy zostanie wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości. Jeżeli tak to Sąd pierwszej instancji przepisów tych nie mógł naruszyć, bezzasadnym czyniąc zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Co do zaś tych przepisów prawa materialnego, które Sąd pierwszej instancji zinterpretował na potrzeby niniejszej sprawy, tj. art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), to wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej, Sąd nie uznał, iż ww. przepis wymaga aby decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego miała określać szczegółowe wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, tak jak w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich winny być także rozważane w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji w kontekście warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, właściwych dla tego etapu procesu inwestycyjnego.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.