Uzasadnienie
U Z A S A D N I E N I E. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K. P., B. i J. P. oraz T. P. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i zezwalającą na budowę przez B. K. i P. K. hali magazynowej na opakowania wielokrotnego użytku na działce nr ewid. 407 położonej we wsi Ż. gmina [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., a ponadto z naruszeniem przepisów art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Burmistrz Miasta i Gminy [...] zatwierdzając decyzją z dnia [...] zamienny projekt budowlany i wydając pozwolenie na budowę hali magazynowej na działce nr ewid. 407 w Ż. nie ustalił, czy trzy decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15.
10. 2002 r. orzekające rozbiórkę obiektów samowolnie wzniesionych na działce nr 407 mają walor ostateczności. Powyższe ustalenie konieczne jest wobec treści art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, który to przepis obliguje do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku, gdy decyzja nakazująca rozbiórkę jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym.
W ocenie Sądu I instancji stwierdzone uchybienia skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu I instancji na mocy art. 145 § 1 ust. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. K. na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnienie wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzono, że jakkolwiek decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej hali magazynowej, jak i trzy decyzje PINB z 15.10.2002 r. w sprawie rozbiórki obiektów dotyczyły działki o tym samym numerze ewidencyjnym tj. nr 407, to jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zwrócił uwagi na fakt, że działka nr 407 została podzielona na działki o nr ew. 407/1 i 407/2. Obiekty objęte nakazem rozbiórki zostały zrealizowane na działce nr 407/2, natomiast hala magazynowa, której dotyczy przedmiotowa decyzja zlokalizowana jest na działce nr 407/1.
W ocenie strony skarżącej wydanie zaskarżonego wyroku było przedwczesne z uwagi na niewyjaśnienie powyższych okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej.
Wskazanie podstaw kasacyjnych nie może być utożsamione z samym tylko odwołaniem się do brzmienia art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konieczne jest bowiem wskazanie w kasacji konkretnych przepisów, których naruszenie skarżący zarzuca. To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, jaki konkretny przepis prawa materialnego, czy też przepis postępowania sądowo-administracyjnego naruszony został przez Sąd, a uzasadnienie tego naruszenia musi wykazywać istotny wpływ uchybienia tym przepisom czy to prawa materialnego, czy też procesowego na wynik sprawy. Brak właściwego określenia podstawy kasacyjnej stanowi nieusuwalną wadę kasacji i prowadzi do jej odrzucenia, jako niedopuszczalnej.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna wprawdzie zgodnie z wymogiem art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została sporządzona przez adwokata, jednakże z naruszeniem art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera ona w istocie podstaw kasacyjnych.
Wskazanie bowiem, iż zaskarżonemu wyrokowi "na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "... "zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy" nie może być uznane jako przytoczenie podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ani we wnioskach, ani w części zatytułowanej uzasadnieniem nie wskazuje żadnego przepisu prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, którego naruszenie zarzuca Sądowi I instancji, jak i nie wskazano, jaki wpływ to naruszenie miałoby mieć na wynik sprawy, ograniczając się do opisowego przedstawienia zarzutów dotyczących postępowania dowodowego.
Zważywszy, iż skarga kasacyjna nie spełnia określonego w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogu wskazania podstaw kasacji, to jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu /art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /.
Z przytoczonych wyżej względów skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).