Uzasadnienie
A. W. zaskarżył skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 990/06, oddalający jego skargę wniesioną na decyzję Komendanta Głównego Policji utrzymującą w mocy decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Do wydania tego wyroku doszło w następującym stanie faktycznym:
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] skarżący A. W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z wnioskiem o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji, na podstawie której posiadał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem czynności związanych z konwojowaniem wartości pieniężnych w koncesjonowanej firmie ochrony osób i mienia. We wniosku skarżący wskazał, iż broń ta jest przeznaczona do ochrony osobistej, związanej z koniecznością przewożenia środkami komunikacji publicznej posiadanych przez stronę jednostek broni palnej sportowej.
Sprawa była kilkakrotnie rozpoznawana przez organy obu instancji a także Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 3124/01, uchylił decyzje obu organów odmawiające uwzględnienia wniosku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Przy kolejnym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. pismem z dnia [...] poinformował skarżącego, że jego wniosek musi być rozpatrzony w trybie obowiązującej obecnie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W związku z tym organ wezwał skarżącego do przedstawienia w terminie 14 dni orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, zgodnie z art. 15 ust. 3 wymienionej ustawy, pouczając jednocześnie stronę, iż nieprzedłożenie tych orzeczeń spowoduje wydanie decyzji odmownej. Wezwanie to zostało ponowione przez organ I instancji pismem z dnia [...].
W wyniku kolejnego rozpatrzenia wniosku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą – działając w oparciu o przepis art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa wart. 15 ust. 3 cyt. ustawy. Organ powołując się na ww. przepisy ustawy o broni i amunicji podniósł w uzasadnieniu decyzji, iż strona pomimo prawidłowego doręczenia jej pism wzywających do przedłożenia ww. orzeczeń, nie dostarczyła ich organowi wydającemu pozwolenie na broń, co w świetle dyspozycji art. 17 ust. 4 ustawy dało podstawę do wydania decyzji odmownej.
Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie prawa.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 3 i art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji – uznał, iż skarżący A. W. nie przedłożył orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3, co skutkuje tym, iż organ rozstrzygający nie musi badać okoliczności faktycznych powoływanych przez wnioskodawcę. Zdaniem organu odwoławczego brak tych orzeczeń stanowi samoistną przesłankę negatywną wydania pozwolenia, która obliguje organ do wydania decyzji odmownej.
Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6 i art. 7 K.p.a. – organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Zdaniem organu II instancji Komendant Wojewódzki Policji w P. rozpatrując sprawę skarżącego działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, podejmując przy tym wszelkie niezbędne kroki do prawidłowego załatwienia sprawy. Organ stwierdził jedynie, iż Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się naruszenia norm art. 35 i art. 36 K.p.a., niemniej uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o wyłączenie z postępowania na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. organu I instancji – Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż brak jest podstaw prawnych do takiego działania, albowiem powołany przez stronę skarżącą przepis K.p.a. dotyczy nie organu administracji, lecz pracownika tego organu. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie miał też zastosowania przepis art. 25 K.p.a.
W dniu 28 kwietnia 2006 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], zarzucając organowi naruszenie przepisów k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nieprzedstawienie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wynikało wyłącznie z faktu, iż w momencie ich żądania przez organ Policji nie została rozstrzygnięta przez sąd administracyjny kwestia cofnięcia mu pozwolenia na broń palną krótką. Skarżący dodał, iż po orzeczeniu sądowym, wobec upływu zakreślonego przez organ I instancji terminu, nie podjął on starań, aby uzyskać wymagane orzeczenia wobec braku pewności, czy ich pozyskanie wywrze pozytywny skutek w postaci uzyskania pozwolenia. Zdaniem strony wydatkowanie znacznych kwot pieniędzy na uzyskanie stosownych orzeczeń jest bezsensowne w sytuacji, w której strona nie ma pewności, czy organ wyda pozytywną decyzję.
Wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 21 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą tej decyzji były przepisy art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 3 tej ustawy osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.
Jak stanowi przepis art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3.
Z brzmienia dyspozycji powołanych przez organ przepisów ww. aktu normatywnego wynika jednoznacznie, iż organy Policji mają obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń, jeżeli osoba wnioskująca o jego wydanie nie przedłoży stosownych orzeczeń wystawionych przez uprawnione do tego osoby. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń.
W tej sytuacji WSA podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż organy Policji nie mogły wypowiedzieć się co do merytorycznej zasadności wniosku strony skarżącej, albowiem strona nie przedkładając stosownych orzeczeń nie udokumentowała, że posiada zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania bronią.
Sąd stwierdził też, że brak jest podstaw prawnych do zobowiązania organu Policji do wydania orzeczenia wstępnego, w którym organ ten wypowiedziałby się merytorycznie co do argumentów wniosku, przed wydanie ostatecznej decyzji rozstrzygającej w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził też naruszenia przepisów prawa procesowego przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji.
Postępowanie administracyjne trwało wprawdzie zbyt długo, a więc prowadzone było z naruszeniem zasady szybkości postępowania, lecz uchybienie to nie mogło w żaden sposób wpłynąć na ostateczny wynik postępowania. Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak również pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami tej ustawy, a więc bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.
Wymieniony wyrok w całości zaskarżył skargą kasacyjną A. W.. Zarzucił mu naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący podniósł, iż stwierdzona przez Sąd I instancji długotrwałość postępowania miała wpływ na treść wydanej decyzji. Wadą postępowania administracyjnego było też to, że organy nie dochowały obowiązku wyczerpującego i należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Skarżący podniósł, iż organ I instancji tylko raz wezwał go do przedstawienia dokumentacji lekarsko-psychologicznej. Takie postępowanie – w ocenie skarżącego – narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Została ona oparta na zarzucie naruszenia przepisu procesowego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niezastosowanie tego przepisu i oddalenie skargi wniesionej na decyzję, która zdaniem skarżącego została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. Skarżący podjął w skardze kasacyjnej próbę uzasadnienia zarzutów naruszenia w postępowaniu administracyjnym tylko przepisów art. 8 i 9 K.p.a., bez wykazania jednakże, jak naruszenie zawartych w nich norm prawnych mogło wpłynąć na treść zaskarżonej decyzji. Pozostałych zarzutów podniesionych w podstawie skargi kasacyjnej w ogóle nie uzasadnił.
Należy jednak uznać, iż wszystkie te zarzuty są nieuzasadnione. Powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji wówczas, gdy w toku postępowania zakończonego jej wydaniem doszło do naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uzasadnia natomiast uwzględnienia skargi stwierdzenie takiego naruszenia przepisów postępowania, które nie mogły wpłynąć na taki wynik. Sąd I instancji stwierdził w sprawie przewlekłość postępowania, a więc naruszenie przez organy przepisów art. 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. Uchybienia te – jak to zauważył WSA – nie mogły jednak w żaden sposób wpłynąć na wynik sprawy. Bez względu bowiem na okres, w którym było prowadzone postępowanie w tej sprawie, treść decyzji nie mogła być inna, gdyż zdeterminowana była ona faktem niezłożenia przez skarżącego koniecznych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, bez których uwzględnienie wniosku skarżącego było niemożliwe.
Skarżący zarzucił nieuwzględnienie przez Sąd I instancji naruszenia art. 9 K.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego informowania go przez organy prowadzące postępowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na jego prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania. Pomijając fakt, iż skarżący jest radcą prawnym działającym we własnej sprawie, a więc powinien zachować staranność działania wymaganą od profesjonalnego prawnika, należy stwierdzić, że zarzut ten również nie jest zasadny. Skarżący był bowiem dwukrotnie wzywany do złożenia wymaganych orzeczeń z jednoczesnym pouczeniem o skutkach niewykonania tego obowiązku. Poza tym nie wykazał on żadnych innych zaniechań organów, które można byłoby uznać za naruszenie art. 9 K.p.a.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w ogóle nie zostały uzasadnione. Skarżący nie podjął bowiem nawet próby wykazania naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a., nakazujących przestrzeganie praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Nie wykazał, w szczególności, żadnej konkretnej okoliczności niewyjaśnionej w sprawie a koniecznej do wydania decyzji kończącej postępowanie. Nie uzasadnił też naruszenia art. 8 K.p.a. zawierającego zasadę tworzenia zaufania obywateli do organów państwa. Odmowa wydania decyzji udzielającej pozwolenia na broń osobie, która nie spełniła ustawowych warunków, od których wydanie tej decyzji jest uzależnione, nie narusza żadnych przepisów, w szczególności wskazanych skardze kasacyjnej.
Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.