Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 listopada 2017 r., w sprawie IV SA/Po 719/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...]" w miejscowości S., w l obrębie S., gmina [...], na działce nr [...] o powierzchni 0,7900 ha, arkusz mapy 1, oznaczonego jako grunty orne klas: S-II (S-RII), Br- Illb (Br IIIB), S-IIIa (S-RIIIA).
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach.
Postanowieniem z [...] maja 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO, organ II instancji) po rozpoznaniu zażalenia T. [...] S.A. (wnioskodawca, skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] (Starosta, organ I instancji) z [...] kwietnia 2017 r., nr [...].
W uzasadnieniu SKO wskazało, że zaskarżonym postanowieniem Starosta odmówił uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, przedłożonego przez Wójta Gminy [...], projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...]" w miejscowości S., w obrębie S., gmina [...], na działce nr [...] o powierzchni 0,7900 ha, arkusz mapy 1, oznaczonego jako grunty orne klas: S-II (S-RII), Br- Illb (Br IIIB), S-IIIa (S-RIIIA). W uzasadnieniu wskazano, że teren inwestycji nie spełnia warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.).
W zażaleniu wnioskodawca wniósł o uchylenie postanowienia, argumentując, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmuje jedynie 200 m2 działki oznaczonej nr [...]. Pozostała część działki nadal będzie przeznaczona na cele rolnicze, a w związku z tym, teren spełnia warunki wynikające z przepisu art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Uzasadniając stanowisko co do tego, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, organ II instancji zacytował treść art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i wskazał, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie wskazane w nim warunki.
Dalej wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka nr [...], obręb S. zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi: sady S-RII o pow. 0,0800 ha, grunty rolne zabudowane Br -Rllla o pow. 0,1800 ha oraz sady S-RIIIa o pow. 0,5300 ha. Łączna powierzchnia gruntów klasy S II i R IIIA wynosi zatem 0.7900 ha i przekracza próg powierzchniowy określony w art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W związku z tym, brak jest podstaw do szczegółowej analizy odnośnie spełnienia pozostałych przesłanek. Ustawodawca wymaga bowiem, aby wskazane wyżej warunki były spełnione łącznie. Niespełnienie chociażby jednego ze wskazanych warunków uniemożliwia uzgodnienie inwestycji w zakresie wymaganym art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie, zmiana przeznaczenia wskazanej działki na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a zgoda ta jest możliwa do uzyskania jedynie w trybie obowiązującym przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na postanowienie organu II instancji złożył wnioskodawca, stwierdzając m.in., że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczący przedmiotowej inwestycji obejmuje jedynie 200 m2 działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (wielkość określona we wniosku oraz załącznikach do niego). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowe 200 m2 będzie ogrodzone i oddzielone od pozostałej części działki, której przeznaczenie nie ulegnie zmianie. W ocenie skarżącego, ograniczenie powierzchni, o którym mowa punkcie 4 art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie odnosi się zatem do całej powierzchni działki, której części przeznaczenie ma ulec zmianie, a jedynie do tej właśnie części.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wojewódzki podkreślił, że postanowienie, będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, zostało wydane w trybie przewidzianym w art. 106 k.p.a., tj. w ramach tzw. współdziałania organów. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych.
Jak wynika z informacji z rejestru gruntów działka nr [...] o pow. 0,7900 ha, na której planowana jest inwestycja, stanowi grunty klas S-RII, Br-RIIIa i S-RIIIa. Prawidłowo więc organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji.
Zakres rozpoznania sprawy w ramach procedury uzgodnienia zakreśla właściwość organu, w tym przypadku powołanego do rozpoznania spraw z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organ uzgadniający powinien więc przede wszystkim sprawdzić zgodność planowanej inwestycji z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie swojej właściwości. Analiza obowiązujących przepisów, powołanych w zaskarżonym postanowieniu, w ocenie Sądu pierwszej instancji, wskazuje, że odmowa uzgodnienia w niniejszej sprawie była prawidłowa. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.
- 1. Na podstawie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych prawidłowo ustalono, że przedmiotowa nieruchomość wymaga uzyskania takiej zgody, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji.
Sąd wojewódzki wskazał, że art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się pojęciem "zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze". Pojęcie to zdefiniowane jest w art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a procedura zmiany przeznaczenia uregulowana jest w art. 7 tej ustawy. Jest to pojęcie całkowicie odrębne od pojęcia "wyłączenia gruntów z produkcji rolnej", zdefiniowanego w art. 4 pkt 11, którego procedura określona została w art. 11 powołanej ustawy. Sąd wojewódzki, powołując się na stanowisko zawarte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym całkowicie uznał za prawidłowe twierdzenie organów obu instancji, co do tego, że zmiany przeznaczenia wymaga cała działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a nie tylko ta jej część, która będzie przeznaczona pod inwestycję. W tej sytuacji organy obu instancji zasadnie stwierdziły niespełnienie warunku z art.7 ust. 2a pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co skutkuje odmową uzgodnienia.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, zarzuty dotyczące oceny materiału dowodowego nie zasługiwały na uwzględnienie – zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi sprowadzają się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami i rozstrzygnięciami organów obu instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła T. [...] S.A. z siedzibą w [...], zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, polegające na jego niezastosowaniu,
- 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie skoro w stanie faktycznym i prawnym uzasadnione było uchylenie bądź stwierdzenie nieważności decyzji obu postanowień organów I i lI instancji,
- 3. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., polegające na jego niezastosowaniu, skoro postanowienia Starosty [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, zatem istniały przesłanki do stwierdzenia ich nieważności,
- 4. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., polegające na jego niezastosowania w sytuacji, gdy istniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego,
- 5. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu lakonicznego uzasadnienia wyroku, utrudniającego kontrolę instancyjną.
W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,
- 2. uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r., obu w całości,
- 3. umorzenie postępowania,
- 4. zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie Spółki od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że w sprawie organy oraz Sąd pominęły art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, którego zastosowanie czyni postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym. Na podstawie ww. przepisu przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedmiotowej regulacji, zdaniem skarżącej kasacyjnie, nieuprawionym jest wymaganie od inwestora, by uzyskał zgodę właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów na nierolne, ponieważ brak sprzeczności pomiędzy inwestycją celu publicznego i rolniczym przeznaczeniem taki obowiązek znosi.
Powyższe oznacza zatem, że skoro przepisy ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, to uzgodnienia dokonane przez Wójta Gminy [...], które doprowadziły do wydania zaskarżonych postanowień, nie były w tym przypadku obligatoryjne, a więc postanowienia te są obarczone wadą nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona częściowo usprawiedliwione podstawy.
Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do oceny czy w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo organy administracji odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, przy czym autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na treść art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U z 2019 r. poz. 2410), który powinien mieć, w jego ocenie, zastosowanie w niniejszej sprawie, a co nie zostało uwzględnione przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Trafnie podnosi skarżąca kasacyjnie Spółka, że ani organy administracji, ani też Sąd pierwszej instancji nie oceniły, czy zapisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych pozwalały na wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że skarżący ani w zażaleniu, ani w skardze do Sądu pierwszej instancji nie wskazał na konieczność zastosowania tych przepisów. Zasada legalizmu nakazuje bowiem organom administracji działanie w oparciu o przepisy prawa niezależnie od podnoszonych zarzutów, zaś Sąd pierwszej instancji, jak wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami, wnioskami ani powołaną podstawą prawną rozpoznając sprawę w jej granicach. Dla umotywowania takiego stanowiska należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Jednocześnie w ust. 3 tego przepisu ustawodawca wskazał, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy) lokalizacja takiej inwestycji odbywa się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania rozstrzygnięcia, w części dotyczącej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazywały w art. 50 ust. 1 zd. 2, że "warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio". Ten ostatni przepis wskazuje natomiast, że jedną z przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest to, aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie zarówno sądów administracyjnych jak i powszechnych prezentowany jest jednolity pogląd, co do tego, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z pewną modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (tak m.in. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Rzeczą organów orzekających w niniejszej sprawie była zatem ocena, czy art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miał zastosowanie w niniejszej sprawie oraz w jakim zakresie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz wyroku wskazuje bowiem, że przyczyną, dla której odmówiono uzgodnienia projektu decyzji było niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie nie można nie zauważyć, że uzasadnienie takiego stanowiska jest nad wyraz lakoniczne, to jednak nie budzi wątpliwości, że organy jak i Sąd wojewódzki uznały za zasadne zastosowanie tego przepisu (art. 61 ust. 1 pkt 4) wprost.
Takiemu stosowaniu tego przepisu stoi na przeszkodzie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Skoro bowiem ustawodawca w przepisie tym wskazał w sposób niebudzący wątpliwości, że przeznaczenie terenu m.in. na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji z zakresu łączności publicznej, to organ administracji nie może odmówić uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji takiej inwestycji jedynie z tego powodu, że teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Taka wykładnia tego przepisu pośrednio wynika również ze zmian, które wprowadził ustawodawca ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815). W uzasadnieniu do projektu tej zmiany, która m.in. dodała ust. 1a do art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 734/15 (Legalis nr 1639950), w którym przyjęto, że "przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust.
- 1) oraz interpretacji przepisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art.
- 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro ust. 2 art. 46 wskazuje na brak sprzeczności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z rolniczym przeznaczeniem terenu, to należy rozważyć możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej." Dla uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych zmiana wprowadzona ww. ustawą precyzuje, że art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Konkludując, mając na uwadze cel ustawy z 7 maja 2010 r. należało uznać, że błędnie organy administracji uznały, a Sąd pierwszej instancji stanowisko takie zaakceptował, że należało odmówić uzgodnienia realizacji przedmiotowej inwestycji, z uwagi na fakt, że teren wymagał zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolne. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że prawidłowe jest stanowisko organów (chociaż pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia), że zmiany przeznaczenia wymagałaby cała działka, a nie jedynie część przeznaczona pod inwestycję. Trafnie zatem skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 46 ust. 2 ww. ustawy, które w tych okolicznościach sprawy polegało na niezastosowaniu tego przepisu.
Jednocześnie NSA uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i w konsekwencji rozpoznał skargę i ze wskazanych wyżej przyczyn uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zostało wydane co najmniej przedwcześnie. Niezasadnie bowiem organ przyjął, że przyczyną, dla której należało odmówić uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej lokalizacji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej był brak zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntu. "Odpowiednie stosowanie" przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do takiej inwestycji oznacza, że przepis ten nie miał zastosowania.
Nie oznacza to jednak, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, że organy administracji utraciły uprawnienia do uzgadniania inwestycji. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 ust. 4 pkt 6 ww. ustawy uzgodnieniu podlegają wszystkie inwestycje w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne. A zatem rzeczą organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych była ocena czy realizacji przedmiotowej inwestycji nie stoją na przeszkodzie cele, jakie nałożył ustawodawca na ten organ w ustawie o ochronie przyrody w art. 3 ust. 1, a określone jako kierunki ochrony takich gruntów. Wymaga przy tym podkreślenia, że ustawa o wspieraniu usług nie stanowi bezwarunkowego zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Ponieważ jednak zakaz taki z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych zależny będzie od uznania organu i co więcej musi mieć oparcie w przepisach szczególnych, to rzeczą organu jest należyte, przekonujące uzasadnienie przyjętego stanowiska.
Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 3 p.p.s.a należało uznać za nieuzasadniony. Brak jest bowiem podstaw do uznania na tym etapie postępowania, że postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe i winno podlegać umorzeniu.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennemu, poprzez dokonanie błędnej wykładni ostatniego ze wskazanych przepisów. Naruszono także przepisy postępowania wobec odmówienia uzgodnienia projektu decyzji bez należytego wyjaśnienia przyczyn (poza błędnie wskazaną przez organ administracji), dla których realizacja tej inwestycji jest niemożliwa. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Rozpoznając ponownie sprawę organ związany będzie dokonaną wyżej oceną prawną. Organ oceni zatem, z pominięciem zakazów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 4, czy cele jakie zostały nałożone na organy mające za zadanie chronić grunty rolne, nie stoją na przeszkodzie realizacji ww. inwestycji.
Z tych wszystkich względów w oparciu o treść art. 188, 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 135 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zostało oparte o treść art. 200, 205 i 203 pkt 1 tej ustawy.