Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymaną nią decyzję Wielkopolskiego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2009 r.
Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. cofnął M. R. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 23 lipca 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż nie podzielił stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w zakresie nieprawidłowego przechowywania broni, natomiast podzielił stanowisko w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń, wobec niepoddaniu się przez zainteresowanego odwoławczym badaniom psychologicznym, których przeprowadzenie organ II instancji uznał za uzasadnione.
Stwierdzenie przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nieprzedstawienie przez stronę odwoławczego orzeczenia psychologicznego należy uznać za dowód wystąpienia przesłanki art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, tj. wykazywania przez nią istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, nie zostało podzielone przez Komendanta Głównego Policji, albowiem istnienie takich zaburzeń potwierdzić można jedynie w drodze stosownego badania, do którego jednak nie doszło.
M. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji.
W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się z takim osądem podnosząc fakt uzyskania pozytywnych orzeczeń lekarza i psychologa w zakresie możliwości posiadania broni palnej, co zostało potwierdzone załączonym orzeczeniem uprawnionego psychologa z dnia [...] sierpnia 2009 r. wskazujące na brak przeciwwskazań do posiadania broni palnej.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu dodał, że organ podjął uzasadnione podejrzenie, że skarżący może być osobą nadpobudliwą i skłonną do przemocy, skoro nie stawił się na II badanie psychologiczne.
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymaną nią decyzję Wielkopolskiego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2009 r.
W uzasadnieniu Sąd podał, że skarga jest zasadna lecz z innych przyczyn, niż w niej wskazane. Dla wyniku niniejszej sprawy istotnym było ustalenie w drodze orzeczenia wydanego przez specjalnie uprawnionego psychologa czy M. R. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Zainteresowany poddał się takiemu badaniu uzyskując w dniu [...] lutego 2009 r. pozytywne dla siebie orzeczenie. W dniu tym uzyskał także pozytywne orzeczenie uprawnionego lekarza, które zostało zlecone przez organ.
Od powyższego orzeczenia organ na mocy § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) wniósł odwołanie, podnosząc w uzasadnieniu, że "wymieniony postrzegany jest jako osoba nadpobudliwa, przejawiająca skłonności do agresji i wywoływania awantur domowych".
Do badania skarżącego przez psychologa w trybie odwoławczym jednak nie doszło, albowiem skarżący nie podjął stosownego zawiadomienia o terminie tego badania.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, okoliczność niepoddania się przez M. R. odwoławczym badaniom psychologicznym nie została w sposób właściwy wyjaśniona przez organy obu instancji i zagadnienie to stanowiło główną przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
Sąd I instancji skupił się na ocenie sposobu doręczenia zawiadomienia o terminie badań. W ocenie Sądu doręczenie powinno odbywać się zgodnie z zasadami art. 44 K.p.a., a na szczególną uwagę zasługuje § 3 tego przepisu, określający sposób umieszczenia zawiadomienia o przesyłce.
Z adnotacji poczty, zawartej na przesyłce wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru nie wynika, gdzie takie zawiadomienie zostało umieszczone, a zatem w ocenie Sądu I instancji przesyłka powyższa nie została doręczona w sposób właściwy – czego nie dostrzegły organy podczas rozpatrywania przedmiotowej sprawy.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że nie wyjaśniono czy niepoddanie się przez M. R. badaniom psychologicznym w trybie odwoławczym było przez niego zawinione.
W kwestii nieprawidłowego przechowywania broni Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone przez organ II instancji. Sporna kwestia została prawidłowo wyjaśniona przez organ II instancji, tj. kontrola wykazała, że M. R. przechowuje broń myśliwską w specjalnym sejfie.
Skargę kasacyjną wniosła radca prawny J. S. – pełnomocnik Komendanta Głównego Policji zaskarżając wyżej wymieniony wyrok w całości.
Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 270), tj. art. 18 ust. 1 pkt 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżący może dysponować bronią palną, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy wskazują inaczej oraz naruszenie przepisów postępowania art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), tj. art. 145 § 1 pkt 1 c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu, że organy Policji powinny zlecić Skarżącemu ponowienie lekarskich badań.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podniesiono, że nieuprawnione jest twierdzenie organu I instancji uznające, że Skarżący może być osobą nadpobudliwą i skłonną do przemocy, skoro nie stawił się na II badanie psychologiczne, ponieważ nie podjął w tej sprawie pisma. Nadto wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie: obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami.
Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał brak usprawiedliwionych podstaw podniesionych zarzutów.
Kontrola Sądu pierwszej instancji dotyczyła decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską.
Skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji uchylającego decyzje organów obu instancji, tj. Komendanta Głównego Policji i Wielkopolskiego Komendanta Policji została oparta na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.
Rozpoznając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 237, poz. 343) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza bezzasadność ww. zarzutu.
Wbrew zarzutowi autora skargi kasacyjnej należy stanowczo zaprzeczyć by Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę na decyzję organów Policji naruszył przepisy wskazane w zarzucie 2, jeśli się zważy, iż Sąd przywoływał jedynie § 2 ww. rozporządzenia stanowiący o możliwości złożenia odwołania od orzeczeń wydanych na podstawie badań psychologicznych osobom ubiegającym się lub posiadających pozwolenie na broń.
Z prawa tego skorzystał organ – co zauważył Sąd, poddając słusznej krytyce sposób sformułowania treści odwołania pozbawionego obiektywizmu.
Jednak nie ta ocena treści odwołania była powodem uchylenia decyzji obu organów Policji, bowiem do rozpoznania odwołania przez psychologa II instancji odwoławczej w ogóle nie doszło.
Wezwanie wysłane przez psychologa do skarżącego M. R. na termin badań kontrolnych nie zostało podjęte przez niego. Badań tych nie wykonano więc.
Organ nie ustalił przyczyn braku podjęcia wezwania przez skarżącego. Uznał to za zawinione nieprzedłużenie przez stronę orzeczenia odwoławczego psychologa.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, wyłącznie fakt niewyjaśnienia okoliczności przyczyn niepoddania się strony badaniom psychologa w postępowaniu odwoławczym był powodem uchylenia decyzji obu instancji.
Słusznie też Sąd, przedstawiając na podstawie dowodów pocztowych, sposób kierowanej do strony M. R. korespondencji psychologa odwoławczego, wykazał tylko, że była ona dwukrotnie awizowana.
Brak jakichkolwiek danych na temat dopełnienia wymogu prawnego z art. 44 § 3 K.p.a. – polegającego na informacji jak i gdzie pozostawiono zawiadomienie dla adresata o przesyłce. Te okoliczności są niekwestionowane w sprawie.
W pełni uzasadniona jest ocena prawna Sądu pierwszej instancji, że w powyższej sytuacji nie można przyjąć skutecznego doręczenia wezwania stronie na badania psychologiczne w ramach złożonego przez organ odwołania.
Żadną miarą nie można wyprowadzić negatywnych skutków dla strony obciążając ją odpowiedzialnością za brak przeprowadzenia badań i niezłożenie odwoławczego orzeczenia psychologa.
To organy obu instancji wydając decyzję o cofnięciu na broń palną myśliwską M. R., naruszyły przepisy prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stanowi to niekwestionowaną podstawę uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej.
Uzasadnia to równocześnie ocenę braku zasadności zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej podnoszącej naruszenie przez Sąd wyżej wskazanego przepisu art. 18 ust. 1 pkt 5, pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji.
Naczelny Sąd Administracyjny wbrew treści skargi kasacyjnej uznał, iż Sąd pierwszej instancji wnikliwie rozpoznał przedmiotową sprawę, a zgodne z prawem rozstrzygniecie wyczerpująco i zgodnie z wymogami art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnił.
Zarzuty skargi kasacyjnej w żadnym stopniu nie podważyły orzeczenia tegoż Sądu.
Z mocy art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku.