Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30.11.2004 r. sygn. akt I SA 2585/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M. G., która domagała się zobowiązania Szpitala [...] w W. [...], do udostępnienia dokumentacji medycznej jej zmarłego syna A. G. M. G. uważała, że dokumentacja, którą szpital jej udostępnił jest niekompletna.
W uzasadnieniu wyroku, Wojewódzki Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), zakład opieki zdrowotnej jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną pacjentów, którą – stosownie do art. 18 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, udostępnia pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta, zaś § 53 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunkach jej udostępniania (Dz.U. Nr 88, poz. 966 ze zm.) wskazuje, że dokumentację medyczną indywidualną i zbiorczą udostępnia się na wniosek pacjenta, którego dotyczy, jego przedstawiciela ustawowego lub osoby przez niego upoważnionej, a w razie śmierci pacjenta – osoby przez niego upoważnionej.
W niniejszej sprawie konieczne było ustalenie, czy M. G. była osobą upoważnioną do otrzymania dokumentacji medycznej syna A. G., a jak wynika z oświadczeń złożonych przez nią na rozprawach w dniu 21.05.2004 r. i 17.11.2004 r., syn nie upoważnił jej do wglądu do dokumentacji - stwierdził Sąd, uznając, iż wobec tego żądanie M. G. nie jest zasadne, skoro nie legitymowała się upoważnieniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła M. G., reprezentowana przez adwokata z urzędu, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania art. 106 § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd powinien przeprowadzić dowód z urzędu w zakresie ustalenia, czy skarżąca była upoważniona do żądania udostępnienia jej dokumentacji medycznej zmarłego syna, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2. naruszenie przepisów postępowania art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, kiedy w niniejszym postępowaniu Sąd wydał wyrok oddalający skargę bez wyjaśnienia poważnej wątpliwości w zakresie ustalenia, czy skarżąca była upoważniona do żądania udostępnienia jej dokumentacji medycznej zmarłego syna oraz na podstawie akt sprawy, z których nie można było wysnuć jednoznacznego wniosku, ze skarżąca nie była osobą upoważnioną, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 3. naruszenie przepisów postępowania art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, polegające na tym, iż Sąd w niniejszej sprawie orzekając o skardze w zakresie udostępnienia skarżącej pozostałej części dokumentacji medycznej dot. jej syna uznał, że nie jest ona osobą upoważnioną do wglądu w tę dokumentację, mimo kilkakrotnych stwierdzeń ze strony Szpitala [...], iż skarżąca taką osobą upoważnioną była, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Szpital [...] w W. [...] odpowiadając na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Naczelny Sąd może poruszać się tylko w granicach przytoczonych podstaw kasacyjnych, nie mogąc ich prostować poprawiać, uzupełniać czy interpretować. Prawidłowości przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej miały wymóg sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, nałożony art. 175 § 1 tej ustawy.
W skardze kasacyjnej M. G. postawiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przytaczając przepisy ustawy - jak podano – z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez podania publikacji. Stwierdzić należy, że nie ma takiej ustawy. Z dnia 25 lipca 2002 r. jest ustawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zawierająca 50 artykułów, zaś ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest z dnia 30 sierpnia 2002 r. ogłoszona w Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, zawierająca 301 artykułów. Już takie przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej dyskwalifikuje ją. Zakładając jednak, że chodzi o ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", co wynikałoby z numeracji przytoczonych przepisów i odniesienia się do ich treści nie można uznać, iżby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołane przepisy tej ustawy naruszył, wydając zaskarżony wyrok.
Sąd, zgodnie z art. 106 § 3 ppsa, może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie.
W niniejszej sprawie M. G. nie domagała się przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, zaś Sąd z urzędu nie przeprowadzał takiego dowodu wobec tego, iż z akt wynikało, kogo A. G. upoważnił do wglądu w dokumentację medyczną, a osobą tą nie była skarżąca (karta choroby), a co sama potwierdziła dwukrotnie na rozprawie, składając oświadczenia na pytania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył zatem tego przepisu, nie stosował go bowiem wobec braku przesłanek do wdrożenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o których mowa w tym przepisie.
Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 133 § 1 ppsa. Sąd wydał wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy, tak jak przepis ten nakazuje. Jeżeli natomiast skarżącej chodziło o to, że – jej zdaniem – ocena Sądu była sprzeczna z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, powinna postawić raczej zarzut naruszenia prawa materialnego, a nie procesowego. Na podstawie akt sprawy Sąd uznał, że skarżąca nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), a skarżąca z tym poglądem się nie zgadza, a wobec tego powinna atakować wnioski wyciągnięte przez Sąd z akt sprawy, a nie oparcie się w wyciąganiu tych wniosków na aktach sprawy.
Zaskarżony wyrok nie narusza również art. 134 ppsa. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno § 1, jak i § 2, przy czym w istocie nie wyjaśniono na czym miałoby polegać naruszenie § 1, koncentrując się na naruszeniu § 2. Wojewódzki Sąd nie wydał orzeczenia na niekorzyść skarżącej. Na podstawie akt sprawy – karta choroby A. G. – oraz oświadczeń skarżącej złożonych na rozprawach przed Sądem w dniach 21.05.2004 r. i 17.11.2004 r., Wojewódzki Sąd ustalił, że M. G. nie jest osobą upoważnioną do wglądu w dokumentację medyczną A. G., o której mowa w cyt. wyżej art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i wobec tego nie mógł zobowiązać Szpitala [...] do udostępnienia dokumentacji medycznej. Fakt, że Szpital, wbrew temu przepisowi, udostępnił jej dokumentację, nie mógł wpływać na ocenę Sądu, a nadto nie powodował, iż stała się ona osobą, o której w nim mowa.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.