Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1100/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lipca 2006 r., Nr: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że wniesiona przez pełnomocnika skarżących, będącego adwokatem, skarga nie została opłacona, co stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skutkowało jej odrzuceniem.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik strony skarżącej i zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 i art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że art. 221 powołanej ustawy dotyczy również opłaty od skargi, gdy z treści art. 58 § 1 ustawy nie wynika, aby nieopłacenie skargi stanowiło podstawę do jej odrzucenia, natomiast z § 5 w/w rozporządzenia wynika wprost, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata uiszcza się na wezwanie.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Stosownie do art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Pismem takim niewątpliwie jest skarga. Zgodnie zaś z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W świetle powołanych przepisów, bezzasadny jest zarzut skarżącego, jakoby przepis art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dotyczył skargi. Przepis ten dotyczy bowiem każdego pisma, które podlega opłacie i zostało wniesione do sądu przez adwokata. Ma on zatem zastosowanie również w przypadku skargi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej kolejności należy wskazać, że wprawdzie ust. 2 w/w przepisu stanowił, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, stwierdził niezgodność tego przepisu z art. 221 cyt. ustawy, utracił on moc. W tej sytuacji, również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu.
Na marginesie należy wskazać, iż słusznie zauważa autor skargi kasacyjnej, że z uwagi na treść § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, który stwierdza, że przy uiszczaniu wpisu należy między innymi wskazać sygnaturę akt sądowych, pełnomocnik wnosząc skargę będzie musiał pokonać pewne trudności, jakie wystąpią w związku z koniecznością właściwego opisania sprawy, jednakże przy dochowaniu należytej staranności, trudność tę można pokonać. Nawet bowiem w przypadku nieznajomości sygnatury akt, profesjonalny pełnomocnik powinien w myśl zasady lex superior derogat legi interiori (norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu), zastosować się do przepisów aktu wyższego rzędu i opłacić skargę, podając pozostałe dane określone w § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia tj. wskazać strony postępowania, przedmiot skargi oraz datę jej wniesienia.
Nie może także zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma on bowiem zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wymieniony w tym przepisie katalog przesłanek odrzucenia skargi, nie jest katalogiem zamkniętym i w przypadku, gdy inny przepis powołanej ustawy przewiduje odrzucenie skargi z powodu jej nieopłacenia, a przepisem takim jest niewątpliwie art. 221, sąd administracyjny ma obowiązek jego zastosowania.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.