Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 1707/11, oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Praga Południe nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r. (nr [...]). Decyzją tą Prezydent m. st. Warszawy zezwolił skarżącej Spółce ([...] S.A.) na usunięcie 9 sztuk drzew oraz zakrzewienia z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie i ustalił z tego tytułu opłatę w wysokości 265 874,40 zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że Spółka w pismem z dnia 11 lutego 2011 r. (złożonym w organie w dniu 14 lutego 2011 r.) wystąpiła o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010r. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który ją wydał.
Jako nową okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania wnioskodawca uznał to, że wniosek o wydanie zezwolenia na usuniecie drzew i krzewów z dnia 13 listopada 2010 r. został przygotowany przez pracownika Spółki (A. L.) niezgodnie z intencją Spółki, której zamiarem było uzyskanie bądź zezwolenia na wycinkę drzew i krzewów rosnących na nieruchomości przy ul. [...] w W. w sytuacji gdyby przesadzenie tych drzew i krzewów w inne miejsce okazało się niemożliwe, bądź zezwolenia na zastąpienie wyciętych drzew i krzewów innymi roślinami. Tymczasem przygotowany przez pracownika Spółki (i złożony w organie) wniosek ograniczał się do uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew, bez możliwości przesadzenia lub zastąpienia wyciętych drzew (krzewów) innymi nasadzeniami. Wniosek ten był zatem sprzeczny z wolą Spółki i wywołany niefrasobliwością jego autora.
W ocenie skarżącej Spółki wniosek z dnia 11 lutego 2011 r. o wznowienie postępowania został złożony w terminie o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 k.p.a. tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Zdaniem Spółki termin ten rozpoczął bieg z dniem 1 lutego 2011 r. tj. od momentu złożenia przez Zarząd Spółki "oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu".
Orzekające w sprawie organy administracji nie podzieliły stanowiska skarżącego i uznały, że skoro podstawę do wznowienia postępowania stanowi okoliczność sformułowania wniosku z dnia 13 listopada 2010 r. w sposób niezgodny z intencją Spółki, to termin na wznowienie postępowania powinien być liczony od dnia w którym strona dowiedziała się o sposobie rozstrzygnięcia tego wniosku, a więc najpóźniej od dnia doręczenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r., którą uwzględniono ten wniosek (co miało miejsce w dniu 27 grudnia 2010 r.). Zatem dniem od którego rozpoczął się bieg miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. był dzień 27 grudnia 2010 r., zaś ostatni dzień na złożenie tego wniosku przypadał w dniu 26 stycznia 2011 r.
W konkluzji organy administracji stwierdziły, że skoro wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 14 lutego 2011 r. a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia, to należało odmówić wznowienia postępowania.
Spółka [...] S.A. nie zgodziła się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie i zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 148 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg najpóźniej w dniu doręczenia Spółce decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r. W ocenie Spółki termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r. rozpoczął bieg w dniu 1 lutego 2011 r. W tym bowiem dniu zarząd spółki dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, czego wyrazem było złożenie oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Skarżąca podkreśliła, że "nie ma podstaw by przypuszczać, iż zarząd [spółki] znając treść decyzji wcześniej, zwlekałby ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, narażając się na zarzut niegospodarności".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji w dniu 16 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podkreślił, że Spółka zatrudnia około 400 pracowników i nie jest możliwe, aby członkowie zarządu na bieżąco zapoznawali się z korespondencją kierowaną do Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wskazał na podstawę prawną zaskarżonej decyzji którą stanowił art. 149 § 3 k.p.a. i wyjaśnił, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Podstawą zaś wznowienia wskazaną przez skarżącego są przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Natomiast kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania normuje przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowiąc, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi zatem udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Okoliczność powyższą organy zobowiązane były zbadać z urzędu, uchybienie bowiem terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji uznał, że organy słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r. (nr [...]) zezwalającą skarżącej Spółce na usunięcie 9 sztuk drzew oraz zakrzewienia z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. i ustalającą z tego tytułu opłatę w wysokości 265 874,40 zł., albowiem stwierdziły uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd ten dalej wywiódł, że niewątpliwie za okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. zezwalającą Spółce na wycięcie drzew i nakładającą administracyjną karę pieniężną, skarżąca Spółka uznaje to, że wniosek o zgodę na wycięcie drzew z dnia 13 listopada 2010 r. był w swej treści sprzeczny z intencją wnioskodawcy (Spółki). W tej sytuacji kluczowym było ustalenie, kiedy Spółka powzięła wiadomość o sprzeczności tego wniosku z zamiarem Spółki. Zarówno wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z dnia 13 listopada 2010 r. jak i oświadczenie (z dnia 12 listopada 2010 r.) o zgodzie na wycinkę drzew, podpisane zostały przez Prezesa i Wiceprezesa Zarządu, w sposób zgodny z zasadą reprezentacji określoną w KRS.
Nie można zatem twierdzić, że osoby te nie posiadały wiadomości o treści zawartej w tym wniosku. Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje Spółkę na zewnątrz (art. 368 § 1 kodeksu spółek handlowych), zaś prawo członka zarządu do reprezentowania spółki dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki (art. 372 § 1 kodeksu spółek handlowych). Od członków zarządu – organu uprawnionego do reprezentacji spółki wymaga się więc profesjonalizmu i wyjątkowo należytej staranności w prowadzeniu spraw Spółki. Nie można uchylić się od skutków złożonego oświadczenia woli (podpisania wniosku o wydanie zezwolenia na usuniecie drzew) twierdząc, że wniosek ten przygotował pracownik Spółki. Złożenie podpisu pod wnioskiem ma bowiem swoje konsekwencje.
Tym bardziej zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie jest do obrony pogląd strony skarżącej, kwestionujący stanowisko organu, zgodnie z którym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął bieg najpóźniej w dniu doręczenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r., którą uwzględniono ten wniosek. Argument, iż Spółka zatrudnia 400 pracowników i "nie jest możliwe aby członkowie zarządu na bieżąco zapoznawali się z korespondencją kierowaną do Spółki", świadczy jedynie o niewłaściwej organizacji pracy i podziale obowiązków. Decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. dręczona została Spółce w dniu 27 grudnia 2010 r., zaś członkowie zarządu – jak wynika ze złożonego przez nich oświadczenia - zapoznali się z jej treścią dopiero w dniu 1 lutego 2011 r., a więc po upływie ponad miesiąca od dnia doręczenia.
Mając to na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że organ II instancji, po zbadaniu kwestii dotrzymania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (i stwierdzenia jego uchybienia) zasadnie nie dokonał merytorycznej oceny wskazanych we wniosku przesłanek. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest bowiem dwuetapowe i w jego pierwszej fazie właściwy organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także, czy został zachowany wskazany w art. 148 k.p.a. termin do złożenia podania.
Natomiast przejście do drugiej fazy postępowania wznowieniowego, polegającej na badaniu ustawowych (a nie jakichkolwiek) przesłanek charakterystycznych dla danego trybu, możliwe jest wyłącznie po wykluczeniu zaistnienia przeszkód natury formalnej. W tej sytuacji zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku zarzuty skargi dotyczące nie ustosunkowania się przez organ II instancji do "pozostałych uchybień, zarówno formalnoprawnych jak i materialnych" skierowanych w stosunku do decyzji Zarządu Dzielnicy Praga - Południe z dnia [...] lutego 2011 r.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] S.A w Warszawie zaskarżając w całości wyżej opisany wyrok i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, uchylenia decyzji Urzędu m. st. Warszawy Dzielnicy Praga Południe Nr [...] z dnia [...] lutego 2011r. w sprawie wniosku o wznowienie postępowania jako niezgodnej z prawem, uchylenia decyzji Prezydenta m st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. w części określonej wnioskiem o wznowienie postępowania oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a w sytuacji gdy dokonując ustaleń, nie uwzględnił faktu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy istotnych okoliczności oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi który wydał decyzję, co stanowi wadę kwalifikowana o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. oraz naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 148 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt. 1 lit b) p.p.s.a.
Zarzucono również naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 148 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że odwołująca się spółka nie spełniła wymogów określonych tym przepisem tj. nie złożyła podania o wznowienie postępowania do organu administracji publicznej w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że spółka nie spełniła wymogów określonych w art. 148 k.p.a. czyli nie złożyła podania o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy tym powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, że "Treść art. 148 § 2 k.p.a. nie budzi wątpliwości – ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji lecz od dnia w którym strona dowiedziała się o danej decyzji tj. powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu".
Sąd nie uwzględnił tej linii orzecznictwa. Ponadto zarzucono, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w przedmiocie zarzutu zawartego w skardze a dotyczącego nie zajęcia przez SKO stanowiska co do wszystkich uchybień podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. Natomiast bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów co do przebiegu zdarzeń w sprawie. Nie wziął bowiem pod uwagę, ze organy te odmówiły rozważenia istotnej części dowodów, jakie strona skarżąca przedstawiła w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w sprawie zarówno organy jak i Sąd powinny mieć na uwadze art. 83 ustawy o ochronie przyrody i uwzględnić nie tylko interes społeczny ale również interes skarżącej. "Nieuwzględnienie przez organ interesu spółki w wydanej decyzji z [...] grudnia 2010 r. a w następstwie w decyzji z dnia [...] lutego 2011r. poprzez błędną zawężającą jedynie do interesu społecznego oraz uznaniowości organu interpretacje przepisu art. 83 ust 1 ustawy o ochronie środowiska (powinno być zapewne o ochronie przyrody) stanowiło zdaniem skarżącej naruszenie tego prawa materialnego, jak również wskazanych w sentencji przepisów prawa procesowego."
Ponadto w skardze kasacyjnej wskazano, że Sąd nie odniósł się do kwestii podniesionej w skardze, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z [...] grudnia 2010 r. została podpisana przez osobę, której upoważnienie obejmujące wydawanie zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów w dniu 2 października 2009r. zostało odwołane. "Sąd pozbawił skarżącą prawa do wznowienia postępowania administracyjnego poprzez nie stwierdzenie naruszenia prawa (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Skoro Sąd, niezwiązany granicami skargi nie stwierdza naruszenia prawa, to taka ocena jest i dla Sądu i dla organu wiążąca (art. 153 i 170 p.p.s.a.)." Bowiem oczywistym jest, że powtórne złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego przez skarżącą jest niedopuszczalne a Sąd oddalając skargę zamknął jej drogę do wykazania swoich racji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Na wstępie rozważań należy podkreślić, to czego zdaje się nie zauważa skarżąca spółka, mianowicie to, że przedmiotem kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego z powodu wniesienia podania o wznowienie po wskazanym w tym przepisie miesięcznym terminie. Dlatego SKO nie badało zasadności zgłoszonej podstawy wznowienia tj. sprzeczności wniosku o wycięcie drzew z dnia 13 listopada 2010r. z intencją Spółki. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał takie działanie organu za zgodne z prawem. W sprawie niniejszej miały zastosowanie zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r. nr 6, poz.
18) przepisy k.p.a. sprzed dnia 11 kwietnia 2011r. Stosownie do art. 149 § 1,2 i 3 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy a odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Zatem postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwufazowe i w jego pierwszej fazie właściwy organ bada, tylko czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także, czy został zachowany wskazany w art. 148 k.p.a. termin do złożenia podania. Natomiast przejście do drugiej fazy postępowania wznowieniowego, polegającej na badaniu ustawowych przesłanek charakterystycznych dla danego trybu, możliwe jest wyłącznie po wykluczeniu zaistnienia wskazanych przeszkód natury formalnej. Stosując się do tych zasad Kolegium nie przeszło do drugiej fazy postępowania bowiem uznało, że spółka nie dotrzymała terminu do wniesienia podania o wznowienie. W takich okolicznościach prawidłowo Sąd Wojewódzki podniósł jedynie, że nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku zarzuty skargi dotyczące nie ustosunkowania się przez organ II instancji do "pozostałych uchybień, zarówno formalnoprawnych jak i materialnych" skierowanych w stosunku do decyzji Zarządu Dzielnicy Praga - Południe z dnia [...] lutego 2011 r. Na marginesie należy jedynie wskazać, że organ pierwszej instancji oprócz zarzucenia spółce przekroczenia terminu zbędnie ocenił dodatkowo zasadność podstawy wznowienia. Jednak organ drugiej instancji błąd ten naprawił. Zatem jakiekolwiek odnoszenie się Sądu Wojewódzkiego do zasadności wskazanej przez skarżącą podstawy wznowienia w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogło mieć miejsca. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie mógł uwzględnić faktu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi i nie naruszył przez to art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a w konsekwencji nie mógł zastosować środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit b tj. uchylić zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Należy więc przyjąć, że Sąd ten dokonał właściwej kontroli działalności administracji publicznej zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. W tych okolicznościach niemożliwym jest odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do wykazywanej szeroko przez kasatorkę w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadności zgłoszonej w podaniu o wznowienie postępowania podstawy wznowienia w tym co do pominięcia dowodów to potwierdzających oraz pominięcia przez Prezydenta m. st. Warszawy interesu spółki.
Chybiony jest również zarzut z następnej podstawy kasacyjnej tj. naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że odwołująca się spółka nie złożyła podania o wznowienie w terminie jednego miesiąca. Zdaniem skarżącej dnia doręczenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r. zezwalającej na wycięcie drzew, nie można uznać za dzień, w którym rozpoczął bieg miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Dniem tym jest jej zdaniem dzień 1 lutego 2011r. tj. dzień kiedy o podstawie wznowienia dowiedział się zarząd spółki od swojego pracownika. Potwierdzeniem tego jest oświadczenie zarządu spółki z dnia 1 lutego 2011r. o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu.
Kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania normuje przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowiąc, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi zatem udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Jak to słusznie przyjął Sąd Wojewódzki okoliczność powyższą organy zobowiązane były zbadać z urzędu, uchybienie bowiem terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza słuszność stanowiska organów i Sądu pierwszej instancji, że dniem którym skarżąca spółka dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia był dzień doręczenia jej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010r. zezwalającej na usunięcie drzew i krzewów. Decyzję tą doręczono Spółce [...] dnia 27 grudnia 2010r. Z tym dniem Spółka (w tym jej władze) mogły zapoznać się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem. Wynikała z nich zarówno treść wniosku o zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów, która jeżeli nie była zgodna z wolą spółki powinna zwrócić uwagę władz spółki, w rozstrzygnięciu wskazana była również opłata w znacznej wysokości 265.874,40 zł. Szczególnie ze względu na tą drugą okoliczność trudno przyjąć, że decyzja ta dotarła do wiadomości zarządu spółki dopiero 1 lutego 2011r. jeżeli tak to świadczyłoby to o wyjątkowo niewłaściwej organizacji pracy i niewłaściwym podziale obowiązków, co nie może przemawiać na korzyść skarżącej.
Nie bez znaczenia jest też to, że przed złożeniem oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych decyzja o zezwoleniu na usuniecie drzew i krzewów została przez spółkę wykonana. W konkluzji miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął bieg dnia 27 grudnia 2010r. zatem podanie o wznowienie złożone 14 lutego 2011r. nie spełniało wymogu art. 148 § 1 k.p.a. To musiało skutkować stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. odmową wznowienia postępowania.
Odnosząc się natomiast do zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez nie odniesienie się do podniesionej w skardze kwestii wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. o zezwoleniu na usuniecie drzew i krzewów przez osobę bez ważnego upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy (która nie jest decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie ani decyzją organu pierwszej instancji), wskazać należy, że jak już wcześniej podano, Sąd Wojewódzki ze względu na przekroczenie terminu do złożenia podania o wznowienie podał co prawda krótko ale słusznie, że w takich okolicznościach pozostałe zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku.
Należy bowiem pamiętać, że kontrolowane postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie nadzwyczajnym o wznowienie postępowania. Mając zaś na względzie zasadę niekonkurencyjności postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, kwestia ewentualnego braku upoważnienia osoby do wydania decyzji mogła być jedynie przedmiotem innego postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności tej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe skargę kasacyjną, która nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.