Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1837/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna gazową do ochrony osobistej.
Jak wynika z akt sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie decyzją Nr [...] z [...] lutego 1997 r. przyznał skarżącemu pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej.
W dniu 25 stycznia 2011 r. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w Szczecinie, w związku z otrzymanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sławnie Wydział II Karny z [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia. Wyrokiem tym Sąd uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (wynik - 0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co orzekł karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby lat 2, świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł na rzecz Fundacji dla Dzieci Niepełnosprawnych "NADZIEJA" z siedzibą w Słupsku oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. Wyrok podano także do publicznej wiadomości przez jednorazowe wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w S. przez okres 7 dni.
Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął G. M. pozwolenie na broń palną gazową. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący naruszył prawo, a wyrok skazujący go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nadal znajduje się w obrocie prawnym. Z tych względów skarżący, jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie przestrzegając prawa, szczególnie decydując się na kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego i pieszych, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także innym dobrom chronionym prawem, tj. życiu i zdrowiu. Taka postawa pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje ona wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń mu zachować.
Odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] marca 2011 r. wniósł G. M. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że skarżący został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, bezsprzecznie naruszył więc porządek prawny. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wynika zatem z faktu, iż dopuścił się on czynu prawem zabronionego, wymierzonego w bezpieczeństwo w komunikacji (art. 178a § 1 k.k.), którego okoliczności popełnienia świadczą o lekceważeniu przez niego przepisów prawa. Uzasadnia to obawę, iż może on użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprawdzie czyn ten nie został wprost wskazany w wyżej przywołanym przepisie ustawy o broni i amunicji jako przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy.
Organy Policji stoją na stanowisku, iż w tym pozaustawowym katalogu przesłanek winny znaleźć się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zatem i czyn z art. 178a § 1 k.k., z uwagi na stopień jego szkodliwości społecznej i potencjalne skutki w sferze stosunków społecznych - jego następstwem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi czy zniszczenie mienia - oraz fakt, iż jednym z jego znamion jest nietrzeźwość sprawcy. Przepisy prawa określające zasady ruchu lądowego, powietrznego czy wodnego mają bowiem za zadanie także ochronę takich dóbr jak życie, zdrowie czy mienie innych uczestników ruchu, bądź osób postronnych.
Organ odwoławczy podkreślił też, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym rozstrzygnięciem. W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych istotnych dla przyznania lub zachowania tak szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocny wyrok Sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym.
Zdaniem Komendanta, skarżący pośrednio swoim zachowaniem stwarzał zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, czego efektem było zdarzenie z 2010 r. Droga, którą poruszał się skarżący swoim samochodem jest drogą publiczną. Siadając za kierownicą samochodu skarżący był przy tym świadomy tego, że spożywał kilka godzin wcześniej alkohol, a zatem powinien zdawać sobie sprawę z ewentualnych konsekwencji swojego zachowania. Nie tłumaczą go jego wyjaśnienia, że był tego dnia bardzo zmęczony, wcześniej położył się spać i kiedy został wyrwany ze snu telefonem pracownika, który powiadomił go o awarii nie zdawał sobie sprawy, ile czasu faktycznie upłynęło. Winien bowiem pamiętać, iż spożywał alkohol, a zatem chcąc pojechać nad stawy rybne, winien poszukać osoby, która mogłaby go tam zawieść. Tymczasem nie dochował staranności w tym zakresie i zlekceważył przepisy decydując się na jazdę samochodem po spożyciu alkoholu.
Organ odwoławczy podtrzymał twierdzenie organu I instancji, iż właśnie takie okoliczności winny być brane pod uwagę w wyniku zmiany treści ww. artykułu ustawy o broni i amunicji z dniem 1 stycznia 2004 r. Ustawodawca odszedł bowiem w ten sposób od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie lub je posiadającej na rzecz wskazania przykładowego katalogu rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami, przy czym nie zastrzegł, iż czyny takie winny wystąpić wielokrotnie. Stąd błędne jest przekonanie skarżącego, iż z uwagi na incydentalność jego czynu, w jego przypadku przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma zastosowania. Komendant podkreślił, że od osób posiadających pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą one dysponować na podstawie pozwolenia a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe do wydawania pozwoleń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego.
Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania przez nie także przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego jej posiadania i używania - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Popełnienie przez skarżącego przestępstwo, które pośrednio godziło także w życie, zdrowie i mienie innych uczestników ruchu drogowego, znosi jego wiarygodność w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W ocenie organu, skarżący jest osobą nieodpowiedzialną, mającą lekceważące podejście do obowiązującego prawa i z tego tytułu nie dającą gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni myśliwskiej. W tej sytuacji pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, koła łowieckiego czy fakt prawidłowego przechowywania przez skarżącego broni nie mogły przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy. Norma prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje bowiem organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, którą można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Taki przypadek występuje w przedmiotowej sprawie, a zatem w tym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie przedmiotowe pozwolenie. Ocenie tej w żaden sposób nie można zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a. Prymat interesowi społecznemu dał bowiem sam ustawodawca ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wiążąc organy Policji co do rodzaju decyzji kończącej sprawę administracyjną co do jej istoty.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. złożył G. M..
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1837/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę G. M. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli.
Zdaniem Sądu bezspornym jest, że występek za jaki został skazany skarżący, nie należy do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Niemniej, przepis ten jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)".
Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sławnie z [...] listopada 2010 r. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Sąd podkreślił, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. Organ stwierdził, że lekceważenie przez stronę podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego i uzasadnia obawę, że strona nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji.
Dokonując oceny pozostałych dowodów zebranych w sprawie (w tym pozytywnych opinii o skarżącym) organ stwierdził, że nie mogły one przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy. Zdaniem Sądu ocena ta dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności.
Sąd podniósł, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżący nie gwarantuje, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Sąd podziela powyższe stanowisko. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia.
Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.
W ocenie Sądu miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważana, co rozciąga się na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Twierdzenia skarżącego, że jednorazowe zdarzenie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie może dyskwalifikować go, jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów całkowicie nieuzasadnione. W chwili popełnienia czynu zabronionego skarżący miał znacznie przekroczoną, wskazaną w art. 115 § 16 k.k., normę nietrzeźwości (0,25 mg/dm3, a skarżący miał 0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i stężenie alkoholu miało tendencję wzrostową).
Sąd podkreślił, że organ poczynił właściwe ustalenia, z których wyciągnął poprawne wnioski. Zbadał związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a obawą o jakiej stanowią powołane przepisy, jak również rozważył cechy osobowe skarżącego, które ujawniły się w związku z popełnieniem tego przestępstwa. Cechy te nie były uwzględnione w opiniach o skarżącym, gdyż opinie te nie odnosiły się do czynu, którego popełnienia dopuścił się skarżący. Pozytywne opinie z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego, na które skarżący się powołuje oraz dotychczasowy sposób używania broni, mają oczywiście znaczenie dla sprawy, jednakże nie są one w stanie przesłonić faktu, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne działając pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania.
W tej sytuacji zasadne jest stanowisko organu, że opinie te nie mogły mieć wpływu na zmianę przekonania organu, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. Sąd podkreślił, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tej broni.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G. M. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wyrażające się bezzasadnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że organy Policji w postępowaniu administracyjnym wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności w zakresie treści zgromadzonych w sprawie opinii, w tym wywiadu środowiskowego i ich pominięcie w ocenie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie w następstwie czego wadliwe przyjęcie, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.,
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wyrażające się:
- – niepodaniem uzasadnienia dla oceny prawidłowości ustaleń organów administracji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że posiadając pozwolenie na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jak też
- – akceptację błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez organy Policji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyrażającą się uznaniem braku znaczenia dla prawidłowego stosowania w/w przepisów ustaleń na okoliczność związku między przedmiotem sprawy a popełnionym przez skarżącego czynem (za który został skazany), cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem; w konsekwencji wadliwym ich zastosowaniem mimo braku wykazania bezpośredniego związku między w/w elementami sprawy.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasadzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z dnia 6 marca 2012 r.) Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy skazanie skarżącego za czyn określony w art. 178a k.k. może stanowić podstawę do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że wyliczenie określonych rodzajów przestępstw ma charakter przykładowy - o czym świadczy użyty tam zwrot "w szczególności" (uchwała NSA z 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz.
- 5) - a zatem także okoliczność popełnienia przestępstwa przeciwko innym dobrom prawnie chronionym może uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń.
W rozpoznawanej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji określone w art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Wskazać należy, że przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie są wprost wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jednak w swych skutkach, jako przestępstwa umyślne, niczym nie różnią się od tam wymienionych przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. słusznie zostało ocenione przez organy administracji, a następnie przez Sąd I instancji jako stanowiące podstawę do uznania, że skarżący należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Taka ocena jest prawidłowa i nie narusza art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek popełnienie przestępstw, o którym mowa art. 178a § 1 k.k. nie oznacza automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń, to jednak jest to okoliczność, która ma zasadnicze znaczenie w toku oceny, czy istnieje obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zachowanie skarżącego stworzyło realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia zarówno skarżącego, jak i pozostałych uczestników ruchu drogowego. Na gruncie ustawy o broni i amunicji osobom posiadającym broń można stawiać wysokie wymagania w odniesieniu do spożycia przez nie alkoholu. Fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu, co do następstw własnego zachowania.
Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, będąc pod wpływem alkoholu nie umie należycie pokierować swoim postępowaniem, a w konsekwencji może nie dawać gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej.
Należy mieć także na uwadze, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP i ma reglamentacyjny charakter. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym jest, że skarżący, świadomie i w sposób umyślny naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie wykazał, a więc nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Dlatego też, mając powyższe rozważania na uwadze należy wskazać, iż zarzut określony w pkt 2 skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut wskazany w pkt 1 skargi kasacyjnej dotyczący niepełnego charakteru przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego również nie zasługuje na uwzględnienie. Organy policji wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, uzyskanego także od skarżącego, miedzy innymi opinii o skarżącym. Komendant Główny Policji wyraźnie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że wskazany wyżej rodzaj obawy nie wynika z samego faktu popełnienia przestępstwa ale także z oceny ciężaru gatunkowego czynu i okoliczności jego popełnienia. Te okoliczności wskazują zdaniem organów policji na tego rodzaju obawę, że nie mogły jej wyeliminować, ani uprzednia niekaralność skarżącego, ani dobre opinie o skarżącym z jego miejsca zamieszkania i Koła Łowieckiego "[...]" w S. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tę ocenę słusznie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, który nie tylko teoretycznie uzasadnił swoje stanowisko ale oparł się na faktach które ustaliły organy policji.
Sąd wojewódzki w swoich wywodach podniósł, iż trafności uznania przez organ, że co do skarżącego zachodzi obawa o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie przeczy stwierdzenie, iż popełnienie przez skarżącego przestępstwa miało charakter incydentalny. Zdaniem tego Sądu nie ulega wątpliwości, że zachowanie skarżącego stworzyło realne zagrożenie dla życia zdrowia i mienia a ustalenia tego i wynikającej stąd obawy co do możliwego sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego sposobu użycia przez niego broni nie mogą podważyć wskazane przez Sąd pozytywne opinie o skarżącym. Powyższe zaprzecza też zarzutowi błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegającej na uznaniu za wystarczający fakt prawomocnego skazania wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.