Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 504/14 oddalił skargę E. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] grudnia 2013 r. o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W piśmie z dnia 14 stycznia 2013 r. L. Z. (omyłkowo w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach wskazywany jako L. Z.) zastępowany przez pełnomocnika B. Z., wystąpił o wymeldowanie z pobytu stałego przy ul. [...] w K. swojej siostry E. S., wskazując, że przebywa ona od ponad 30 lat za granicą, nie przebywa w mieszkaniu, nie uiszcza opłat za lokal, ale nie chce się dobrowolnie z niego wymeldować. We wniosku wskazał adres E. S. w Wielkiej Brytanii. L. Z. zmarł 2 marca 2013 r., a po jego śmierci tytuł prawny do lokalu przy ul. [...] w K. otrzymała B. Z. (aneks z dnia 7 maja 2013 r. do umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w K. z dnia 8 sierpnia 1979 r. i aneks (do umowy) z dnia 8 stycznia 2008 r.).
B. Z. w dniu 12 czerwca 2013 r. podtrzymała wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego przy ul. [...] E. S. Prezydent Miasta Katowice decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania i odwołując się do jego wyników stwierdził, że E. S. opuściła lokal nr [...] przy ul. [...] nie dopełniając obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 powyższej ustawy. Lokal, z którego wymeldowano E. S. składa się z 4 pokoi, kuchni, łazienki, przedpokoju i spiżarki (notatka służbowa z 15 stycznia 2013 roku).
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. S. wnosząc o jego "unieważnienie" i umożliwienie jej korzystania z lokalu przy ul. [...]. Wskazała na naruszenie prawa procesowego - art. 224, 233 i 299 kpc i przepisów prawa cywilnego - art. 691 § 1, art. 5, art. 56 oraz art. 58 § 1 kc. Zdaniem odwołującej się bezprawnie doszło do przydziału spornego lokalu B. Z., a w związku z tym do podtrzymania wniosku o jej wymeldowanie przez B. Z. Wskazała, że B. Z. od 12 lat zamieszkuje w USA, nie uczestniczyła w kosztach utrzymania mieszkania.
Odwołująca się twierdziła, że nigdy nie opuściła spornego lokalu tylko była z niego wyrzucana i uniemożliwiono jej korzystanie z niego. Wskazała, że podejmowała próby powrotu do lokalu, ale nigdy nie została pouczona o możliwości podjęcia kroków prawnych w celu powrotu. Podała także, że od 2007 r. opiekowała się bratem, który zachorował - utrzymywała go, opłacała lokal, spędzała czas w spornym lokalu, gdzie gotowała i sprzątała. Podkreśliła, że teraz po śmierci brata może bez obaw wrócić do mieszkania. Dodała, że dowody świadczące o jej codziennym użytkowaniu mieszkania zostały z pewnością usunięte przed oględzinami, w których nie brała udziału. Wyjaśniła, że jest najstarszym stażem współlokatorem budynku, niektórych sąsiadów nawet nie zna.
Rozpatrując złożone odwołanie Wojewoda Śląski wskazał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w K., co wynika z zeznań świadków oraz dwukrotnych oględzin lokalu. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia jest rozbieżność co do daty opuszczenia lokalu przez skarżącą bowiem E. S. opuściła sporny lokal co najmniej kilkanaście lat temu. Istotnie, poczynając od 2007 r. do 2010 r. opiekowała się bratem L. Z., jednakże związane z tym faktem wizyty miały charakter odwiedzin, co wynika z przesłuchania B. O. z dnia 20 września 2013 r. (wraz ze skarżącą przyjeżdżały do mieszkania kilka razy do roku "aby wspomóc Pana Ż.").
Według organu odwoławczego skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu i nie podjęła kroków prawnych w celu powrotu do tego lokalu. Nadto, mimo że skarżąca weszła do lokalu 19 września 2013 r. (przy pomocy ślusarza), to w lokalu tym nie zamieszkała. Zdaniem organu odwoławczego z ustaleń postępowania wynika, że skarżąca w sposób dobrowolny opuściła sporny lokal, a sam deklarowany przez nią zamiar stałego pobytu nie może uzasadniać odmiennych ustaleń. Organ administracji wyjaśnił, że nawet pozostawienie rzeczy w spornym lokalu przez skarżącą nie świadczy o skoncentrowaniu w tym lokalu spraw życiowych skarżącej, a także, że skutkiem decyzji o wymeldowaniu nie jest utrata rzeczy majątkowych, które skarżąca pozostawiła w lokalu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda Śląski stwierdził, że ocena prawidłowości przyznania tytułu najmu B. Z. nie mieści się w kompetencjach organów meldunkowych. Bez znaczenia dla sprawy są także okoliczności wskazywane przez skarżącą, a dotyczące niezamieszkiwania B. Z. w spornym lokalu. Organ administracji wyjaśnił także skarżącej, że zameldowanie, jak i wymeldowanie nie stanowi źródła powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do domu lub mieszkania), a ponadto wskazał, że organy administracji publicznej nie działają w oparciu o przepisy kc i kpc, zatem zarzut odwołującej się naruszenia przez organ I instancji przepisów zawartych w tych ustawach jest nieuzasadniony.
Skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła E. S. Zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu i sprowadzają się do twierdzenia, że skarżąca nigdy nie opuściła lokalu w sposób dobrowolny i stały, stale bowiem do niego wracała (było to według skarżącej mieszkanie rodzinne), a w latach 2007-2010 opiekowała się bratem L. Z, była u niego około 15 razy z czego wielokrotnie po kilka miesięcy, a więc podejmowała próby "powrotu do mieszkania". Według skarżącej zeznania świadków oraz oględziny nie wnoszą żadnych dowodów do sprawy, natomiast zeznania rodziny potwierdzają fakt niedobrowolnego opuszczenia lokalu. Interwencje policji z dnia 16 i 17 stycznia 2013 r. oraz z 17 września 2013 r. świadczą o podjęciu kroków celem uzyskania dostępu do spornego lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: ppsa, oddalił skargę E. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] grudnia 2013 r. o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Obowiązkiem organu orzekającego jest więc ustalenie, że osoba, (której dotyczy wniosek o wymeldowanie) opuściła miejsce stałego pobytu nie dopełniając obowiązku wymeldowania, przy czym "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu musi być dobrowolne i trwałe".
Sąd podkreślił, że w aktualnym brzmieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, w odróżnieniu od rozwiązań prawnych obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 93, poz. 887), ustawodawca zrezygnował ze związania kwestii zameldowania na pobyt stały z utratą tytułu prawnego do lokalu, do czego doszło na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 716). Powyższa zmiana koresponduje z przepisem art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji, zgodnie z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktycznego pobytu.
Sąd wyjaśnił, że przesłanką wymeldowania może być także sytuacja, w której osoba zameldowana została przymuszona do wyprowadzki (tak twierdzi skarżąca, że zachowanie brata zmusiło ją do wyprowadzenia się), jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że za dobrowolne opuszczenie lokalu należy uznać również sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu lub sama się wyprowadziła na skutek nagannych zachowań dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne, które mogą wynikać z prawa do lokalu, o ile przysługuje ono danej osobie, albo też z przewidzianej przepisami kc ochrony posesoryjnej. Powołując się na orzecznictwo sądowe, Sąd wskazał, że nieskorzystanie z tych środków we właściwym czasie, jak również sytuacja, gdy strona wprawdzie skorzystała z takich środków prawnych, ale nie odniosły one zamierzonego skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania (por. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 281/09).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozstrzyganej sprawy, Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, by skarżąca podjęła skuteczne kroki prawne celem powrotu do lokalu, a do działań takich nie można zaliczyć interwencji policji związanej z utrudnieniem dostępu do lokalu albowiem te kroki nie doprowadziły do faktycznego zamieszkania skarżącej w lokalu. W dniu 19 września 2013 r. skarżąca weszła do spornego lokalu (za pomocą ślusarza), to jednak w lokalu nie zamieszkała.
W związku z tym Sąd podzielił poglądy organu administracji, że opuszczenie przez skarżącą lokalu miało charakter dobrowolny i nastąpiło to kilkadziesiąt lat temu, a lokal ten nie stanowi stałego miejsca zamieszkania skarżącej. W lokalu przy ul. [...] skarżąca istotnie przebywała (około 15 razy) w okresie od 2007-2010 r. w związku z chorobą brata. Jednak te wizyty - zdaniem Sądu - nie mogą uzasadniać przyjęcia, że skarżąca mieszkała w lokalu na stałe. Skarżąca wg zeznań świadków od lat mieszka za granicą, o czym świadczy chociażby fakt, że pomimo zawarcia małżeństwa za granicą, figurowała w ewidencji ludności Miasta Katowice pod nazwiskiem panieńskim.
Sąd wyjaśnił, że zameldowanie, jak i wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Źródłem powinności organu administracji wydania decyzji o wymeldowaniu jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Ponadto wskazał, że ani organy ewidencyjne, ani obecnie Sąd nie są uprawnione do kontroli polityki mieszkaniowej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Katowice, podobnie jak w kompetencjach organów ewidencyjnych i Sądu nie mieści się ocena prawidłowości przyznania tytułu najmu B. Z. Bez znaczenia w niniejszej sprawie są też twierdzenia skarżącej dotyczące niezamieszkiwania B. Z. w spornym lokalu bowiem kontrolowana decyzja dotyczy wymeldowania skarżącej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. w granicach wskazanych art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza dyspozycji wyżej wymienionego przepisu poprzez ustalenie, że opuszczenie lokalu mieszkalnego przy ul. [...] przez E. S. nastąpiło w sposób trwały i dobrowolny;
- 2. w granicach wskazanych art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania polegające na naruszeniu art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa poprzez nieuwzględnienie faktu naruszenia przez organy administracji I i II instancji art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy z punku widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności faktu skoncentrowania ośrodka życiowego E. S. w innym lokalu.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
- 2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca w toku postępowania niejednokrotnie podkreślała, że do samego opuszczenia przez nią lokalu doszło w sposób niedobrowolny, sporna natomiast pozostała kwestia ustalenia, czy zostały podjęte próby powrotu przez E. S. Natomiast koliduje z zebranym w sprawie materiałem dowodowym stanowisko Sądu, że początkowo nie mające charakteru dobrowolności opuszczenie lokalu przez skarżącą z czasem nabyło takie cechy. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie jako próbę powrotu do lokalu uznał przebywanie skarżącej w odwiedzinach u chorego brata w latach 2007 – 2010.
W ocenie pełnomocnika skarżącej kasacyjnie szczególne znaczenie w sprawie ma zachowanie wnioskodawcy L. Z. względem skarżącej, jak i pozostałych członków rodziny, z którymi był w stałym konflikcie i wobec których naruszał wszelkie możliwe nomy prawne i społeczne. Bezpośrednią przyczyną opuszczenia mieszkania przez skarżącą było użycie groźby pozbawienia życia skarżącej i jej kilkumiesięcznej córki.
Kwestią sporną staje się także uznanie czy istniała przesłanka trwałości. Skarżąca wskazywała wielokrotnie, że w pewnych okresach czasu udawało jej się powrócić do spornego lokalu i nie miało to charakteru odwiedzin oraz stanowiło próbę ponownego zamieszkania.
Ponadto - zdaniem pełnomocnika skarżącej kasacyjnie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powielił błąd organu, polegający na oparciu się w głównej mierze na dowodzie z oględzin mieszkania i spisanego przy tej czynności protokołu. Taka czynność w sposób znaczny może nie urzeczywistniać istniejącego stanu faktycznego ponieważ z łatwością można usunąć ślady użytkowania jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego przez konkretne osoby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 powyższej ustawy nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którymi osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Natomiast organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W tym miejscu warto zauważyć, że zgodnie z art. 6 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia poczynione przez organy administracji oraz przyjęte przez Sąd I instancji były wystarczające dla uznania, że skarżąca kasacyjnie nie przebywa pod adresem w K. przy ul. [...] od co najmniej kilkunastu lat, przy czym znaczenia dla sprawy nie ma fakt, czy opuszczenie lokalu miało miejsce w połowie lat 90. czy też pod ich koniec, gdyż niezależnie od dokładnej daty opuszczenia lokalu nieprzebywanie przybrało charakter trwały. Istotną sporną kwestią podnoszoną przez skarżącą było to, czy opuszczenie lokalu było dobrowolne, gdyż w braku dobrowolności skarżąca upatruje negatywnej przesłanki do wymeldowania.
Wyjaśnienia jednak w tym miejscu wymaga, że brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. Należy bowiem przyjąć, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2065/14).
W orzecznictwie utrwalił się bowiem pogląd, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania.
W konsekwencji za dobrowolne opuszczenie mieszkania i okoliczność uzasadniającą spełnienie przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy należy uznać także taką sytuację, gdy osoba usunięta z mieszkania lub zmuszona do tego, nie skorzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu lub środki te nie będą skuteczne prawnie (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II OSK 2122/11, z dnia 10 czerwca 2011 r., II OSK 1049/10).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy poza sporem pozostaje, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w K. od kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat i w tym czasie ani nie występowała na drogę sądową w celu przywrócenia utraconego posiadania, ani w żaden inny formalny sposób nie zgłosiła niemożliwości wejścia do lokalu, w którym była zameldowana czy to do organów Policji czy to do sądu.
Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że fakt nieprzebywania w lokalu przy ul. [...] w K. od lat 90. bez podejmowania działań zmierzających do odzyskania możliwości stałego zamieszkiwania w lokalu czyni zasadnym uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania skarżącej. Podkreślenia bowiem wymaga, że skarżąca co prawda weszła w dniu 19 września 2013 r. do spornego lokalu za pomocą ślusarza (nie zamieszkała w nim jednak), ale miało to jednak miejsce dopiero wówczas, gdy trwało postępowanie administracyjne dotyczące uregulowania kwestii meldunku skarżącej, jak również spraw spadkowych. Żadne wcześniejsze działania mające na celu odzyskanie posiadania, o jakim wspomina skarżąca, nie mają natomiast odzwierciedlenia w dokumentach urzędowych. Ponadto słusznie uznał Sąd I instancji, że odwiedziny u chorego brata - choć wielokrotne - nie noszą znamion skoncentrowania centrum życiowego w spornym lokalu.
Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie okoliczności stanowiących przesłankę wymeldowania oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.
Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy lub by wymagane było w sprawie przeprowadzenie innych dowodów lub by wadliwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Ocena w tym zakresie nie nosi też cech dowolności. Innych dowodów w sprawie nie było, a skarżąca nie wykazała aby w tym zakresie istniały inne dowody, które wykazywałyby istnienie konkretnego związku skarżącej z lokalem w K. Uwzględnione zostało w sprawie to w jaki sposób skarżąca opuścił lokal oraz to gdzie obecnie znajduje się centrum życiowe skarżącej. Prawidłowo w tym zakresie oceniono, że kwestie dotyczące przyznania tytułu najmu spornego lokalu siostrzenicy skarżącej (córce zmarłego L. Z.), jak również kwestie spadkowe i podziału majątku w rodzinie Z. nie mają tu znaczenia, jak i to, że dla istnienia sporu majątkowego nie mają znaczenia kwestie meldunkowe, które nie mają charakteru praw majątkowych, lecz co do zasady charakter ewidencyjny, tj. porządkujący posiadane przez organy administracyjne dane ewidencyjne znajdujące się w stosownym rejestrze urzędowym.
Prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. Zarzuty naruszenia tych przepisów są więc nieuzasadnione.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.