Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2015 r., sygnatura akt VII SA/Wa 59/15, oddalił skargę J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu pierwszej instancji oraz decyzji go poprzedzających, w tym decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie wybudowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej wpłynie negatywnie na właściwości i walory jego nieruchomości i ich ekologiczny charakter oraz spowoduje utratę "przedmiotu, którego nie będzie można zastąpić". Dodał, że ewentualne odtworzenie obecnego stanu pociągnie za sobą znaczne koszty i będzie trwało kilka lat. Zdaniem skarżącego, nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania przyczyni się do wyrządzenia mu szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W odpowiedzi na zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania, uczestnik postępowania – P. [...] S.A. z siedzibą w K. – pismem z 29 lutego 2016 r. stwierdził brak przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. świadczących o konieczności zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż nie występuje zagrożenie wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił, że inwestycja została już zrealizowana – przeprowadzono napowietrzną linię elektroenergetyczną i przystąpiono do jej użytkowania oraz że na nieruchomości należącej do skarżącego nie zlokalizowano żadnego urządzenia (słupa, linii), zaś samo podwieszenie przewodów nie wymagało wejścia na jego teren. Dodano, że to inwestorowi groziła nieodwracalna, znaczna szkoda majątkowa w sytuacji nieterminowego zrealizowania inwestycji dofinansowanej ze środków Unii Europejskiej.
Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że kompetencja sądu administracyjnego do zastosowania ochrony tymczasowej została uregulowana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który dotyczy wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym przez organy administracji publicznej i będących przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku sądu administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyrok taki jest nieprawomocny i nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się. Z tych względów NSA złożony w sprawie wniosek ocenił pod kątem ewentualnego wywołania u skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jedynie w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygnatura akt I GPS 1/07 przyjął, że na podstawie 61 § 3 p.p.s.a. dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę.
Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zobowiązany jest wskazać konkretne okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zasadą jest też, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tymczasem z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana. Już z tego tylko powodu nie ma podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Niemniej jednak stwierdzić należy, że wobec tak sformułowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, sprowadzającego się w głównej mierze do ogólnych stwierdzeń dotyczących "utraty przedmiotu świadczenia", "zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia", wyrządzenia znacznej szkody, czy niemożności jej wynagrodzenia, mając na uwadze twierdzenie inwestora, że przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej nie wymagało wejścia na nieruchomość skarżącego oraz że na tej nieruchomości nie zlokalizowano żadnego urządzenia (słupa, linii), niemożliwa jest ocena, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki i na czym miałyby one polegać.
Skarżący, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie wskazał konkretnych okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek. Nie uczynił tak, mimo że składał już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który postanowieniem z 24 kwietnia 2015 r. został oddalony z tego powodu, że nie wykazał przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego również z tego względu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało uznać za nieuzasadniony i go oddalić.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.