Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2004 r. sygn. akt 6 II SA 4022/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2003 r. Nr [...]. Decyzją powyższą organ utrzymał w mocy, w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia 19 listopada 1982 r., zatwierdzającej projekt scalania gruntów części miasta C. oraz części gruntów wsi S. Tą ostatnią decyzją przewidziano scalenie gruntów należących m.in. do N. W. Oddalając skargę Sąd I instancji zauważył, że zarzuty M. M. co do udziału N. W. (ciotki skarżącej) w postępowaniu scaleniowym, ulegały zmianie. Początkowo twierdziła, że N. W. w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, później, że została skłoniona do wyrażenia zgody na scalenie.
W ocenie Sądu rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzające nieważność decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani zmiana prawa, ani tym bardziej jego interpretacja powodowana zmianą ustrojową skutkującą wzrostem cen nieruchomości, na co zdaje się wskazywać analiza wniosku i dalszych pism skarżącej.
W ocenie Sądu dopuszczalne jest w szczególności objęcie scaleniem gruntów o nieuregulowanym stanie prawnym.
Od powyższego wyroku Sądu skargę kasacyjną złożyła M. M. Zarzucając naruszenie przez Sąd prawa materialnego, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia 19 listopada 1982 r. Decyzją tą pozbawiono N. W. własności działki gruntu nr [...] o pow. 3 000 m2, położonej w C. Nastąpiło to bowiem z naruszeniem przepisów ustawy o scalaniu i wymianie gruntów z dnia 24 stycznia 1968 r. (Dz. U. Nr 3, poz. 13 ze zm.).
W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności wzmiankowanej decyzji Wojewody Kieleckiego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że poczynione dopiski na kwestionariuszu w postępowaniu scaleniowym nie są poczynione ręką N. W. Z akt sprawy wynika także, że przejęta od N. W. działka nr [...] stanowiła w części współwłasność brata ciotecznego strony – J. J. J. J nie był uczestnikiem postępowania scaleniowego, co dodatkowo uzasadnia konieczność stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej pociąga za sobą konieczność prawidłowego określenia tych podstaw w skardze kasacyjnej. Niezbędnym więc jest wykazanie przez wnoszącego skargę kasacyjną przepisów prawa, którym – jego zdaniem – uchybił sąd a także uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest poza przytoczeniem przepisu wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu.
- 1. Przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut sprowadza się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez jego "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie".
Przypomnieć w tym miejscu należy, że naruszenie prawa materialnego przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnym zrozumieniu a więc wadliwej interpretacji normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Tak więc nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego dokonanej przez sąd będzie wyraźne wskazanie na czym polega wadliwa interpretacja danego przepisu przez sąd, a także wyjaśnienie jak przepis ten zdaniem wnoszącego skargę winien być rozumiany.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia tak sformułowanego zarzutu. W istocie wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje nie tyle decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności co decyzje zatwierdzające projekt scalenia; przytaczając okoliczności, które ewentualnie mogły być podnoszone w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym.
2. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez niewłaściwe jego zastosowanie. Naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, sprawa właściwego skonfrontowania okoliczności stanu faktycznego z hipotezą odnośnej normy prawnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia tego zarzutu. Nie wyjaśnia na czym polega niewłaściwe zastosowanie przez sąd art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie wskazuje na okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności na podstawie ww. przepisu. Nie spełnia tego wymogu powołanie się na przepisy ustawy o scalaniu i wymianie gruntów bez konkretnego wskazania przepisu, który w ocenie skarżącej został rażąco naruszony.
Uwzględniając powyższe, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.