Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 121/07 po rozpoznaniu skargi R. T. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Białostockiego z dnia [...] października 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. L. pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] położonej we wsi [...] gm. [...] oraz pozwolenia na budowę na tej działce budynku mieszkalnego - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżoną decyzję wydano po przeprowadzeniu analizy przedłożonego materiału dowodowego, z której wynika w szczególności, że wniosek inwestora jest zgodny z prawem, to jest z decyzją o warunkach zabudowy, oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodą właściciela obiektu na rozbiórkę, przepisami w sprawie formy dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji. W związku z podniesionym w odwołaniu przez skarżącego argumentem, iż granica pomiędzy jego nieruchomością oraz nieruchomością objętą zaskarżoną decyzją jest sporna, organ odwoławczy stwierdził, że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, co jednak nie może być powodem zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie stosownie do art. 97 (1 pkt 4 kpa. W kwestii zaś nieprawidłowego zaprojektowania spływu wód opadowych organ uznał zarzut skarżącego za nieusprawiedliwiony, natomiast sporne kwestie dotyczące użytkowania studni stojącej na granicy mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z uwzględnieniem przewidywanych przez skarżącego zamierzeń inwestycyjnych, zaś zarzut negatywnych skutków w postaci nadmiernego hałasu, zacienienia nieruchomości, przesłaniania widoku, zagrożenia pożarem uznano za nieuzasadniony. Inwestor zamierza wybudować sporny budynek 1,5 m od granicy, jednakże przepis (12 ust. 3 pkt 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza w określonych warunkach zbliżenie do granicy budynku, lub usytuowanie bezpośrednio przy granicy, gdy nie jest możliwe zachowanie warunków określonych w (12 ust. 1 ze względu na rozmiary działki. Zachowano warunki naświetlenia określone w (13 warunków technicznych, pomimo, iż budynek ma wysokość 7,11 m realizowany w odległości 1,5 m. Nie będą również naruszone przepisy przeciwpożarowe ze względu na zaliczenie do określonej kategorii zagrożenia ludzi i nie wymaga uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł R. T. podnosząc w szczególności, iż narusza jego prawa usytuowanie obiektu w odległości 1,5 m od granicy, której przebieg jest ponadto sporny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna.
Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że kwestia rozgraniczenia działek nie stanowi zagadnienia wstępnego, bowiem spór o granicę działki nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wobec spełnienia przez inwestora wszelkich wymogów prawnych organ administracji nie mógł odmówić wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu zasadnie też przyjęto w zaskarżonej decyzji, że nie narusza prawa usytuowanie spornego obiektu w odległości 1,5 m od granicy, skoro działka inwestora jest wąska - o szerokości 12,20 m zabudowana innymi budynkami z usytuowanymi od strony wschodniej wjazdem na posesję i przyłączem wodociągowym, co powoduje niemożność zachowania odległości określonych w (12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Usytuowanie obiektu nie narusza też uzasadnionego interesu osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Nie zostaną ograniczone zamiary inwestycyjne skarżącego jak też nie będzie takiego wpływu przedmiotowego obiektu na sąsiednią nieruchomość, który można byłoby zakwalifikować jako naruszenie ww. artykułu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. T. reprezentowany przez adwokata, zarzucając:
1/ naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 3 (1 i 2 pkt 1, art. 134 (1, art. 141 (4 w zw. z art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa, polegające na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością i niezasadne oddalenie skargi, podczas gdy organy administracji naruszyły art. 7 - 9 i 10 pkt 1-3 kpa, art. 77 (1 kpa, art. 78 kpa, 81 kpa i 89 (1 i 2 kpa, 107 (3 kpa, 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9, art. 33 ust. 1-5, art. 35 ust. 1-4 oraz art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ oraz (12 ust. 1-6, (13, (26-30 oraz (30-33 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 2003 r. Nr 75, poz. 690, ze zm./ przez błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy inwestor nie spełnił ustawowych warunków do otrzymania pozwolenia na budowę i rozbiórkę istniejącego budynku, zaś uzyskana decyzja narusza prawo własności i interes skarżącego jako osoby trzeciej.
Skarżący na 4 dni przed wydaniem kwestionowanej decyzji wycofał udzieloną inwestorowi zgodę na usytuowanie spornego budynku, co obligowało organ do rozpatrzenia sprawy według odległości przewidzianych w (12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zachodzi nadto podejrzenie, że dokument o cofnięciu ww. zgody został przez inwestora sfałszowany, zaś na tę okoliczność toczy się postępowanie karne. Nie uwzględniono aktualnej mapy i bezkrytycznie przyjęto szerokość działki inwestora. Na mapie nie naniesiono studni stojącej na granicy działki. W postępowaniu toczącym się w sprawie interes inwestora był uprzywilejowany kosztem skarżącego.
Odpowiedź na skargę wniósł W. L. wnosząc o jej oddalenie podkreślając, że zarzut stronniczości jest wymyślony i niezasadny.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym inwestor okazał orzeczenie w sprawie rozgraniczenia, które zapadło już po wydaniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo skontrolował zaskarżoną decyzję zarówno pod względem zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz ustalonego na tej podstawie stanu faktycznego jak i zastosowania obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa materialnego.
W sprawie administracyjnej wnoszący skargę kasacyjną wnosił o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem na drogę postępowania rozgraniczeniowego oraz twierdził, że wycofał swoją zgodę na budowę przedmiotowego budynku względem granicy z jego nieruchomością. Zostało wydane postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, zaś organ administracyjny przyjął, że wzgląd na istniejące warunki wynikające z faktu dysponowania wąską działką przez inwestora, zamierzenie budowlane może być realizowane, co Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe. Należy stwierdzić, że stanowisko zarówno w kwestii możliwości wydania zaskarżonej decyzji pomimo pozostawania w toku postępowania rozgraniczeniowego, jak i usytuowania obiektu względem granicy działki jest w pełni prawidłowe i zgodne z poglądami przyjmowanymi w orzecznictwie i w doktrynie. Nie można odmówić inwestorowi mającemu działkę wąską, około 12 m szerokości, prawa do zabudowy wynikającego zarówno z art. 4 Prawa budowlanego jak i chronionego Konstytucją RP prawa własności, wyrażenie zaś zgody przez skarżącego jako sąsiada na usytuowanie obiektu względem granicy dowodzi, że w istocie budowa w jego ocenie nie narusza jego słusznego interesu w rozumieniu art. 7 kpa. Oświadczenie o wyrażeniu zgody na budowę względem granicy ma znaczenie cywilno-prawne i może być wycofane tylko w takiej drodze, a więc na warunkach i w trybie przewidzianym przepisami prawa cywilnego.
Zakończenie postępowania rozgraniczeniowego już po wydaniu zaskarżonej decyzji może natomiast stanowić przesłankę wznowieniową w rozumieniu art. 145 (1 pkt 5 kpa.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.