Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, nakazującą na zas. art. 48 – Prawa budowlanego - rozbiórkę wiaty stalowej o wymiarach 5,80 + 5,90 m na działce nr 36 w B. przy ul. G[...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organów budowlanych, że przedmiotowa wiata wybudowana została bez wymaganego pozwolenia po 1.01.1995 r. wobec czego mają do tego obiektu zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zdaniem Sądu, z planu zagospodarowania działki, stanowiącego załącznik do pozwolenia na rozbudowę budynku usługowego dołączonego do decyzji z dnia 30.06.1995 r. wynika, iż w tym czasie na działce nie było przedmiotowej wiaty. Pojawiła się ona dopiero na mapie sytuacyjno-wysokościowej z dnia 30.06.2000 r. Powyższą okoliczność potwierdza również konsekwentnie właściciel działki S. D. w protokółach kontroli z dnia 7. 12.2000 r. i 28.01.2003 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że została ona wybudowana pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. W. Zarzucając powyższemu wyrokowi naruszenie art. 113 § 1 i 133 § 1 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c – ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podniosła, że sprawa nie została należycie wyjaśniona i pominięto oświadczenia świadków potwierdzających wersję skarżącej, wobec czego naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Ostatecznie wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Oznacza to, że dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna polega wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych.
W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na drugiej z podstaw kasacyjnych tj. na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił bowiem sądowi naruszenie przepisu postępowania tj. art. 133 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na zaakceptowaniu przez sąd, dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a nie przyjęciu wersji stanu faktycznego sprawy przedstawionej przez skarżącą.
Odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu należy stwierdzić co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej oparta jest na kryterium zgodności z prawem ich działań lub zaniechań. Tak więc kontrolując wydawane przez te organy orzeczenia, Sąd bada czy w toku rozpoznania sprawy nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ewentualnie czy nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa materialnego.
Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji, dotyczyła również prowadzonego przez organy postępowania. Sąd nie stwierdził, aby w toku tego postępowania doszło do naruszenia zasad zawartych w art. 7, 8, 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wymogów wynikających z art. 77 § 1 k.p.a.
Podkreślić w tym miejscu należy, że istota zgłaszanych przez wnoszącego skargę zarzutów sprowadza się do kwestionowania dokonanej przez organy administracji i podzielonej przez sąd oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zawarta w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów pozwala organom administracji na dokonywanie własnej oceny wyników postępowania dowodowego pod warunkiem, że będzie ona oparta na przekonywujących podstawach. Tak więc jeżeli organy administracji doszły do przekonania, że w kwestii daty budowy wiaty należy dać wiarę właścicielowi działki S. D., ponieważ zeznania jego znajdują oparcie w dokumentacji (planie zagospodarowania działki z 1995 r.), to należy podzielić stanowisko Sądu, iż zarzut naruszenia art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Organy administracji bowiem uzasadniły w logiczny sposób dlaczego dały wiarę zeznaniom tego świadka, natomiast odmówiły wiarygodności dowodom przeciwnym. Tak więc zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że dokonana przez organy ocena dowodów nie nosi cech dowolności.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z wymienionych wyżej przyczyn skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlegała oddaleniu.