Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 700/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia 6 października 2010 r. nr [...] Burmistrz W. ustalił D.O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu do 15 budynków mieszkalnych parterowych z możliwością wykorzystania poddaszy jako użytkowych, z garażami ze zjazdem z drogi wewnętrznej działki o nr ewid. 630, będącej własnością Gminy W., z niezbędną infrastrukturą techniczną i niezbędną do realizacji inwestycji niwelacją terenu w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ew. 2127/14 i części działki nr ew. 630 w obrębie geodezyjnym S. gmina W. wraz z wydzieleniem pasa o szerokości 2 m i narożnego ścięcia 5 x 5 m z działki nr ew. 2127/14 na poszerzenie drogi działki nr ew. 630 i rezerwę terenu pod skrzyżowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. i J. C., podnosząc naruszenie ich osobistego interesu poprzez brak merytorycznych rozstrzygnięć uwzględniających wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w związku z brakiem określenia wymogów regulujących emisję zanieczyszczeń z kominów planowanych domów do otaczającej zabudowy oraz brakiem rozstrzygnięcia w kwestii zagrożenia osuwania się mas ziemnych. Stwierdzili, iż projekt zespołu budynków winien być kształtowany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ponadto wymaga on zgodności z ustaleniami przeznaczenia terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 10 listopada 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium podniosło, iż pomimo wyznaczenia stosownego obszaru wokół terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, analizę przeprowadzono jedynie w odniesieniu do niektórych działek położonych w wyznaczonym obszarze, tj. działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi, pominięto zaś pozostałe zabudowane działki.

Decyzją z dnia 19 stycznia 2011 r. Burmistrz W. ponownie ustalił warunki zabudowy w tej sprawie, uzasadniając swoje stanowisko w sposób tożsamy, w jaki zrobił to w decyzji z dnia 6 października 2010 r.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, W. i J. C. po raz kolejny wnieśli odwołanie, wskazując w nim, iż zaskarżona decyzja przesądza o zmianie przeznaczenia terenu, zaś w przekonaniu odwołujących takie przeznaczenie winno nastąpić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzucili naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 lutego 2011 r. uchyliło w całości decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia było zaniechanie przez organ I instancji przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...] Burmistrz W. ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, której dotyczył wniosek D. O. Uwzględniając stanowisko Kolegium, organ I instancji sporządził aneks do analizy z datą 17 marca 2011 r. odnoszący się do istniejącej zabudowy na wszystkich działkach sąsiednich w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Na podstawie tej analizy stwierdzono, iż planowana inwestycja stanowi o spełnieniu warunku, o którym mowa w pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęto ponadto, iż ustalenia omawianej decyzji są zgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Odnośnie zarzutów odwołania wyjaśniono, iż w związku z tym, że teren planowanej inwestycji nie stanowi gruntów rolnych klasy I – III, nie istnieje obowiązek uzyskania zgody na jego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W kwestii zaś osuwania się mas ziemnych wskazano, iż decyzja została uzgodniona z właściwym organem. Brak było natomiast podstaw do uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, gdyż teren inwestycji nie znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską i nie dotyczy bezpośrednio obiektu objętego taką ochroną. Decyzja została wydana także po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Rozpoznając sprawę ponownie, na skutek kolejnego odwołania W. i J. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 czerwca 2011 r.nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu podkreślono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nadto jest zgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W tym stanie rzeczy, zdaniem Kolegium brak jest podstaw do odmowy wydania żądanej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku określenia zapewnienia dostępu do drogi publicznej z każdej z 15 działek objętych decyzją oraz nie ustalenia zarządcy dróg wewnętrznych i sposobu ich eksploatacji organ uznał, że stanowi on przejaw żądania zbyt daleko idącej ochrony interesów skarżących, która nie została przewidziana przepisami prawa.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się W. i J. C. i w wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze wskazali na naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej u.p.z.p.), poprzez ustalenie w decyzji poza określeniem sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy również przeznaczenia terenu;
2. - art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez brak sposobu podziału terenu na działki budowlane i ich dostępu do drogi publicznej wobec ustalenia, że decyzja stanowi podstawę do podziału geodezyjnego terenu;
3. - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ze względu na brak zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, o których mowa w tym artykule;
4. - art. 96 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), z uwagi na brak wymaganego przepisami postanowienia w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;
5. - art. 3 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez naruszenie interesu osobistego skarżących w związku z zagrożeniem osuwania się mas ziemnych i emisją do atmosfery z palenisk 15 domów jednorodzinnych zlokalizowanych w zagłębieniu terenu.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami Skarżący zażądali stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku podtrzymało dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2011r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na wstępie Sąd I instancji wskazał, że wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej powoływana jako u.p.z.p.), zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Sąd stwierdził, że planowana inwestycja winna być zgodna z treścią art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p., określającym pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka, na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przyjęcie przez organy obu instancji, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa nie budzi wątpliwości. Podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Przedstawiona zaś w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że organ I instancji stosownie do przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) wyznaczył wokół wnioskowanego terenu obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wyżej. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że planowana inwestycja polegająca na budowie zespołu do 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jest kontynuacją istniejącej zabudowy i nie będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem wnioskowanego oraz przyległego terenu. Powyższe ustalenie zostało poprzedzone wnikliwym badaniem obszaru wyznaczonego wokół działki inwestora, funkcji istniejącej zabudowy, a także parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy.

Wyniki dokonanej oceny jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdziły, iż zamierzona inwestycja pozostaje w zgodzie z ładem przestrzennym istniejącym w granicach analizowanego terenu. Nadto teren objęty planowaną inwestycją ma dostęp do drogi publicznej – przez drogę wewnętrzną będącą własnością Gminy W. - działkę o nr ew. 630 oraz przez drogę wewnętrzną będącą własnością Skarbu Państwa zarządzaną przez Gminę W. - działkę o nr ew. 82/5, istniejące zaś uzbrojenie tego terenu jest wystarczające dla zamierzonej inwestycji. Sąd I instancji podkreślił, że organ dokonał również stosownych uzgodnień z Marszałkiem Województwa Podlaskiego w zakresie melioracji wodnych, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska – w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

W związku z tym, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze Natura 2000 "Puszcza Knyszyńska" w toku postępowania uzyskano postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z uwagi zaś na lokalizację inwestycji na obszarze, który z racji ukształtowania może być terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, uzyskano stanowisko Starosty Białostockiego, zgodnie z którym na terenie powiatu nie występują tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, o których mowa w art. 53 u.p.z.p. Stwierdzono też, że w związku z tym, że grunty, których dotyczy planowana inwestycja nie stanowią użytków rolnych klasy I-III o zwartym obszarze powyżej 0,5 ha, nie wymagają zgody na przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skoro ustalono, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., a mianowicie: posiada sąsiedztwo, na podstawie którego można określić wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej, a także istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej a ponadto, jak ustaliły organy, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz nie zachodzi sprzeczność z przepisami odrębnymi, to w ocenie Sądu I instancji uznać należy, iż organy obu instancji nie miały podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że są one całkowicie niezasadne.

Zdaniem Sądu I instancji za nietrafny przyjąć należy zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p, tj. niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Omawiana decyzja została wydana po uzgodnieniu z Marszałkiem Województwa Podlaskiego w zakresie melioracji wodnych, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska – w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, Starostą Białostockim jako właściwym organem administracji geologicznej w związku z istnieniem potencjalnego zagrożenia osuwania się mas ziemnych. Organy wnikliwie potraktowały też kwestię oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000.

Sąd I instancji nie stwierdził, aby doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Powołany przepis stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził, że w wyroku z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1531/06 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), to w przypadku braku dla danego terenu takiego planu, funkcję tę musi przejąć decyzja o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Decyzja taka jako akt indywidualny prawa administracyjnego, dopóki jest w obrocie prawnym, powinna mieć wiążący charakter nie tylko dla stron postępowania administracyjnego, ale również dla kontrahentów umowy dostawy gruntów i organów podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony przez NSA w powołanej sprawie II OSK 1531/06 i stwierdził, że w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego funkcja ustalenia przeznaczenia terenu może być wyrażona w decyzji o warunkach zabudowy. Sąd I instancji wyraził pogląd, że wobec braku w Gminie W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest podstaw do tego, aby przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy badać jej zgodność z przeznaczeniem terenu zawartym w studium uwarunkowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonana przez organy, nieprawidłowa analiza, polegająca na badaniu zgodności wydawanej decyzji ze Studium uwarunkowań i zagospodarowania terenu nie miała wpływu na prawidłowość wydanej decyzji.

Sąd I instancji nie podzielił twierdzenia skarżących, że przedmiotowa decyzja stanowi podstawę do podziału geodezyjnego terenu i stąd brak sposobu podziału terenu na działki budowlane i ich dostępu do drogi publicznej narusza przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem określającym sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, którego dotyczy zamierzona inwestycja. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą zatem porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego. Stanowią szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06 (w:) OTK-A 2007/11/160). Nie stanowią one zatem podstawy do podziału geodezyjnego terenu. W związku z powyższym zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest nietrafny.

Ustosunkowując się do kwestii naruszenia interesu osobistego skarżących w związku z zagrożeniem osuwania się mas ziemnych i emisji zanieczyszczeń do atmosfery z palenisk domów, Sąd I instancji wskazał, że zagadnienia te były analizowane przez organy orzekające w sprawie. W kwestii niebezpieczeństwa osuwania się mas ziemnych organ I instancji zasięgnął opinii biegłego, który nie potwierdził zasadności tych obaw. Odnośnie zaś zarzutu braku dokonania rozpoznania oddziaływania inwestycji na otoczenie w związku z emisją do atmosfery zanieczyszczeń pochodzących z kominów domów, słusznie zauważył organ I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska. Trafnie też podniesiono, iż ewentualna realizacja inwestycji musi następować zgodnie z obowiązującym prawem, w tym z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623).

Z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając, m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatem wskazane zarzuty mogą być podnoszone na dalszym etapie procesu inwestorskiego, tj. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Przywołano wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 501/11, w którym Sąd ten stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o realizacji inwestycji, a tym bardziej szczegółów lokalizacji obiektów czy też urządzeń im towarzyszących.

Powyższe kwestie są przedmiotem odrębnych analiz organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podobnie kwestia ewentualnego oddziaływania mającej powstać inwestycji na środowisko będzie szczegółowo analizowana na etapie odrębnego postępowania.

Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z położeniem terenu objętego inwestycją w obszarze chronionym Natura 2000 i braku wymaganego postanowienia w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Sąd I instancji zauważył, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] w którym organ ten postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia organ wyraźnie wskazał, że w analizowanej sprawie nie zachodzą uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy i nie istnieje ryzyko wystąpienia znaczącego wpływu na obszar Natura 2000. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut skarżących jest nietrafny, zaś organy podjęły wszelkie wymagane prawem działania mające na celu prawidłową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził, że w sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skarżących wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. C. zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej za postępowanie kasacyjne.

Zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. - art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 1 tej ustawy;
2. - art. 61 ust. 1, 2 i 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię i uznanie, że jest możliwe uwzględnienie wniosku inwestora, a także art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. jako przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
3. - art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 63 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
4. - art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak wskazania w jakim stopniu zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na nieruchomości będące we władaniu skarżącego oraz innych właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, które zdaniem autora skargi kasacyjnej miały wpływ na rozstrzygnięcie dotyczyły:

1. - art. 113 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy mimo, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona;
2. - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostateczne dokonanie analizy akt sprawy;
3. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie, nie odniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych w skardze, tudzież na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011r., w szczególności:
4. • czy w sporządzonej do warunków zabudowy analizie poczyniono ustalenia określone w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. mając na uwadze treść normatywną art. 6 ust. 2 i art. 61 pkt 1-5 ustawy;
5. • dlaczego kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera załącznika w postaci analizy wymaganej w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.;
6. • dlaczego wydanie kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy nie poprzedziło rozważenie oddziaływania na obszar "Natura 2000", w którym jest zlokalizowana, z uwzględnieniem oddziaływania na zdrowie ludzi, zgodnie z wymogami art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w aspekcie art. 3 ust. 2 tej ustawy;
7. - art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez niewystarczające określenie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, w szczególności J. C., brak ustalenia w zakresie jakich elementów dotyczą sprzeczne interesy stron, a w konsekwencji nie przeprowadzenie analizy tych interesów oraz brak wskazania jakie racje przemawiają za wyborem interesów jednej ze stron postępowania w przedmiotowej sprawie;
8. - art. 133 § 1, art. 144 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi J. C. w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2011r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy została wydana z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 7 k.p.a. oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegających na błędnym ustaleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stanu faktycznego w sprawie, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że sprawa należąca do zakresu inwestycji budowlanych musi być rozpatrywana i rozstrzygana przy zastosowaniu systemowej, a także celowościowej wykładni przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie wprost lub też stanowią systemową kanwę do oceny danej sprawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej odmowa uwzględnienia wniosku D. O. w sprawie ustalenia warunków zabudowy może mieć miejsce, gdyż stoi w sprzeczności z interesem publicznym oraz słusznym interesem osób trzecich. W ocenie kasatora takie stanowisko znajduje uzasadnienie w treści art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stanowiącym, iż każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zdaniem autora skargi kasacyjnej skarżący dostatecznie wykazali jaki chroniony interes prawny może być naruszony w razie zrealizowania inwestycji budowlanej.

Skarżący kasacyjnie wywodził, że organy naruszyły art. 61 ust. 1 ustawy poprzez ustalenie warunków zabudowy z przekroczeniem współczynników intensywności zabudowy obowiązujących na terenie objętym wnioskiem inwestora, naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz poprzez chybione ustalenie, iż planowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej zabudowy co do jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uszło, że w sprawie nie dokonano uzgodnień projektu decyzji z niektórymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p.

W skardze kasacyjnej zauważono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, że do realizacji inwestycji w ogóle dojdzie. Dopiero bowiem po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z budową. Zdaniem autora skargi kasacyjnej z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich. Decyzja ta nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Obwarowana jest natomiast szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W odniesieniu do ochrony interesów osób trzecich na obecnym etapie organy mogły jedynie zakreślić ramy tej ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy.

Podkreślono, że instrumentem ochrony osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest możliwość bycia stroną, czyli korzystanie z uprawnień procesowych do ochrony swych interesów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjna należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut.

Pierwszy z zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, które zdaniem autora skargi kasacyjnej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczy naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy mimo, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona.

W myśl tego przepisu przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Trzeba wyraźnie stwierdzić, że przepis ten reguluje jedną z kompetencji przewodniczącego składu orzekającego i ma charakter jedynie porządkowy. Przepis ten może być naruszony tylko wtedy, kiedy przewodniczący nie wyda w ogóle zarządzenia o zamknięciu rozprawy lub też gdyby je wydał, kiedy sąd nie uznał sprawy za dostatecznie wyjaśnioną. Jak podnosi się w orzecznictwie przepis ten nie ma charakteru istotnego, a więc nie może stanowić podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt. II FSK 797/07 oraz z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1759/07, Lex). Przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. aby mógł stanowić podstawę kasacyjną wymaga powołania związanego z nim art. 106 § 3 p.p.s.a., czego jednak autor skargi kasacyjnej nie uczynił, a Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzając kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku nie może wyjść poza granice skargi kasacyjnej. Zatem zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. należy znać za nieusprawiedliwiony.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostateczne dokonanie analizy akt sprawy.

Sąd administracyjny ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Trzeba mieć na uwadze, że sąd nie rozstrzyga o meritum sprawy administracyjnej, lecz ustala, czy zebrany i znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony oraz czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego. Naruszenie przepisu art. 133 § 1p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których Sąd I instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie podał argumentacji wyjaśniającej jakie konkretne okoliczności wynikające z akt sprawy nie zostały uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Brak jest takiego wskazania zarówno w petitum skargi jak i w jej uzasadnieniu.

Okoliczności te czynią ten zarzut skargi pozbawionym uzasadnionych podstaw.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności nie odniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych w skardze i na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011r.

Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. obliguje sąd do sporządzenia uzasadnienia zawierającego zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej jej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

W sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Pamiętać należy, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia; po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzony w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011r., II GSK 2189/11, LEX nr 1133562).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest obarczone takimi wadami.

Wbrew twierdzeniom kasatora Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu sporządzonych w sprawie. Sąd I instancji wskazał, że analiza sporządzona w sprawie jest prawidłowa. Ustalenia zaś w niej dokonane zostały poprzedzone wnikliwym badaniem obszaru wyznaczonego wokół działki inwestora, funkcji istniejącej zabudowy, a także parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy. Wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut niewyjaśnienia przez Sąd I instancji, czy w analizie poczyniono ustalenie zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. jest chybiony, albowiem przepis ten stwierdza, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Regulacja ta nie odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy.

Rozważania dotyczące treści normatywnej art. 6 ust. 2 u.p.z.p. zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, aczkolwiek Sąd I instancji nie przywołał tego przepisu argumentując swoje rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił z jakich przyczyn w jego ocenie planowana inwestycja nie narusza chronionego prawem interesu osób trzecich. Wskazał, że w oparciu o opinie biegłego organ prawidłowo uznał, że nie istnieje zagrożenie osuwania się mas ziemnych. Sąd I instancji ustosunkował się także do zarzutu oddziaływania inwestycji na otoczenie w związku z emisją do atmosfery zanieczyszczeń pochodzących z kominów domów.

Stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutu dotyczącego braku załącznika w postaci analizy wymaganej zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Skarżący kasacyjnie nie postawił jednak zarzutu naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia stanowiącego, że wyniki analizy zawierającej część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Sam zarzut zaś naruszenia w ten sposób art. 141 § 4 p.p.s.a. bez wykazania jaki okoliczność ta mogła mieć wpływ na wynik sprawy, nie może przesądzać o zasadności tego zarzutu, zwłaszcza, iż analiza taka została w sprawie wykonana.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera także odniesienie się do art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 9 czerwca 2010r., w którym organ ten postanowił nie nakładać obowiązku oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedmiotowego przedsięwzięcia.

Powyższe okoliczności przesądzają o bezzasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Pozbawiony zasadności jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa procesowego to jest art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit d u.p.z.p. poprzez niewystarczające określenie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, w szczególności J. C., brak ustalenia przeprowadzenia analizy tych interesów oraz brak wskazania jakie racje przemawiają za wyborem interesów jednej ze stron postępowania w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Z artykułu 54 pkt 2 lit d u.p.z.p. wynika zaś że decyzja o ustaleniu inwestycji lokalizacji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady określenia terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie (między innymi) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczności te poddał szczegółowej analizie, o czym już była mowa przy omawianiu zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dodatkowo jedynie wskazać należy, że Sąd I instancji stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o realizacji inwestycji.

Podkreślić należy, że pomimo zamieszczenia w skardze kasacyjnej tego zarzutu, kasator w uzasadnieniu skargi przytacza poglądy tożsame ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej także nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zarzut ten dotyczy naruszenia art. 133 § 1, art. 144 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 poprzez oddalenie skargi J. C. w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy została wydana z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7 i 9, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i art. 7 k.p.a.

Zarzut ten dotyczy także naruszenia przepisów postępowania, w szczególności polegającego na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, przez co zdaniem autora skargi kasacyjnej wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W związku z tak sformułowanym zarzutem skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił sąd wojewódzki, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z 11 września 2012r. II OSK 151/12, LEX nr 1219250).

Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił zaś na czym konkretnie powyższe naruszenie miałoby polegać i do jakich, wymienionych przez autora skargi uchybień miałoby ono się sprowadzać. Brak podania tej argumentacji dotyczy zarówno petitum skargi, jak i jej uzasadnienia. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania polegających na błędnym ustaleniu stanu faktycznego autor skargi kasacyjnej nie wymienił tych przepisów i nie wskazał w jaki sposób naruszenie to nastąpiło, i jaki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu.

Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Podkreślenia wymaga również, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., I FSK 1326/11, LEX nr 1217329).

Zarzucając naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 63 ust. 2 u.p.z.p. skarżący kasacyjnie powołuje się na obie postacie naruszenia, to jest nieprawidłową wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie. Przy czym nie wyjaśnia na czym ma polegać błąd w subsumpcji dokonany przez Sąd oraz nie wskazuje na czym polegało mylne zrozumienie zastosowanego przepisu prawa. Uzasadnienie skargi kasacyjnej również nie zawiera argumentacji w tym zakresie. Uniemożliwia to więc Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli w tym zakresie, albowiem rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne.

Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny sądu są jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II FSK 2630/10, LEX nr 1217405).

Skarżący nie wyjaśnił na czym miałoby polegać naruszenie przez decyzje interesu osób trzecich, o którym mowa w art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił zaś, że decyzja o warunkach zabudowy interesu osób trzecich nie narusza.

Identyczna sytuacja jak opisana powyżej następuje w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 tej ustawy, co skutkuje brakiem odniesienia zamierzonego dla skarżącego skutku przez tak sformułowany zarzut. Dodać jedynie należy, że art. 62 ust. 2 u.p.z.p. dotyczy obowiązku zawieszenia do czasu uchwalenia planu miejscowego postępowania o ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do obszaru, którego dotyczy obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił na czym naruszenie to miałoby polegać w rozpoznawanej sprawie, tym bardziej, że z ustalonego stanu faktycznego nie wynika, aby w odniesieniu do obszaru, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy istniał obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1, 2 i 6 u.p.z.p. w zw.

z § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię i uznanie, że jest możliwe uwzględnienie wniosku inwestora, a także art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. jako przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdzić należy, że zarzut ten nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego. Wskazał, że spełnia ona przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, że z dołączonej do akt sprawy analizy wynika, iż zostały spełnione wszystkie warunki zakreślone w tym przepisie, w tym zasada dobrego sąsiedztwa, odpowiedni dostęp do drogi publicznej, a także istnienie możliwości zapewnienia dostatecznej infrastruktury technicznej, a ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz nie zachodzi sprzeczność z przepisami odrębnymi.

Powołany przez skarżącego w zarzucie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że "Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1."

Inwestycja, której dotyczą warunki zabudowy nie jest inwestycją produkcyjną.

Ustęp 6 art. 61 stanowi delegację ustawową do wydania przez właściwy organ rozporządzenia określającego sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Paragraf 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ. U. Nr 164, poz. 1588) odnosi się do wyznaczania linii zabudowy. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że linia zabudowy została ustalona, skarżący kasacyjnie zaś nie kwestionuje, iż ustalenie to jest w jakikolwiek sposób wadliwe.

W powyższym kontekście niezasadne pozostają zarzuty dotyczące naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegającego na braku wskazania w jakim stopniu zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na nieruchomości będące we władaniu skarżącego oraz innych właścicieli sąsiednich nieruchomości stwierdzić należy, iż jest on niezasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił w sposób precyzyjny, że inwestycja ta nie będzie oddziaływać negatywnie na sąsiednie nieruchomości. Prawidłowa argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została już w tym zakresie przytoczona przy omawianiu wcześniejszych zarzutów.

Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skarga została oddalona.