Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 754/06, oddalił skargę E. N., E. K. i M. N. na uchwałę Rady Gminy w Brennej z dnia 30 czerwca 2006 r., nr XLV/354/06, w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Rada Gminy w Brennej podjęła w dniu 3 listopada 2000 r. uchwałę nr XXIII/151/00 w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna. Projekt planu wyłożono do publicznego wglądu w okresie od 14 października do 13 listopada 2002 r. E. i R. N. wnieśli o uzupełnienie projektu planu dla jednostki 6 - o zapisy dotyczące przeprowadzenia drogi na stoku Hołcyna. W uzasadnieniu wyjaśnili, iż są właścicielami działek nr [...] i [...], zabudowanych budynkiem jednorodzinnym. Z powodu braku prawnie wytyczonych dróg, zajęto im pas gruntu wewnątrz posesji w odległości 1,5 m od budynku.
Uchwałą z dnia 31 stycznia 2003 r., nr VI/34/03, Rada Gminy w Brennej orzekła o oddaleniu zgłoszonego zarzutu, stwierdzając, że przeznaczenie terenu (teren budownictwa mieszkalno-letniskowego) nie uległo zmianie, zaś w projekcie planu określono zasady obsługi komunikacyjnej terenów budowlanych stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Następnie uchwałą z dnia 13 października 2003 r., nr XIV/110/03, Rada Gminy w Brennej działając na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), na wniosek Wójta Gminy Brenna wyłączyła z prac planistycznych do odrębnego uchwalenia fragmenty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie miejscowości Brenna, m.in. w Brennej Hołcynie ul. [...] - działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przedstawiając granice terenów objętych uchwałą na załącznikach graficznych nr 1-4. Jednocześnie postanowiono, że dalsze prace projektowe będą prowadzone zgodnie z uchwałą nr XXIII/151/00 z dnia 3 listopada 2000 r.
W związku z postępowaniem sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 r. sygn. akt OSK 1710/04, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 516/03, odrzucające skargę E. N. i R. N. na uchwałę Rady Gminy Brenna z dnia 31 stycznia 2003 r., nr VI/34/03, w przedmiocie protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Wskutek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 16/06, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Brenna z dnia 31 stycznia 2003 r., nr VI/34/03, uznając, iż skarżący mają prawo domagania się, aby organy gminy wykonywały zadania publiczne zgodnie z obowiązującym prawem, a w szczególności, aby projekt planu zawierał wszystkie elementy przewidziane w ustawie. Stąd też przesądzono o zakwalifikowaniu złożonego przez nich środka zaskarżenia projektu planu jako zarzutu. Tymczasem zaskarżona uchwała nie spełniała wymogów z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z brakiem należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego.
Rada Gminy Brenna, w związku ze stwierdzeniem nieważności powyższej uchwały, w dniu 30 czerwca 2006 r. działając na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 2 pkt 10 i art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), podjęła uchwałę, nr XLV/354/06, na mocy której powtórnie oddaliła zarzut skarżących, złożony w dniu 22 listopada 2002 r. Organ gminy uznał bowiem, że nie zachodzi potrzeba wytyczenia drogi lokalnej gminnej w obrębie jednostki 6.ML.10. Obsługa komunikacyjna na tym terenie odbywa się w oparciu o sieć dróg wewnętrznych, których przekroje nie przystają do wymogów sytuowania dróg gminnych klasy dojazdowej. Przy istniejącej zabudowie nie można też w ogóle wytyczyć drogi lokalnej co najmniej szerokości 12 m w liniach rozgraniczających zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).
W uzasadnieniu swego stanowiska organ podniósł również, że zarzuty do projektu były na tamten czas już bezprzedmiotowe, bowiem uchwałą z dnia 16 września 2004 r., nr XXIV/198/2004, przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna, ustalając szerokość dróg lokalnych na 12 m, a dróg dojazdowych na 10 m, z tym że z opracowania planu wyłączono teren Brennej Hołcyna ul. [...], a do nowego opracowania dla tego terenu nie przystąpiono. Zdaniem Rady Gminy, w tej sytuacji spór sąsiedzki w sprawie przejazdu po działce nr [...], należącej do skarżących, winien podlegać rozpatrzeniu w postępowaniu sądowym o ustanowienie drogi koniecznej, który już zawisł przed Sądem Rejonowym w C., co potwierdza też opinia biegłego sądowego, opracowana w tej sprawie.
W konsekwencji Rada Gminy uznała, że nie jest możliwe przeprowadzenie drogi lokalnej gminnej po przedmiotowych działkach, uwzględniającej parametry techniczne określone w przepisach szczególnych oraz w projekcie planu, mając na uwadze duży spadek stoku i istniejącą zabudowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując zarzuty skargi, wniesionej na powyższą uchwałę, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
Uzasadniając wyrok Sąd I instancji zauważył, że w prawa zmarłego R. N. wstąpili jego następcy prawni - E. K. i M. N. Sąd podniósł, że wymogi techniczno-budowlane, obowiązujące przy realizacji dróg publicznych, a przede wszystkim stanowiące o szerokości takich dróg w liniach rozgraniczających, przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, nie mają zastosowania w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Wyznaczony w tym trybie szlak drogowy nie stanowi bowiem drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.).
Z kolei w planie zagospodarowania przestrzennego na gruncie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), pod rządami której opracowano kwestionowany projekt planu, ustaleniu podlegały i to w zależności od potrzeb m.in. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi (art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Stąd też opinia sądowa, przywołana przez skarżące, nie może w żaden sposób podważać legalności zaskarżonej uchwały o nieuwzględnieniu zarzutu do projektu planu.
Sąd I instancji nie podzielił również stanowiska skarżących, iż uchwała Rady Gminy w Brennej, podjęta po powtórnym rozpoznaniu zarzutu, nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego – zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/GI 16/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że podjęta przez Radę Gminy w Brennej w dniu 13 października 2003 r. uchwała nr XIV/110/03 opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego w dniu 5 listopada 2004 r. (Nr 105, poz. 2949) i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Stąd też przy ponownym rozpatrzeniu sprawy istniał nowy zmieniony stan faktyczny i prawny. Zarzut wniesiono bowiem w dniu 22 listopada 2002 r., zaś w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, teren, którego przeznaczenie w nim zakwestionowano, nie był już objęty powyższym projektem. Z tych względów uznano, że postępowanie wszczęte zarzutem skarżących stało się bezprzedmiotowe, gdyż w dacie podjęcia powtórnej uchwały teren obejmujący m.in. działki skarżących nr [...] i [...], jak i działki przyległe w Brennej Hołcynie ul. [...], objęte powyższym zarzutem, został wyłączony z powyższego projektu, a zatem dla spornego terenu nie istniał żaden projekt planu, od którego przysługiwałaby możliwość wniesienia zarzutu w trybie art. 24 ust. 1.
Odnosząc się do zarzutu wadliwości decyzji o podziale nieruchomości, położonej za posesją skarżących, co doprowadziło do wdrożenia postępowania o ustanowienie służebności drogi, Sąd I instancji stwierdził, że decyzja ta nie mogła być przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania. Sąd podniósł również, że uwzględnienie zarzutu do projektu planu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązek taki nie istnieje, jeżeli zachowany został przewidziany tryb postępowania. Jednakże w ocenie Sądu wątpliwości budzi samo rozstrzygnięcie organu gminy o oddaleniu zarzutu, zamiast jego odrzucenia, natomiast kwestia ta nie została uznana za mającą istotny wpływu na wynik sprawy. Przy braku projektu planu, do którego wniesiono zarzut, nie było bowiem możliwe uwzględnienie roszczeń skarżących.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosły E. N., E. K. i M. N., reprezentowane przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 10 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 18 ust. 2 pkt. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez przyjęcie, że zaskarżony akt prawa miejscowego wskazanego przepisu nie narusza, a także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 135 i 146 § 1 oraz art. 61 ust. 2 pkt 6 p.p.s.a. przez przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może rozstrzygać o przedmiocie sprawy w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy postanowi w trakcie postępowania wyłączyć ze sprawy część materiału i zaniechać stanowienia prawa oraz art. 146 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może wskazać obowiązku wynikającego z przepisu prawa - polegającego na uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i poprowadzeniu drogi publicznej w sytuacji, gdy projekt planu wyłożono do publicznego wglądu. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżące nie podzieliły stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W ich ocenie organ stanowiący gminy zobowiązany jest uregulować kwestie zagospodarowania przestrzennego na terenie swej właściwości zgodnie z interesem społecznym, mając na względzie usprawiedliwione potrzeby mieszkańców, co przewiduje art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. W przedmiotowej sprawie występuje potrzeba urządzenia drogi, skoro wykazano jednoznacznie, że obecnie drogi na spornym terenie nie ma. Jednocześnie nie jest dopuszczalne trwałe odstąpienie od prac nad planem zagospodarowania przestrzennego po uprzednim wyłożeniu do publicznego wglądu i pozostawienie istotnej kwestii zagospodarowania - usytuowanie drogi lokalnej - do załatwienia mieszkańcom w ramach zobowiązań cywilnoprawnych, czy też stosunków prawnorzeczowych. Skarżące uznały, powołując się na poglądy doktryny, że wszczęcie sporu o legalność zaskarżonego aktu przed sądem administracyjnym pozbawia organy administracyjne możliwości podejmowania jakichkolwiek działań w sprawie, której dotyczy zaskarżony akt lub czynność, z wyjątkiem przewidzianym w art. 54 ust. 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, jak to podniesiono w skardze kasacyjnej, skarga do Sądu Administracyjnego została wniesiona 25 lutego 2003 r., zaś w czasie kiedy oczekiwała na rozpoznanie Rada Gminy w Brennej podjęła uchwałę (w dniu 13 października 2003 r.) o wyłączeniu z prac planistycznych do odrębnego uchwalenia fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów objętych skargą.
W ocenie strony uchwała ta, opierając się na podstawie, która nie mogła mieć w niniejszej sprawie zastosowania - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że fragmenty planu zagospodarowania przestrzennego będą uchwalane na podstawie ustawy z 7 lipca 1994 r., w istocie stanowi wstrzymanie wykonania aktu w części objętej skargą - na zasadzie art. 61 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a tym samym uchwała upadła zgodnie z art. 61 § 6 tejże ustawy i prace planistyczne mogą i powinny być kontynuowane. Skarżące podniosły ponadto, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że brak jest podstawy prawnej do nałożenia na organ gminy obowiązku uchwalenia dla danego terenu planu miejscowego dla spraw, w których złożono zarzuty do projektu planu i sprawy zostały rozpatrzone przez Sądy Administracyjne. Ustawodawca w art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. nałożył na organ wykonawczy gminy obowiązek uwzględnienia orzeczeń sądu administracyjnego w przedmiocie zarzutów do planu miejscowego, a niewypełnienie tego obowiązku skutkuje nieważnością uchwały zgodnie z art. 27 ust. 1 tejże ustawy.
Skoro rozpoczęto procedurę planistyczną należy ją zakończyć na całym terenie objętym projektem wyłożonym do publicznego wglądu. Stwierdzono ponadto, że w obecnej sytuacji skarżące nie mogą dysponować swoją nieruchomością w sposób zagwarantowany przez art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wskazuje enumeratywnie § 2 tegoż art. 183 p.p.s.a.
Nie stwierdzając okoliczności stanowiących podstawę nieważności, Sąd przystąpił do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, którymi jest związany zgodnie ze wskazanym przepisem – i uznał, iż zarzuty te nie są zasadne. Przede wszystkim nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że zaskarżony akt prawa miejscowego nie narusza wskazanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie Rada Gminy Brenna po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2006 r. ponownie rozpoznała zarzut E. N. oraz M. N. i E. K., które weszły w miejsce zmarłego R. N. Zgodnie z wytycznymi Sądu Wojewódzkiego rozpoznano zarzut w myśl wymogów art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która ma zastosowanie w sprawie niniejszej zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oddalając zarzut skarżących po raz drugi Rada Gminy w Brennej uznała, że nie zachodzi potrzeba wytyczenia drogi gminnej w obrębie jednostki 6 ML.10, bowiem obsługa komunikacyjna na tym terenie odbywa się w oparciu o sieć dróg wewnętrznych, których parametry nie odpowiadają wymogom dróg gminnych, klasy dojazdowej Przy istniejącej zabudowie nie można wytyczyć drogi lokalnej o szerokości co najmniej 12 m w liniach rozgraniczających – zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).
W sprawie przedmiotowej wydana została opinia inż. arch. A. K.-W., na podstawie której Rada Gminy uznała, że przeprowadzenie gminnej drogi lokalnej po działkach [...] i [...] uwzględniającej parametry techniczne określone w ww. przepisach, a także w projekcie planu – z uwagi na duży spadek stoku i istniejącą zabudowę nie jest możliwe.
Przedstawioną argumentację w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2006 r. podzielił w całości Sąd pierwszej instancji i uczynił to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie nie naruszając wskazanych w pkt 1 zarzutów skargi kasacyjnej przepisów prawa.
Trafnie Sąd pierwszej instancji podniósł wskazując także na utrwalone stanowisko orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje, wówczas gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego).
W sprawie niniejszej zachowany został tryb, zaskarżona uchwała zgodnie z przepisami art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera należyte uzasadnienie faktyczne i prawne - brak podstaw do jej podważenia - jakkolwiek uchwała winna w rozstrzygnięciu "odrzucić" zarzut a nie "oddalić" jak to uczynił organ.
Ta ocena Sądu pierwszej instancji w świetle materiałów sprawy jest prawidłowa, zważywszy na fakt, że Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną uchwałę rady gminy z punktu widzenia jej zgodności z prawem z uwzględnieniem faktycznych i prawnych przesłanek zgłoszonego w zarzucie żądania. Skoro Rada Gminy w Brennej opierając się na opinii opracowanej na użytek niniejszego postępowania przez inż. A. K.-W., a także posiłkowo opierając się na opinii sądowej sporządzonej na użytek toczącej się sprawy cywilnej o ustanowienie drogi koniecznej, dla spornego terenu uzasadniła brak możliwości uwzględnienia żądań skarżących i wytyczenia drogi gminnej do ich nieruchomości na działkach m.in. [...] i [...] - Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do podważenia uchwały, a stanowisko swoje wyczerpująco, zgodnie z wymogami prawa uzasadnił.
Jak ustalono w sprawie niniejszej jeszcze przed rozpoznaniem spornego zarzutu skarżących Rada Gminy w Brennej podjęła w dniu 13 października 2003 r. uchwałę nr XIV/110/03 w sprawie wyłączenia z prac planistycznych części terenu objętego wcześniej projektem planu a dotyczącego działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Wyłączono zatem z procedury planistycznej także działki skarżących oznaczone nr [...] i [...], których dotyczyła zaskarżona uchwała. Uchwała z dnia 13 października 2003 r. uzyskała prawomocność i po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 5 listopada 2004 r. z upływem 30 dni weszła w życie.
Ten fakt pozwolił Radzie Gminy Brenna zakończyć procedurę planistyczną w pozostałej części projektu planu i podjąć uchwałę o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Brenna. Uchwałę tę podjęto 16 października 2004 r.
W tym miejscu należy stwierdzić wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że nie ma przeszkód prawnych do wyłączenia części terenów objętych wcześniej projektem planu i mimo jego wyłożenia do publicznego wglądu, jeśli toczące się postępowanie odwoławcze, spowodowane zgłoszonymi zarzutami stanowi przeszkodę do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w pozostałym zakresie.
W wyroku z dnia 1 kwietnia 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że nieważna jest uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta przed rozpoznaniem przez Sąd administracyjny skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu planu miejscowego (art. 27 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (ONSA 2000, nr 4, poz. 144).
Sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie niniejszej wobec wyłączenia z procedury planistycznej działek skarżących prawomocną uchwałą z dnia 13 października 2003 r. Nie ma więc w sprawie naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 11 wskazanej ustawy jak zarzuca skarga kasacyjna.
Podobnie pozbawiony jest zasadności zarzut o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 135 i art. 146 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem Sąd ten nie stosował wskazanych przepisów. Sąd zasadnie uznał, iż nie są przedmiotem kontroli prawnej w niniejszym postępowaniu ani uchwała Rady Gminy Brenna z dnia 13 października 2003 r. o wyłączeniu do odrębnego uchwalenia planu, ani uchwała Rady Gminy Brenna z dnia 16 października 2004 r. o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna. Są to odrębne, prawomocne uchwały funkcjonujące w obrocie prawnym. Zaskarżona uchwała, będąca przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej dotyczy oddalenia zarzutu skarżących do projektu planu w odniesieniu do działek, które następnie wyłączono z procedury planistycznej.
Z faktu podnoszonego przez organ, że do nowego opracowania projektu planu dla tego terenu nie przystąpiono nie wynika, iż taki plan w przyszłości się wyklucza.
Należy jednak stanowczo stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do nakazania przez Sąd administracyjny organom gminy, aby podjęły czynności do uchwalenia na spornym terenie planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest również takich podstaw prawnych do nakazania w niniejszej sprawie organom gminy przeprowadzenia drogi do nieruchomości skarżących w sposób wynikający z opinii opracowanej na użytek postępowania cywilnego dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej. Wniosek zaś taki zgłoszony został w skardze kasacyjnej.
W sytuacji powyższej w pełni uzasadnione i zgodne z prawem jest stanowisko Sądu pierwszej instancji oddalające skargę. Nie podważają jego słuszności zgłoszone zarzuty skargi kasacyjnej.
Wadliwa ocena Sądu pierwszej instancji powtórzona za organem, iż rozpoznawanie zarzutu skarżących i skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2006 r. dotyczącą terenów wyłączonych z procesu planistycznego (uchwałą z dnia 13 października 2003 r.) jest bezprzedmiotowe, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Rada Gminy Brenna zgodnie z wyrokiem Sądu administracyjnego rozpoznała zarzut merytorycznie i w myśl wymogów art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałę swoją wyczerpująco uzasadniła.
Skargę złożoną na powyższą uchwałę również rozpoznał merytorycznie Sąd pierwszej instancji poddając ocenie prawnej zakwestionowaną uchwałę w aspekcie przepisów prawnych wskazanej ustawy.
Nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania w sytuacji, gdy skarżące podtrzymywały zarzut zgłoszony do projektu planu a pierwotna uchwała oddalająca ten zarzut została uchylona wyrokiem Sądu administracyjnego z wiążącymi zaleceniami tego Sądu dla organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.
W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej uzasadnia jej oddalenie.
Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.