Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1225/12 odrzucił skargę R. B. działającego przez pełnomocnika A. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 30 lipca 2012 r. (data wpływu) A. B. działając jako pełnomocnik R. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 lipca 2012 r. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1226/12. Wykazując umocowanie do działania w imieniu R. B. A. B. dołączyła kserokopię pisemnego upoważnienia udzielonego jej przez R. B. W treści przedmiotowego upoważnienia R. B. upoważnia A. B. do reprezentowania go w sprawach budowlanych i odwoławczych działki nr [...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...]. Upoważnienie to zawierało także adnotację o notarialnym poświadczeniu podpisu mocodawcy.
Jak wskazał Sąd, wobec faktu, iż R. B. w dniu 31 lipca 2012 r. wniósł osobistą skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r., zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Kr 1225/12, zarządzeniem Przewodniczącego połączono sprawę sygn. akt II SA/Kr 1226/12 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą sygn. akt II SA/Kr 1225/12. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. Sąd po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. B. na decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddalił.
Odnosząc się zaś do skargi wniesionej przez A. B. działającej w imieniu R. B. Sąd, powołując się na przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wskazał, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Treść pełnomocnictwa zgodnie z art.36 p.p.s.a. winna w sposób wyraźny zawierać umocowanie dla pełnomocnika do występowania i prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2012 r. pismem z dnia 6 grudnia 2012 r. Sąd poinformował A. B., iż przedłożona przez nią kserokopia pełnomocnictwa udzielonego jej przez R. B. jest nieskuteczna przed sądem administracyjnym.
Wobec powyższego wezwano A.B. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie w terminie 7 dni oryginału pełnomocnictwa albo uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa udzielonego jej przez R. B. do zastępowania przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na wezwanie A. B. przedłożyła w zakreślonym terminie oryginał upoważnienia, które załączyła do wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd uznał, że nie wykazała ona w sposób właściwy umocowania do występowania w niniejszej sprawie w imieniu skarżącego R. B.. Pełnomocnictwo to nie upoważnia bowiem A. B. do występowania w sprawie w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Na marginesie Sąd zauważył, iż w treści pełnomocnictwa brak jest także zapisu, iż pełnomocnik należy do kręgu osób bliskich, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a. Fakt, ten można jedynie domniemywać z treści notarialnego potwierdzenia podpisu mocodawcy, z którego wynika, iż jest on synem Anieli.
Tym samym Sąd uznał, że A. B. wobec nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie właściwego pełnomocnictwa, nie uzupełniła braku formalnego przedmiotowej skargi co w świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkowało odrzuceniem przez Sąd skargi wniesionej przez A. B. w imieniu R. B..
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia R. B., reprezentowany przez adwokata, podniósł zarzut naruszenia art. 138 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a to niezawarcie w tenorze postanowienia pełnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie poprzez pominięcie wskazania, którą skargę Sąd odrzuca. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę postanowienia poprzez orzeczenie, że odrzuceniu podlega jedynie skarga pełnomocnika skarżącego – A. B..
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z zaskarżonego orzeczenia nie wynika jednoznacznie czyją skargę Sąd odrzucił. Wobec tego rozstrzygnięcie to jest niezrozumiałe i może budzić niepokój, gdyż obie wniesione skargi znajdują się obecnie pod jedną sygnaturą akt. Wskazano, że skarżący nie kwestionuje zasadności postanowienia, a jedynie podnosi, iż brzmienie postanowienia wskazuje że odrzucona została skarga na decyzję Wojewody Małopolskiego, podczas gdy skarga R. B. jako spełniająca wymogi formalne powinna być merytorycznie rozpatrzona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 138 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w błędnym oznaczeniu w sentencji postanowienia strony skarżącej. Podnosi zatem, że wyraźnie powinno zostać wskazane, że odrzuceniu podlega skarga A. B., a nie skarżącego R. B.. Zarzut ten jest chybiony.
W świetle powołanego wyżej przepisu art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Z mocy art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Stwierdzić należy, że sentencja zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom określonym w cytowanym przepisie. Wynika z niej, że Sąd odrzucił skargę wniesioną przez A.B. działającą w imieniu R. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. Powyższe określenie strony skarżącej odpowiada pozycji procesowej A. B., która występując ze skargą w imieniu R. B. nie przedstawiła stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania go przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie. Nadmienić również należy, że sprawa ze skargi złożonej przez R. B. osobiście została w tym samym dniu przez Sąd I instancji rozpoznana.
Uznając zatem za nieuzasadnione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.