Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 września 2010 r. sygn. III SA/Lu 122/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. G. – [...] z siedzibą w Lublinie na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zapewnienie warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych.
Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych.
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez D. G. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], dotyczącej zapewnienia warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nakazał skarżącej jako właścicielce Gabinetu [...] zapewnienie warunków skutecznej sterylizacji z rygorem natychmiastowej wykonalności.
Wyjaśniono, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 18 stycznia 2010 r. w gabinecie stwierdzono: brak dat sterylizacji na pakietach ze sprzętem stomatologicznym po sterylizacji, występowanie nieszczelności w miejscu zamknięcia opakowania sterylizacyjnego oraz nieprawidłowe postępowanie z drobnym sprzętem stomatologicznym. Stan taki, w opinii organu, stwarzał możliwość przenoszenia chorób zakaźnych podczas wykonywania zabiegów stomatologicznych, a tym samym stanowił bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia pacjentów.
Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie podnosząc, że decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.
Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie utrzymując decyzję w mocy wziął pod uwagę, że nieszczelność opakowania sterylizacyjnego powoduje, że znajdujące się w nim narzędzia medyczne nie są sterylne, brak dat sterylizacji uniemożliwia określenie przydatności pakietów po sterylizacji, tymczasem tylko zapewnienie warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych i prawidłowe jej wykonywanie eliminuje możliwość przenoszenia drobnoustrojów. Podkreślono też, że niesterylny sprzęt jest przyczyną szerzenia się zakażeń zakładowych.
Organ wskazał, że nieprawidłowości stwierdzone podczas przeprowadzonych kontroli stanowią naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.).
D. G. nie zgodziła się ze stanowiskiem organów i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Skarżąca pismem z dnia 10 maja 2010 r. odniosła się do odpowiedzi na skargę podnosząc, że nie ma przepisów, które nakładałyby obowiązek wskazywania dat sterylizacji na pakietach ze sprzętem stomatologicznym po sterylizacji. W dalszej kolejności skarżąca podkreśliła, że przestrzega ona w swoim gabinecie procedur postępowania z pakietami sterylizacyjnymi. D. G. zwróciła też uwagę, że w toku postępowania nie zostały przeprowadzone żadne testy dotyczące szczelności opakowań z narzędziami, ani nie wykazano, że ewentualna nieszczelność może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia. Skarżąca podnosiła także, że w kwestii zasad dezynfekcji i sterylizacji wyrobów medycznych za wiążące uznaje ona wyłącznie instrukcje producentów wyrobów medycznych, do których bezwzględnie się stosuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę D. G. wskazał, że nie podziela argumentacji skarżącej, że zaskarżone decyzje są dotknięte wadą powodującą ich nieważność. Sąd I instancji wskazał, że trafnie organ powołał się na art. 10 § 2 kpa, który w pewnych sytuacjach pozwala na odstąpienie od standardów prowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy usprawiedliwione jest to szczególnymi okolicznościami. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, że materia, której dotyczy przedmiotowa sprawa, a więc ustalenie zagrożenia rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych uzasadniało powołanie się na konieczność załatwienia sprawy niezwłocznie ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia pacjentów.
Za nietrafne Sąd I instancji uznał argumenty skarżącej dotyczące braku wskazania konkretnych przepisów sanitarnych, których naruszenie stwierdzono w trakcie kontroli. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Wydając zaskarżone orzeczenie Sąd podkreślił też, że nie można uznać, że tego rodzaju wymagania sanitarne stanowią jedynie wymagania określone wprost przepisami prawa, ale - jak podkreślił Sąd I instancji - w ich zakres wchodzić mogą także wymogi uzasadnione w świetle wiedzy i doświadczenia profesjonalistów. W dalszej kolejności wyjaśniono, że wymóg sterylności narzędzi inwazyjnych czy opatrunków jest oczywisty zarówno w zakresie wiedzy potocznej jak i ramach przepisów prawa, na co wskazuje § 36 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2006 r. nr 213 poz. 1568).
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wadliwości ustaleń faktycznych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął, że zasadnicze znaczenie ma protokół sporządzony po kontroli, który został podpisany przez skarżącą bez zastrzeżeń. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono również to, że D. G. potwierdziła stan faktyczny opisany w tym dokumencie i mimo pouczenia nie wniosła zastrzeżeń do dokonanych ustaleń.
Skargę kasacyjną od opisanego powyżej wyroku wniosła D. G. zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 11 ust 2 pkt. 3 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. nr 234, poz. 1570 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze kasacyjnej podniesiono przy tym, że brak jest podstaw do przyjęcia, że stwierdzone przez kontrolujących nieprawidłowości mogą stanowić czynnik powodujący szerzenie się zakażeń i chorób zakaźnych, a tym samym powodują bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia pacjentów. Autorka skargi kasacyjnej zauważyła, że wskazane w decyzji nieprawidłowości nie mają oparcia w przepisie prawa, bynajmniej - jak wskazała - takiego wniosku nie można wyprowadzić w oparciu o brzmienie art. 11 ust. 2 pkt. 3 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Tym samym - jak podkreślono - brak jest podstaw do przyjęcia, aby powyższe okoliczności mogły stanowić i powodować potencjalne zagrożenia dla zdrowia pacjentów. Podkreślono, że w ocenie skarżącej wszelkie wyroby medyczne są przechowywane w zgodzie z obowiązującymi normami, tym samym nie została wypełniona dyspozycja art. 11 ust. 2 pkt. 3 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca o 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że jedną z nieprawidłowości stwierdzonych w protokole z dnia 18 stycznia 2010r. jest brak dat sterylizacji na pakietach ze sprzętem stomatologicznym po sterylizacji. W ocenie autorki skargi kasacyjnej brak jest przepisów prawa, które nakładałyby obowiązek datowania pakietów sterylizacyjnych.
Skarga kasacyjna zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 § 1 kpa i w zw. z art. 64 § 4 kpa. Ponadto, wskazano na uchybienie zapisom przepisu art. 145 § 1 pkt. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z zaistnieniem przyczyny nieważności postępowania określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wyjaśniono, przy tym, że naruszenie wspomnianych przepisów polega na ich niezastosowaniu. Autorka skargi kasacyjnej przypomniała, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej jest przesłanką stwierdzenia nieważności, a przesłanka ta jest spełniona, jeżeli decyzja została wydana na podstawie normy, która nie wynika z przepisów prawa.
W ocenie składającej skargę kasacyjną, w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie nie nastąpiło na podstawie przepisów prawa. Nie do przyjęcia, jak podniesiono, jest także argumentacja, że skarżąca ma czerpać informacje dotyczące zasad dezynfekcji i sterylizacji wyrobów medycznych z podanych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego publikacji książkowych. Wyjaśniono, że w powyższych kwestiach, dla skarżącej za wiążące należy uznać instrukcje producentów wskazanych wyrobów medycznych, których skarżąca bezwzględnie przestrzega. W następnej kolejności Sądowi I instancji zarzucono uchybienie zapisom przepisu art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, w sytuacji gdy - jak podkreślono - było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W dalszej kolejności wskazano również na naruszenie art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1 i § 2, art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieprawidłową – w ocenie autorki skargi kasacyjnej - kontrolę zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zasadności zarzutów złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako: ppsa). NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 ppsa, które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. NSA nie może zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej.
Analiza wskazanych w niniejszej sprawie podstaw skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że złożona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie są trafne.
W sytuacji, kiedy - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść, bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwsze należało poddać ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Przeprowadzona ocena zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że za bezzasadny uznać należało zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) w zw. z art. 64 § 4 kpa. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przepis art. 64 kpa (określający sposób postępowania w razie stwierdzenia braków formalnych podania) dzieli się tylko na dwa paragrafy. Brak natomiast we wskazanym przez autorkę skargi kasacyjnej przepisie paragrafu czwartego. Zważywszy jednak na brzmienie uzasadnienia tak zredagowanego zarzutu skargi kasacyjnej Sąd II instancji przyjął, że wadliwości zaskarżonego wyroku składająca skargę kasacyjną strona upatruje w naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, bowiem że w niniejszej sprawie nie nastąpiło "wszczęcie postępowania", co w konsekwencji - jak wywodzi autorka pisma - uniemożliwia jego zakończenie w formie decyzji. W tym miejscu wyjaśnić należy, że na gruncie postępowania administracyjnego ustawodawca przewidział zasadę oficjalności, dopuszczając możliwość wszczęcia postępowania z urzędu. Oprócz tego istnieją sytuacje, gdy administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, i w takich przypadkach postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości. To przepisy prawa materialnego przesądzają o tym czy postępowanie może być wszczęte z urzędu, czy też na wniosek strony. W niniejszej sprawie organy trafnie ustaliły, że ziściły się przesłanki przesądzające o powinności wszczęcia postępowania z urzędu. Autorka skargi kasacyjnej nie dostrzega, że przepis art. 61 kpa nie reguluje daty wszczęcia postępowania z urzędu.
Jak wskazuje jednak ugruntowane od lat stanowisko doktryny i judykatury, za datę wszczęcia postępowania z urzędu przyjmuje się pierwszą czynność podjętą wobec strony (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego.Komentarz 2011, s. 291, a także postanowienie NSA z 22 kwietnia 1981 r., sygn. SA 1089/81). Stąd wskazany zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż zainicjowane z urzędu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, zostało wszczęte z chwilą, z którą Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie podjął pierwszą czynność wobec D. G..
Niezależnie od powyższego podkreślić również należy, że autorce skargi kasacyjnej umknęło, że uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. lit. c ppsa, jest możliwe tylko jeżeli uchybienie mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, analiza skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że jej autorka nie wskazała - jakie konkretnie - skutki wiąże ona z podnoszonym naruszeniem art. 10 kpa.
W następnej kolejności wskazać należy również na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt.2 ppsa w związku z zaistnieniem przyczyny nieważności postępowania określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym zakresie wskazać należy, że nałożony na D. G., opisany w sentencji decyzji z [...] stycznia 2010 r. obowiązek, sprowadza się do "zapewnienia warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych" i znajduje oparcie w przepisach ustawy z dnia 05 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1570 ze zm.). Jak wskazuje brzmienie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, kierownicy zakładów opieki zdrowotnej oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych są obowiązani do podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, przy czym działania te - jak wskazał ustawodawca - obejmują, m.in. opracowanie, wdrożenie i nadzór nad procedurami zapobiegającymi zakażeniom i chorobom zakaźnym związanym z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, w tym dekontaminacji skóry i błon śluzowych lub innych tkanek, a także wyrobów medycznych oraz powierzchni pomieszczeń i urządzeń.
Jednocześnie, w myśl legalnej definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, pojęcie "dekontaminacja" oznacza proces niszczenia biologicznych czynników chorobotwórczych przez mycie, dezynfekcję i sterylizację, a więc proces zniszczenia zdolnych do namnażania się form biologicznych czynników chorobotwórczych (art. 2 pkt 24). W świetle powyższego i wobec treści art. 11 ust. 2 pkt 3 lit. b) ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, sam fakt istnienia obowiązku sterylizacji wyrobów medycznych nie może budzić uzasadnionych wątpliwości. Nie może też rodzić uzasadnionych wątpliwości ten fakt, że aby proces sterylizacji prowadził do osiągnięcia zamierzonego celu, tj. zniszczenia zdolnych do namnażania się form biologicznych czynników chorobotwórczych, musi on każdorazowo zostać przeprowadzony z uwzględnieniem określonych standardów.
Oczywistym dla samej skarżącej powinien być również, wynikający z przepisów rangi ustawowej obowiązek dokumentowania realizacji działań wynikających z art. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wskazuje nań, bowiem przepis art. 12 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, gdzie ustawodawca nakazuje dokumentować realizację działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji skargi kasacyjnej podkreślić należy, że wynikającym z zaskarżonej decyzji obowiązkiem D. G. jest zapewnienia warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych. Zakwestionowane decyzje - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - nie precyzują na czym, konkretnie, zapewnienie warunków skutecznej sterylizacji ma polegać. Podkreślić, jednak należy, że odpowiedzialność prawna za zgodną z wymogami prawa realizację tego obowiązku spoczywa na D. G..
Odnosząc się w tym miejscu do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 11 ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, podkreślić należy, że on również nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć trzeba, że zawarty w art. 11 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi katalog, ma charakter otwarty, co oznacza, że z woli ustawodawcy do działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych zaliczyć należy nie tylko działania wskazane wprost, w ustępie drugim artykułu 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Nie sposób zatem podzielić poglądu, aby nałożony na D. G. obowiązek - zapewnienia warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych, wydano bez podstawy prawnej.
Kolejnym argumentem przesądzającym o nieważności zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, i decyzji ją poprzedzającej - w ocenie autorki skargi kasacyjnej - jest naruszenie przez organy przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca o 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Strona składająca skargę kasacyjną wywodzi przy tym, że gabinet stomatologiczny nie jest zakładem opieki zdrowotnej. Ustosunkowując się do argumentacji skargi kasacyjnej wskazać należy, że w myśl (obowiązującego w dacie wydawania ostatecznej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie) przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz.
89) zakład opieki zdrowotnej to wyodrębniony organizacyjnie zespół osób i środków majątkowych utworzony i utrzymywany w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia. Jednocześnie, świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania (art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Przepis artykułu 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zawiera katalog otwarty świadczeń zdrowotnych, i jednocześnie odsyła do przepisów odrębnych, m.in. do ustawy z 5 grudnia 1995 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2008 r. nr 136, poz. 857). Z woli ustawodawcy wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych, udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich (art. 2 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty). Natomiast wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych w ust. 1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych (art. 2 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty). W świetle powyższego nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że skarżąca zajmowała się udzielaniem świadczeń zdrowotnych, o czym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i miały do niej zastosowanie przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. A skoro tak, to państwowy inspektor sanitarny miał nie tylko prawo, ale obowiązek nakazać D. G. usunięcie stwierdzonych uchybień, o czym stanowi przepis art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W konsekwencji nie sposób podzielić poglądu autorki skargi kasacyjnej, że decyzja wydana w niniejszej sprawie dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W następnej kolejności za bezzasadny uznać należało również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 106 § 3 ppsa poprzez nie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w sytuacji gdy - jak wskazano w skardze kasacyjnej - było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu art. 106 § 3 ppsa, w myśl, którego sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uwadze autorki skargi kasacyjnej umknęło jednak, że stosownie do treści art. 133 § 1 ppsa sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. A zatem, zwrócić należy uwagę, że zasadą jest, że sąd administracyjny orzeka - na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej - w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami.
Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 ppsa), a także dowody uzupełniające z dokumentów (art. 106 § 3 ppsa) jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a jednocześnie nie powoduje nadmiernego przedłużenia w sprawie. Co do zasady więc nie prowadzi się postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Sąd ten, bowiem kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli natomiast zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z 07.02.2001 r., sygn. V SA 671/00). W toku postępowania przed Sądem I instancji skarżąca przedstawiła oświadczenie Przedstawiciela firmy [...] B.V. dotyczące sposobu posługiwania się rękawami sterylizacyjnymi i kopertami do pakietowania przed sterylizacją.
Informacje zawarte w tym dokumencie pozostają jednak bez znaczenia dla oceny zasadności nałożonego na D. G. i wskazanego w sentencji decyzji z [...] stycznia 2010 r. obowiązku, sprowadzającego się do "zapewnienia warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych". Jak trafnie, bowiem wskazał Sąd I instancji, fakt stwierdzenia nieprawidłowości związanych ze sterylizacją narzędzi w gabinecie stomatologicznym D. G. został potwierdzony przez nią samą na etapie postępowania administracyjnego. Prawidłowość poczynionych podczas kontroli ustaleń, D. G. potwierdziła własnoręcznym podpisem i nie wniosła - w tym zakresie - żadnych zastrzeżeń, choć zastrzeżenia zgłaszała w innych kwestiach.
Nie sposób, zatem przyjąć, aby informacje dotyczące sposobu posługiwania się rękawami sterylizacyjnymi i kopertami do pakietowania miały wpływ na ocenę zasadności nałożonego na D. G. obowiązku do "zapewnienia warunków skutecznej sterylizacji narzędzi medycznych", podczas gdy stwierdzone nieprawidłowości polegały m.in. na przechowywaniu drobnego sprzętu stomatologicznego w szufladach asystorka na płytkach Petriego bez opakowań sterylizacyjnych. W świetle powyższego zgromadzony w aktach administracyjnych materiał stanowił wystarczającą podstawę dla wydania orzeczenia w niniejszej sprawie i wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej nie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 106 § 3 ppsa.
W konsekwencji za bezzasadny uznać należało również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1 i § 2, art. 134 § 1 ppsa, przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, co doprowadzić miało do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku. Ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie pozwala, bowiem zgodzić się z twierdzeniem, że na gruncie rozpoznawanej sprawy miało miejsce uchybienie przepisom postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
Z powyższych względów uznając, że skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.