Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (zwany dalej WSA, Sądem lub Sądem pierwszej instancji) wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 3126/03 oddalił skargę B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę nielegalnie wybudowanych elementów mostku na potoku S. w Ł..
W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jej podstawę stanowił art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Sąd wskazał ponadto, na ogólnie przyjęte reguły wykładni regulacji z art 161 § 1 pkt 1 k.p.a. Na podstawie prawomocnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...], nr [...], nakazano rozbiórkę elementów mostku; decyzja ta nie stała się bezprzedmiotowa. Obowiązek nałożony tą decyzją w dalszym ciągu istnieje, ponieważ mostek nie został przez B. K. rozebrany. Nie zaszła także jakakolwiek inna przeszkoda w realizacji nakazu rozbiórki. Bezprzedmiotowość decyzji zachodzi wówczas, gdy ustaje byt prawny dowolnego elementu stosunku prawa materialnego ustalonego dotychczasową decyzją.
W szczególności bezprzedmiotowość decyzji zachodzi w przypadku zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego lub prawnego, jeżeli uniemożliwia to wykonanie decyzji. W badanej sprawie nie zaszedł żaden z przypadków bezprzedmiotowości decyzji, Z kolei zarzut przedawnienia orzeczenia obowiązku rozbiórki, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż podlegał badaniu w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji właściwe organy miały tytuł wyłącznie do badania przesłanek określonych w art. 162 § 1 k.p.a.
Opisany wyrok WSA zaskarżony został skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika skarżącego. Skargę kasacyjną oparto na następująco sformułowanych in extenso (dosłownie) zarzutach: "(...) w imieniu skarżącego (...) na podstawie art. 173 § 1, 174 ustawy prawo o postępowanie przed Sądami administracyjnymi (...). Wnoszę: kasację od wymienionego wyroku zaskarżając je w całości powołując na podstawy art 49 starego prawa budowlanego, art, 7,8,156 § 1 pkt 1 Kpa. Powołując się na powyższe podstawy kasacji wnoszę o: zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz od uczestnika [...] WINB w K. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przypisanych." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w istocie wyłącznie okoliczności natury celowościowej wskazując na trudności związane z rozbiórką obiektu budowlanego. Wspomniano przy okazji, że orzeczenie jest nieprawidłowe i "przedewszystkim" narusza powołane przepisy (nie wskazano jakie).
Kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Przepisy te nakazują prowadzić postępowanie dowodowe z uwzględnieniem słusznego interesu strony oraz interesu społecznego. Decyzja odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia nakazu rozbiórki mostku na potoku narusza interes skarżącego, gdyż prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym rozstrzygnięcia pozbawiającego rodzinę skarżącego dojścia do domu; skarżący i jego żona są inwalidami, co pogłębia trudności w korzystaniu z ich nieruchomości. Interes społeczny uległ naruszeniu przez to, że również sąsiedzi skarżącego pozbawieni zostali dotychczasowej drogi prowadzącej do ich nieruchomości przez potok. W konkluzji uzasadnienia, inaczej niż w petitum, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Uczestnik postępowania, B. B., w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdziła, że mostek wzniesiony przez B. K. nie spełnia podstawowych norm prawa budowlanego, stwarza zagrożenie powodziowe dla pobliskich działek. Decyzja w sprawie rozbiórki jest prawomocna i została skierowana do egzekucji. Mimo to mostek do tej pory, tj. do dnia [...]., nie został rozebrany. Skarżący może korzystać z drogi dojazdowej, którą przewidziano w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. od północnej strony wsi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie spełnia koniecznych wymogów formalnych przeto były podstawy do jej odrzucenia. Za taką oceną przemawiały następujące okoliczności: skarga kasacyjna zaliczana jest do najbardziej sformalizowanych środków odwoławczych przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, zwana dalej p.p.s.a.). Jednym z najistotniejszych elementów skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wedle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konstruowania podstaw kasacyjnych. Warunkiem koniecznym jest powołanie w skardze kasacyjnej na jedną lub obie z podstaw kasacji określonych w art. 174 p.p.s.a., składającego się z dwu punktów. Konieczne jest wskazanie, które przepisy (z oznaczeniem artykułu, paragrafu, ustępu lub punktu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało, czy miało wpływ na wynik sprawy i jaki.
Jeżeli autor skargi kasacyjnej nie sformułuje zarzutów prawidłowo, późniejsza próba ich doprecyzowania jest niedopuszczalna. Możliwe jest wyłącznie przytoczenie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwione podstawy i zasługują na uwzględnienie. Taki stan jest osiągalny poprzez precyzyjne i zrozumiałe przedstawienie wywodów prawnych, dotyczących stawianych zarzutów, odnoszących się do poszczególnych przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej. Brak w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej jako pozbawionej jednego ze swych zasadniczych elementów konstrukcyjnych. Dodać należy, iż wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia jest dopuszczalny tylko w przypadku sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 188 p.p.s.a.).
Trafność sformułowanych ocen wynika z podstawowych źródeł dotyczących m. in. podstaw i uzasadnienia skargi kasacyjnej (zob. w szczególności: B.Dauter., B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Warszawa 2006, s. 377 i n., J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s.424 i n., T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Warszawa 2005, s.538 i n. oraz powołane tam piśmiennictwo oraz judykaturę.
W rozpoznawanej sprawie wywołanej skargą kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika skarżącego żaden ze wskazanych wyżej koniecznych wymogów formalnych, jakim powinien odpowiadać ten środek zaskarżenie nie został dochowany. Po pierwsze, w petitum wskazano ogólnie na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 173 § 1 oraz co najważniejsze przywołano bez jakiegokolwiek sprecyzowanie naruszenie art. 174 p.p.s.a. (nie wskazano jednej z dwu jednostek redakcyjnych tego przepisu), dalej wymieniono "art. 49 starego prawa budowlanego"; o co w tym przypadku autorowi skargi kasacyjnej chodziło trudno dociec, wreszcie zarzucono naruszenie przepisów art. 7, 162 § 1 k.p.a. w konkluzji sformułowano niedopuszczalny wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia (w rzeczywistości chodziło o wyrok). Wymienione na końcu żądanie o zmianę zaskarżonego wyroku zostało zmienione w konkluzji uzasadnienia skargi kasacyjnej na żądanie "uchylenia zaskarżonych postanowień".
Zatem co w końcu było przedmiotem skargi kasacyjnej nie wiadomo. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozostawało w żadnym logicznym związku z jej podstawami prawnymi, w którym wskazano na elementy celowościowe nie przystające do nieudolnie sformułowanych podstaw kasacji. W sumie skarga kasacyjna nie odpowiadała, nawet w stopniu minimalnym, stawianym jej wymogom formalnym, określonym przede wszystkim w przepisach art.174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.
Wobec podniesionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony został możliwości rozpoznania skargi kasacyjnej z powodu dopuszczenia się przez jej autora nie dających się usunąć uchybień formalnych. Tak zatem odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art.180 w zw. z art.193 p.p.s.a. było uzasadnione i konieczne