Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Gliwicach postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1485/14 odrzucił skargę G. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Żarkach z dnia 2 września 2014 r., nr XLIV/300/2014 w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w dniu 19 maja 2014 r. Rada Miejska w Żarkach podjęła uchwałę nr XLI/279/2014 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Żarki dla obszaru Miasta Żarki. Pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. G. Z. wystąpił w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej Usg) z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powołanej na wstępie uchwały.
W odpowiedzi na powyższe Rada Miejska w Żarkach uchwałą z dnia 2 września 2014 r., nr XLIV/300/2014 nie uwzględniła przedmiotowego wystąpienia. Akt ten, G. Z. pismem z dnia 8 października 2014 r. zaskarżył do WSA w Gliwicach.
Wobec wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie z pominięciem trybu przewidzianego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), Przewodniczący Wydziału II w dniu 13 października 2014 r. zarządził (sygn. akt II KO/Gl 93/14) o przekazaniu skargi Burmistrzowi Miasta i Gminy Żarki celem nadania dalszego biegu zgodnie z art. 54 § 2 Ppsa.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że rzeczona uchwała nie mieści się w katalogu aktów administracyjnych podlegających kontroli sądów administracyjnych. Stanowi ona bowiem zawiadomienie o sposobie załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wyrażone w formie uchwały. W ocenie tegoż sądu uchwała ta ma zatem charakter proceduralny oraz informacyjny, przedstawiony przez organ samorządu i nie jest aktem, który wymieniony jest w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa.
Skargą kasacyjną - reprezentowany przez pełnomocnika – G. Z. zaskarżył w całości ww. postanowienie, zarzucając:
- - naruszenie przepisów ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), a w szczególności art. 112 i 126 K.p.a. nakładające na organy administracyjne obowiązek informowania stron o środkach i terminach odwoławczych.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że faktycznie przedmiotem skargi miała być uchwała Rady Miejskiej w Żarkach z dnia 19 maja 2014 r., nr XLI/279/2014 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazuje, że przyczyna tego błędu był brak informacji Urzędu Miasta i Gminy w Żarkach przy doręczaniu treści uchwały w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi organu na skargę kasacyjną wniesiono o:
- - odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 180 Ppsa,
- - zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Gdyby zaś Sąd nie podzielił wniosku o odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącego, wniesiono o:
- - oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 Ppsa,
- - zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniesiono, że w skardze kasacyjnej jako jej podstawę powołano naruszenie art. 112 i 126 K.p.a., co oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpatrzyć zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ ich adresatami mogą być organy administracji, a nie sąd administracyjny.
Ponadto wskazuje, że postępowanie toczące się przed radą miejską, zmierzające o wydania uchwały w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie jest postępowaniem administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów K.p.a., z wyjątkiem przypadków, w których Usg wyraźnie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów procedury administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przed przystąpieniem do rozważenia poszczególnych zarzutów przypomnieć należy, że zgodnie z art. 176 Ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz spełniać dalsze wymogi określone w tym artykule, m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawami tej skargi wskazanymi w art. 174 powołanej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1, jest związany przy rozpoznawaniu skargi i uchybienia w jej sformułowaniu powodują niemożność ustosunkowania się do wadliwie postawionych zarzutów.
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni wymaganiom przewidzianym dla tego pisma. Mając jednak na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych", Naczelny Sąd Administracyjny rozważył podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.
Zauważyć trzeba, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące wyłącznie naruszenia przepisów K.p.a. zostały wadliwie sformułowane. Sądy administracyjne nie stosują w postępowaniu bezpośrednio tych przepisów, dlatego zarzut dotyczący wadliwego procedowania przez organ powinien być powiązany z zarzutem naruszenia przepisów ustawy Ppsa przez sąd I instancji, który rozpoznawał skargę.
Mimo wskazanych uchybień Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się treścią powołanej uchwały z dnia 26 października 2009 r. rozpoznał tak sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest zarzut naruszenia art. 112 i 126 K.p.a. Należy wskazać, że ww. przepisy należą do materii postępowania administracyjnego, stanowią one zasady, którymi powinien się kierować organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę. Sąd administracyjny kontroluje natomiast to, czy proces ten odbył się zgodnie z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny nie mógł naruszyć przepisów postępowania zawartych w K.p.a., ponieważ ich nie stosował.
Niezależnie jednak od tego, w przedmiotowym postępowaniu nie ma zastosowania przepis art. 112 K.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten dotyczy przede wszystkim decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniach administracyjnych, których błędna treść spowodowała, że strona ponosi negatywne konsekwencje zastosowania się do pouczeń organu. Przepis ten nie znajdzie zastosowania w przypadku uchwał organów gminy.
W sprawie niniejszej podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu przez WSA w Gliwicach, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Żarkach z dnia 2 września r., nr XLIV/300/2014 w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie należy do żadnego z aktów wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa, podlegających kognicji sądu administracyjnego. Jak bowiem trafnie zauważył sąd I instancji, powołując się na wyrok NSA z dnia 30 listopada 2006 r., II OSK 1724/06, zaskarżona uchwała, będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. W takiej sytuacji należy uznać, że WSA w Gliwicach prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, jako niedopuszczalną skargę G. Z. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy art. 203 i 204 Ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).