Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt II SA/Gl 640/13 z dnia 10 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę [...] na Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia 7 lutego 2013r. (data wpływu 20 luty 2013r.) [...] wniosła, za pośrednictwem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Bielsko-Biała z dnia [...] października 2012 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę wiaty drewnianej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 marca 2013 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz nadesłania jednego dodatkowego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, celem doręczenia uczestnikom postępowania, a nadto złożenie dokumentu określającego umocowanie podpisanego pod skargą współwłaściciela Spółki J. K. a do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej (np. aktualnego odpisu z KRS) wraz z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi.
Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 5 kwietnia 2013 r. W dniu 17 kwietnia 2013 r. (data nadania 13 kwiecień 2013 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo skarżącej wraz z odpisem skargi, wypisem z KRS oraz dowodem przelewu kwoty 500 zł tytułem wpisu.
Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została przez stronę skarżącą odebrana w dniu 5 kwietnia 2013 r., a zatem siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braków upłynął w dniu 12 kwietnia 2013 r. (piątek). Z uwagi na to, że skoro skarżąca nadała pismo wraz z załącznikami w dniu 13 kwietnia 2013 r., to tym samym sprawa nie mogła otrzymać dalszego biegu.
Działający w imieniu skarżącej Spółki pełnomocnik w skardze kasacyjnej zaskarżył ww. postanowienie w całości i zarzucił:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności obrazę przepisów art. 6 P.p.s.a oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy i nieuchylenie decyzji pozostającej w sprzeczności z podstawowymi zasadami uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz z zasadą pobudzania zaufania do władzy publicznej.
- - naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. art.
- 3. § 1 P.p.s.a. wyrażającego zasadę niezwiązania sądu administracyjnego zarzutami, wnioskami i powołaną podstawę prawną w zw. z art. 28 § 1, art. 29 § 2, art. 48 ust. 1 ustawy o prawie budowlanym poprzez niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji pełnej weryfikacji legalności działalności organów administracji publicznej, a to prawidłowego zastosowania przez organ administracji publicznej normy art. 28 § 1, art. 29 § 2, art. 48 ust. 1 ustawy o prawie budowlanym skutkującej wobec naruszenia wstrzymaniem realizacji inwestycji;
- - art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art.
- 3. § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji publicznej bez wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny dotyczącej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej skarżącemu rozbiórkę wiaty wskazanej w decyzji organu oraz nie dokonaniu przez ten Sąd kontroli legalności zastosowania przez organy nadzoru budowlanego przepisów prawa i bezkrytyczne przyjęcie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy ustalenia te były kwestionowane przez stronę postępowania, a które dotyczyły zdaniem skarżącej naruszenia prawa przez organy administracji publicznej.
Jednocześnie, działający jako pełnomocnik skarżącej Spółki z urzędu, wniósł o zasądzenie kosztów tytułem udzielenia nieodpłatnej pomocy prawnej, sporządzenia skargi kasacyjnej, wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia, które nie zostały pokryte tak w całości, jak też w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, że Sąd odwoławczy, na podstawie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie dokonuje na nowo kontroli legalności decyzji, lecz bada naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji i tylko w takim zakresie jak zarzuca to skarga kasacyjna. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie wystąpiły w tej sprawie. W takiej sytuacji Sąd odwoławczy ocenia tylko zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, wnosząca skargę kasacyjną Spółka przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi odebrała w dniu 5 kwietnia 2013 r. W wezwaniu tym prawidłowo wskazano siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi oraz podkreślono, że nieusunięcie tych braków we wskazanym wyżej terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że zarzut naruszenia art. 6 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. w sposób opisany w pierwszej z podstaw kasacyjnych nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, ustalonego przez organy administracji publicznej bez wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny dotyczącej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W sprawie tej bowiem nie ma w ogóle mowy o jakichkolwiek ustaleniach faktycznych, skoro Sąd pierwszej instancji nie oceniał sytuacji strony pod kątem przesłanek merytorycznych. Skarżone postanowienie dotyczy bowiem jedynie kwestii formalnych.
Z tych samych względów nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., który autor skargi kasacyjnej wiąże z tym, że "WSA nie dokonał pełnej weryfikacji legalności działalności organów administracji publicznej, a to prawidłowego zastosowania przez organ administracji publicznej normy art. 28 § 1, art. 29 § 2 i art. 48 ust. 1 ustawy o prawie budowlanym, skutkującej wobec naruszenia wstrzymaniem realizacji inwestycji." W sprawie tej w ogóle nie doszło do rozpoznania skargi, skoro została ona odrzucona, więc nie ma tu zastosowania art. 134 § 1 P.p.s.a. zakreślający granice rozpoznania skargi. Nie można więc zarzucić Sądowi pierwszej instancji wskazanych uchybień.
W sprawie tej kluczową podstawą orzekania Sądu pierwszej instancji był art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., lecz w skardze kasacyjnej strona nie zarzuciła naruszenia tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc odnieść się w swych rozważaniach do tej kwestii, bowiem – jak wyżej wskazano – związany jest granicami skargi kasacyjnej. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona nie odniosła się do tego przepisu, co umożliwiałoby Sądowi kasacyjnemu zweryfikowanie prawidłowości jego zastosowania w realiach niniejszej sprawy.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Sąd pierwszej instancji.