Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 424/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi A. P. i R. P. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...]. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2002 r. wydana w przedmiocie zmniejszenia strefy ochronnej H. S.A. (wokół Z.) ustanowionej decyzją Wojewody Katowickiego z dnia 29 maja 1978 r., dla ówczesnego Kombinatu M. Powodem zmniejszenia strefy ochronnej – jak podano – jest fakt, iż strefa wyznaczona w 1978 r. determinowana była zakładanym poziomem produkcji stali – 9 mln ton rocznie oraz koksu – 3,3 mln ton. Ponieważ zakładany poziom produkcji nie został nigdy osiągnięty, to negatywne oddziaływanie na środowisko było mniejsze od przewidywanego, a realizacja proekologicznych inwestycji wpłynęła na poprawę stanu środowiska w obszarze strefy ochronnej.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia o zmniejszeniu strefy ochronnej stanowi przepis art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 110, poz. 1085 ze zm.) w myśl którego wojewoda może, w drodze decyzji, dokonać stosownej korekty strefy, jeżeli prowadzący instalację przed dniem 31 grudnia 2005 r. ograniczy szkodliwe oddziaływanie na środowisko w stopniu uzasadniającym zmniejszenie strefy ochronnej.
Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. P. i R. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności rozważył legitymację procesową A. P., stwierdzając, iż nie jest ona już właścicielką nieruchomości znajdującej się na terenie strefy ochronnej H. i Zakładów K. Nie ma zatem interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie, a to prowadzi do oddalenia skargi.
Skarga R. P. nie zasługuje natomiast na uwzględnienie z tej przyczyny, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organy dopuściły się wprawdzie naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Kontrolując bowiem legalność przedmiotowych decyzji Sąd uwzględnił, iż zostały one wydane w trybie nadzwyczajnym, a zmieniając decyzję Wojewody Katowickiego z dnia 29 maja 1978 r. organy powołały przepis art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to niewłaściwa podstawa, gdyż wniosek H. i Zakładów K. z dnia 16 sierpnia 2001 r. dotyczył ograniczenia strefy ochronnej na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz zmianie niektórych ustawy (Dz. U. Nr 133, poz. 885), jednakże błędne powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie prowadzi automatycznie do jego uchylenia, gdyż w niniejszej sprawie istniała właściwa podstawa prawna – art. 163 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie przepis ten w istocie odsyła do art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 110, poz. 1085 ze zm.).
Sąd podzielił jedynie zarzut skargi, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 28 K.p.a., nie powiadamiając skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, niemniej uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy konwalidował uchybienia pierwszej instancji, zapewniając skarżącemu czynny udział w postępowaniu odwoławczym i umożliwiając zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz składanie wniosków i uwag. Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia wynika, iż skarżący w dniu 25 lutego 2004 r. zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy, a w dniu 5 marca 2004 r. z materiałem tym zapoznał się pełnomocnik skarżącego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył R. P., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 141 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchybienie to polega na tym, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów skarżącego, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. nie zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu tysiące uczestników, w tym również skarżący. Uniemożliwiło to stronom branie udziału w postępowaniu i wpływ na jego tok.
W skardze kasacyjnej podniesiono, iż skarżącemu uniemożliwiono przed wydaniem decyzji w I instancji zapoznanie się z wynikami prowadzonych badań w strefie ochronnej oraz składanie wniosków; przeprowadzone badania miały miejsce 3 dni w miesiącu, co ograniczało ich zakres i wiarygodność, gdyż w pozostałym okresie emisja mogła przekraczać dozwolone normy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się także do kwestii ważności decyzji ustanawiającej strefę ochronną, jak również pominął fakt, iż w 1978 r. wydane zostały dwie decyzje o ustanowieniu strefy ochronnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Jednym z wymogów skargi kasacyjnej, wynikającym z brzmienia art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Spełnienie tego wymogu sprowadza się do wskazania przez wnoszącego skargę kasacyjną konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który został jego zdaniem naruszony.
Zauważyć przy tym należy, że wymóg ten zostaje spełniony jedynie wówczas, gdy wskazując określony przepis, zawierający paragrafy, ustępy, punkty skarżący wskaże również tę część przepisu, której naruszenie zarzuca. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 183 § 1 – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jaki konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego miał na uwadze autor skargi kasacyjnej zarzucając sądowi administracyjnemu naruszenie prawa.
Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty opierają się na drugiej z podstaw kasacyjnych, tj. na art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił bowiem sądowi naruszenie art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego a także art. 141 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd art. 163 K.p.a. należy przede wszystkim stwierdzić, że przepis ten, przewidujący możliwość stosowania innych zasad wzruszenia decyzji niż przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie mógł być stosowany przez sąd jako że nie stanowi podstawy prawnej kwestionowanej decyzji. Charakter tego przepisu powoduje, że nie może on stanowić samodzielnej podstawy prawnej do zmiany lub uchylenia decyzji. W niniejszej sprawie taką podstawę prawną stanowił art. 26 ust. 3 – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach (...). Naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej jednakże nie zarzucono.
Skoro więc, jak to wyżej stwierdzono art. 163 K.p.a. nie był przepisem stosowanym w niniejszej sprawie przez sąd a także przez organy, zarzut jego naruszenia należało uznać za bezzasadny.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez sąd art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten składa się z czterech paragrafów w których uregulowane zostały różne kwestie. Skarżący nie wskazał którego z paragrafów zawartych w tym przepisie dotyczy sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut. Przypomnieć w tym miejscu należy, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności podstaw kasacyjnych, którymi sąd ten jest związany (art. 183 § 1 – P.p.s.a.). Tak więc brak wyszczególnienia, która z dyspozycji zawartych w paragrafach artykułu 141 P.p.s.a została przez sąd naruszona, powoduje, iż tak sformułowana skarga nie nadaje się do merytorycznej kontroli.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.