Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi Stowarzyszenia "A." w R. i Stowarzyszenia "B." w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że C. Spółka z o.o. w O. (dalej jako "inwestor") wniosła do Burmistrza Miasta i Gminy Biskupiec o wszczęcie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie i funkcjonowaniu Zakładu Górniczego "[...]", w ramach którego planuje się eksploatację i przeróbkę kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]", realizowanego na działkach położonych w obrębie [...], gmina Biskupiec, oraz działkach położonych w obrębie [...], gmina Biskupiec. Inwestor wskazał, że ubiega się o uzyskane decyzji środowiskowej w związku z zamiarem uzyskania pozwolenia na budowę zakładu przeróbczego i zaplecza socjalno-technicznego. Inwestor uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" w granicach ustalonego obszaru górniczego "[...]".
Decyzją z [...] maja 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy Biskupiec ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Górniczego "[...]" w ramach którego, planuje się eksploatację i przeróbkę kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z [...] października 2009 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wyrokiem z 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1070/09.
W toku ponownego postępowania wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotem jego wniosku jest przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, na terenie którego będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża "[...]".
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. oraz Warmińsko-Mazurski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Olsztynie postanowieniem z [...] maja 2011 r. pozytywnie uzgodniły realizację przedsięwzięcia.
Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy Biskupiec ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, w którym przerabiana będzie kopalina wydobywana ze złoża kruszywa naturalnego w granicach ustalonego obszaru górniczego "[...]". Wskazano, że na terenie planowanego przedsięwzięcia będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża "[...]".
Od decyzji powyższej odwołania złożyły Stowarzyszenie "A." oraz Stowarzyszenie "B.".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z [...] czerwca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił między innymi, że zmiana ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zatwierdzona uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z 4 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 155, poz. 2097) jest aktem prawa miejscowego i ma charakter powszechnie obowiązujący. Do chwili jego zmiany lub wyeliminowania z obrotu prawnego ma charakter wiążący.
Skargi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie wniosły Stowarzyszenia "A." i "B.".
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu może być badane zagadnienie zasadności i prawidłowości ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, z wyłączeniem zakładu górniczego. W wyroku z 9 lutego 2010 r., II SA/Ol 1070/09, Sąd I instancji jednoznacznie rozstrzygnął, że organ I instancji uprawniony był wyłącznie do prowadzenia postępowania i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego i jego zaplecza socjalno-technicznego, jako części zakładu górniczego, a nie jego całości. Warunki dotyczące funkcjonowania i likwidacji zakładu górniczego mogłyby być określone wyłącznie w sytuacji, gdyby wnioskodawca zamierzał ubiegać się o koncesję na wydobycie kopaliny ze złoża. Inwestor posiada koncesję na wydobywanie kruszywa ze złoża "[...]", więc decyzja organu I instancji nie mogła określać kwestii uregulowanych decyzją organu koncesyjnego.
Stąd też decyzja organu I instancji nie mogła dotyczyć budowy i funkcjonowania zakładu górniczego, bowiem ta materia związana jest ściśle z postępowaniem koncesyjnym, a te zostało w sprawie zakończone decyzją Wojewody Olsztyńskiego z [...] kwietnia 1998 r. Sąd I instancji podkreślił, że prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Decyzja ta pozostawała bowiem w obrocie prawnym w dacie orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm. – dalej: Prawo wodne) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez ustawę z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa).
Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy przepisów ustawy p.o.ś. stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że organ I instancji określił, przeanalizował oraz dokonał, oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a także wzajemne oddziaływanie między wskazanymi powyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu. Wziął pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia właściwych organów, co znajduje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji, gdzie sprecyzowano rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz ustalono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji.
W ocenie Sądu I instancji, organ w sposób bardzo precyzyjny opisał proces technologiczny, jaki ma się odbywać w planowanej inwestycji oraz opierając się na "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko budowy Zakładu Przeróbczego zlokalizowanego na terenie Zakładu Górniczego "[...]"" ustalił jego przewidywane oddziaływanie na środowisko oraz określił warunki jego realizacji. Sąd I instancji szczegółowo powołał opisane w decyzji organu I instancji ustalenia raportu. Na podstawie tych ustaleń stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, zgodnie z którym organy nie zbadały w dostatecznym stopniu wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi.
W ocenie Sądu I instancji, bezzasadny jest również zarzut Stowarzyszenia "B.", według którego brak określenia maksymalnego poziomu wydobycia kopalin uniemożliwia rzetelną ocenę poziomu emisji i zanieczyszczeń do środowiska przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jego zakwalifikowanie jako przedsięwzięcia nie oddziałującego transgranicznie na środowisko. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko wyraźnie sprecyzowano, że zakład przeróbczy przyjmować będzie 1000 tys. ton surowca z czego odsiewane będzie ok. 60% zawartości. Wskazana ilość surowca, która będzie przerabiana przez zakład była zatem rzetelną podstawą analizy oddziaływań tej inwestycji na otaczającą ją przyrodę.
Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, wniosek Stowarzyszenia "B.", które na rozprawie 30 października 2012 r. zwróciło się o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, stwierdzając, że jest ona niezgodna z art. 53 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego, jest bezzasadny. Strona skarżąca podniosła, że przepis ten wymaga, żeby dla terenu przedmiotowej inwestycji istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a plan, na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji wygasł z mocy prawa. Wynika to z tego, że w 2002 r. nastąpiła tylko zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. W ocenie Sądu I instancji, przepis art. 53 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W niniejszym postępowaniu organy działały na podstawie przepisów ustawy p.o.ś. Zgodnie z art. 56 ust. 1 p.o.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
Zdaniem Sądu I instancji, nie można przyjąć, że w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ewentualny brak planu miejscowego powoduje nieważność decyzji. W decyzji środowiskowej, organ ma przede wszystkim obowiązek zbadać wpływ inwestycji na środowisko niezależnie od tego, czy plan został uchwalony.
Sąd I instancji wskazał ponadto, że zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zatwierdzona została uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z 4 października 2002 r. Tym samym znowelizowany plan z 2002 r. jest aktem prawnym aktualnie obowiązującym dla przedmiotowego obszaru. Zgodnie bowiem z art. 87 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 647, dalej: u.p.z.p.), studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Z treści uchwały z 4 października 2002 r. wynika, że wprowadziła ona dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" całkowicie nowe ustalenia niezależne od planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Biskupiec z 1991 r. Ponadto w § 8 uchwały z 4 października 2002 r. stwierdzono, że w granicach zmiany planu tracą moc ustalenia i rysunek planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec uchwalonego uchwałą z 24 września 1991 r. Dla spornego terenu plan ogólny z 1991 r. wygasł więc jeszcze przed wejściem w życie art. 87 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu I instancji, przyjąć należy, że plan przyjęty uchwałą z 4 października 2002 r. jest nowym planem dla obszaru górniczego "[...]", a nie zmianą planu z 1991 r., który utracił moc na podstawie § 8 uchwały z 4 października 2002 r. w części dotyczącej obszaru górniczego "[...]".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie "B.".
Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz w związku z art. 56 ust. 1 p.o.ś. i art. 87 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie Stowarzyszenia, Sąd I instancji dokonał błędnej oceny skutków prawych wygaśnięcia planu miejscowego.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 i art. 47 p.o.ś. oraz art. 6 ust. 8 Konwencji z Aarhus przez brak stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] czerwca 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Biskupiec z [...] czerwca 2011 r., pomimo, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska oraz zasady przezorności (art. 6 ust. 2 p.o.ś.).
Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, chybiony jest całkowicie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 k.p.a. jak i art. 56 ust. 1 p.o.ś. oraz art. 87 ust. 3 u.p.z.p. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. stanowi o naruszeniu przez Sąd I instancji prawa materialnego, a nie naruszeniu przepisów postępowania, jak błędnie podniesiono w tym zarzucie kasacyjnym. Ponadto brak jest również przesłanek do stwierdzenia naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w zakresie ich błędnej kontroli przez Sąd I instancji, a ponadto sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a. tylko wyłącznie poddaje ich zastosowanie sądowej kontroli. Dlatego też w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym przez właściwe organy, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, nie naruszył on także art. 56 ust. 1 p.o.ś. jak i art. 87 ust. 3 u.p.z.p. co do oceny skutków prawnych uchwalonego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania gminy Biskupiec dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 4 października 2002 r. (Dz.Urz.
Woj. Warm.-Maz. Nr 155, poz. 2097) dla obszaru planowanego przedsięwzięcia. Wynika to z tego, że jest to w istocie nowy plan miejscowy, gdyż poprzedni z 1991 r. utracił moc obowiązującą z mocy prawa na podstawie właśnie art. 87 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. tracą moc do dnia 31 grudnia 2003 r. Natomiast § 8 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Biskupcu z 4 października 2002 r. w przedmiocie nowego planu miejscowego stanowi, że w granicach zmiany planu tracą moc ustalenia i rysunek miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec, uchwalonego uchwałą Nr XI/129/91 Rady Miasta i Gminy Biskupiec z dnia 24 września 1991 r. (Dz.Urz. Woj. Olsztyńskiego z 1991 r. Nr 21, poz. 258 ze zm.).
Ponadto w ust. 2 jednoznacznie stanowi, że zamiast w/w planu obowiązuje w granicach zmiany planu treść niniejszej uchwały wraz z rysunkiem zmiany planu miejscowego. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że jest dalej obowiązujący po 1 stycznia 2003 r. ten nowy plan miejscowy. Należy bowiem podzielić stanowisko, że w świetle art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrata mocy obowiązującej wszystkich miejscowych planów uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r. nie obejmowała zmian w planach po tej dacie, oczywiście dokonywanych na zasadach określonych ustawowo. Stąd ponieważ brak jest regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiocie zmiany m.p.z.p. uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., to należy przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, jeżeli mają na tyle samodzielny charakter, że mogą w zakresie objętym nowelizacją w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu co właśnie wystąpiło w tej sprawie.
Oznacza to, że brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 56 ust. 1 p.o.ś., który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan miejscowy został uchwalony. W tej sprawie dotyczy to nowego planu miejscowego z 4 października 2002 r., który zezwala na realizację danego przedsięwzięcia. Stąd brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji powyższych przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy zarówno z powodu braku ich błędnej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania.
Po drugie, chybiony jest również drugi zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 i 47 p.o.ś. i art. 6 ust. 8 Konwencji z Aarhus z powodu braku stwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności decyzji organu odwoławczego jak i decyzji organu I instancji. Na wstępie należy przypomnieć, że jest to postępowanie nadzwyczajne, w którym nie prowadzi się już nowego postępowania dowodowego tylko ocenia się czy wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia ewentualnie nieważności decyzji. W tym przypadku należy stwierdzić, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do zastosowania w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. z powodu wykrycia wady powodującej nieważność przedmiotowych decyzji z mocy prawa, w tym stanie prawnym i faktycznym w świetle dyspozycji art. 11 p.o.ś. jak i art. 47 p.o.ś.
Pierwszy z powyższych przepisów stanowił, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Natomiast drugi z przepisów, tj. art. 47 p.o.ś. stanowił, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się i analizuje bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi lecz także na dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami oraz dostępność do złóż kopalin jak i możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu.
Powyższe przesłanki określone przez ustawodawcę – wbrew lakonicznym stwierdzeniom z uzasadnienia skargi kasacyjnej – zostały prawidłowo ocenione przez właściwe organy, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji. Wynika to zarówno z ustaleń raportu o oddziaływaniu na środowisko danego przedsięwzięcia jak i innych dowodów zawartych w aktach tej sprawy, które następnie zostały poddane właściwej ocenie przez organy prowadzące postępowanie w tej sprawie, biorąc pod uwagę prawidłową ich kontrolę przez Sąd I instancji podczas kontroli zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami w tym zakresie p.o.ś. została przeprowadzona cała procedura oceny oddziaływania na środowisko wymagana do wydania przedmiotowej decyzji środowiskowej, w tym również związana z udziałem społeczeństwa w zakresie także art. 6 ust. 8 Konwencji z Aarhus. Ten ostatni przepis stanowi tylko, że każda ze Stron zapewni, że w decyzjach będą należycie uwzględnione rezultaty uzyskane w wyniku udziału społeczeństwa.
Sąd I instancji w tym zakresie dokonał także prawidłowej analizy, którą Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela, stąd brak jest potrzeby jej powtarzania. Dlatego też brak jest również przesłanek do stwierdzenia naruszenia w tej sprawie przez Sąd I instancji art. 6 ust. 2 p.o.ś. w zakresie zasady przezorności, biorąc pod uwagę prawidłową kontrolę ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego dokonaną przez właściwe organy, przez Sąd I instancji w zakresie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi jak i pozostałe elementy określone w art. 47 p.o.ś.
Oznacza to, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do zastosowania w tej sprawie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 i 47 p.o.ś. z powodu rażącego naruszenia prawa w świetle dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż nie ma żadnej ciężkiej wady powodującej nieważność decyzji organu odwoławczego jak i organu I instancji z mocy prawa. Ponadto należy podkreślić, że do stwierdzenia nieważności decyzji na mocy odrębnych przepisów prawa materialnego, do których odsyła art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. należy stosować te same reguły co do wad decyzji, które są wprost wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast rażące naruszenie prawa zachodzi tylko wówczas jeżeli proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co oczywiście w tej sprawie nie wystąpiło. Podobnie odmienność wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego nie może być przesłanką do żądania stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ nie ma cech rażącego naruszenia prawa.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.