Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1231/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.L. i W.L. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki budynku gospodarczego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., nakazującą K. i W. małżonkom L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wymiarach 5,6 x 5,6 m usytuowanego na działce nr [...], w miejscowości T., w gminie R. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał K. i W. małżonkom L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Od powyższej decyzji K. i W. małżonkowie L. wnieśli w ustawowym terminie odwołanie domagając się jej uchylenia i podnosząc, iż błędnie ustalono, że przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 20 cm od granicy z nieruchomością sąsiednią. Ponadto odwołujący się podnieśli kwestię budowy budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że organ stopnia podstawowego na skutek interwencji S.S. przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W jego toku ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości realizowana jest budowa budynku gospodarczego o wymiarach 3,0 x 5,7 m, a W.L. legitymuje się zgłoszeniem do Urzędu Gminy R. Organ stwierdził brak podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie.
Jednakże na skutek ponownej interwencji sąsiada organ I instancji dokonał oględzin działki nr [...] i stwierdził, że na tej działce rozpoczęta jest budowa wiaty na sprzęt rolniczy, zaś "stan zaawansowania wykonania ściana od strony sąsiada plus konstrukcja więźby dachowej ze spadkiem w kierunku działki sąsiada (...) wymiary zabudowy 3,15 x 5,70 m". Dalej organ I instancji, po uzyskaniu informacji z Urzędu Gminy R., że inwestor nie uzyskał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowanej wiaty, wydał w trybie przepisu art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane decyzję nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. nakazującą W.L. rozebranie samowolnie wybudowanej wiaty, usytuowanej przy granicy z działką S.S.
W wyniku postępowania odwoławczego zainicjowanego przez W.L., rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją organu odwoławczego nr [...], z dnia [...] września 2007 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wykonał w dniu [...] października 2007 r. kolejne oględziny na przedmiotowej nieruchomości ustalając, iż "na posesji znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 5,6 x 5,6 m, murowany, dach konstrukcji drewnianej, kryty papą. Spad dachu w kierunku granicy, orynnowany. Budynek jest usytuowany wg załączonego szkicu". Nadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zgłoszenia budowy obiektu nazywanego zamiennie "budynkiem gospodarczym" lub "wiatą na drobny sprzęt rolniczy". Ze złożonego w dniu 9 września 2002 r. zgłoszenia w Urzędzie Gminy R. wynika, iż inwestor zamierzał dobudować "do istniejącej wiaty na drobny sprzęt rolniczy (...) pomieszczenie o wymiarach 6 x 3 m". W złożonym w dniu 24 września 2002 r. uzupełnieniu zgłoszenia K. i W. małżonkowie L. wskazali, iż zamierzają "dobudować wiatę na drobny sprzęt rolniczy" jednocześnie wskazując, iż lokalizacja budynku ma nastąpić w granicy z działką o nr [...], będącą działką sąsiednią.
Nadto wskazano, że w dniu 11 grudnia 2007 r. K.L. przedstawiła "Projekt techniczny wiaty na drobny sprzęt rolniczy", z którego wynika, iż projektowana powierzchnia zabudowy tegoż obiektu wynosiła 53,71 m², zaś kubatura 214,84 m³. Z analizy dokumentu nie wynikało jednakże do jakiego rozstrzygnięcia ów projekt mógł stanowić załącznik. K.L. przedstawiła ponadto decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na drobny sprzęt rolniczy, a także załącznik graficzny do decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. oraz do decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r., część rysunkową projektu wiaty na sprzęt rolniczy oraz projekt zagospodarowania działki stanowiący załącznik do decyzji Wójta Gminy R. nr [...], z dnia [...] sierpnia 1996 r.
Stwierdzając rozbieżności pomiędzy zakresem dokonanego zgłoszenia, a zakresem prac budowlanych ustalonym podczas oględzin, organ I instancji w dniu [...] marca 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazał "rozebrać dobudowany do istniejącego budynku gospodarczego, budynek gospodarczy na działce nr ewid. [...] w miejscowości T. nr [...] gm. R., stojący przy granicy działki nr ewd. [...] należącej do Pana S.S.".
W wyniku postępowania odwoławczego rozstrzygnięcie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ stopnia podstawowego ponownie rozpoznając sprawę wyznaczył na dzień 27 maja 2008 r. kolejne oględziny na przedmiotowej nieruchomości, jednakże W. i K. małżonkowie L. nie pozwolili dokonać oględzin obiektu od swojej strony motywując to tym, że od ich strony nie widać części dobudowanej do istniejącego budynku.
Dalej organ wskazał, iż w toku postępowania zgromadzony został materiał fotograficzny, na którym oznaczono budynki w sposób umożliwiający ich identyfikację, jak również zaznaczono jaki był ustalony przez organ I instancji stan zaawansowania robót do dnia 12 maja 2005 r. Dołączono również kopię szkicu stanowiącego załącznik do protokołu oględzin z dnia 16 października 2007 r., na którym oznaczono obiekty istniejące na przedmiotowej działce, wraz z ich wymiarami.
Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym w dniu [...] sierpnia 2008 r. organ stopnia powiatowego wydał decyzję nr [...], którą – w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na W.L. obowiązek wykonania i przedstawienia, w terminie do dnia 15 września 2008 r., projektu budowlanego uwzględniającego roboty budowlane jakie należy wykonać, aby wybudowany budynek gospodarczy na działce o nr ew [...] w miejscowości T. nr [...] "usytuowany przy granicy działki nr ew [...] należącej do Pana S.S." doprowadzić do stanu zgodnego z prawem.
W następstwie przeprowadzenia postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, iż główną przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu szczebla powiatowego, było wadliwe przyjęcie przez ten organ, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest budynek gospodarczy zrealizowany z istotnymi odstępstwami od przyjętego zgłoszenia. Tymczasem przepisy prawa budowlanego nie przewidują instytucji "odstępstw od zgłoszenia".
Nadto organ odwoławczy wskazał na konieczność przeanalizowania kręgu stron, gdyż z przekazanych dokumentów wynika, iż K.L. była współinwestorem budowy. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 18 grudnia 2008 r. K.L. stawiła się do siedziby organu I instancji celem zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a nadto oświadczyła, iż budynek gospodarczy został dobudowany "do istniejącej wiaty oraz od strony północnej ścianą szczytową do istniejącego budynku gospodarczego. Budynek o konstrukcji murowanej o wymiarach 5,60 x 5,60 m w odległości 20 cm od granicy z sąsiadem". Organ skonstatował, iż powyższe oświadczenie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem K.L.
W dniu [...] marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie przepisu art. 49b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane nakazał K.L. "rozebrać samowolnie wybudowany budynek gospodarczy bez wymaganego zgłoszenia o wymiarach 5,60 x 5,60 m, usytuowany na działce o nr ewd. [...] w miejscowości T. nr [...] gm. R.". W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. – po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego – decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], uchylił decyzję organu stopnia podstawowego i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jedyną przesłanką wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego było ustalenie przez ten organ, iż organ stopnia powiatowego wadliwie skierował swoje rozstrzygnięcie wyłącznie do K.L., w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż współinwestorami przedmiotowej inwestycji są K. i W. małżonkowie L. W prowadzonym po raz kolejny postępowaniu organ stopnia podstawowego wezwał małżonków L. do złożenia oświadczenia kto jest inwestorem obiektu stanowiącego przedmiot postępowania.
Jak wynika z notatki służbowej z dnia 14 sierpnia 2009 r. małżonkowie L. oświadczyli, iż są współinwestorami omawianej inwestycji. W tak ustalonym stanie faktycznym organ szczebla powiatowego wydał w dniu [...] września 2009 r. decyzję nr [...], nakazując K. i W.L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wymiarach 5,60 x 5,60 m, usytuowanego na działce o nr ewidencyjnym [...], w miejscowości T., wskazując jako podstawę przepis art. 49b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.
Organ odwoławczy wskazał także, że z archiwalnych dokumentów stanowiących podstawę decyzji wydanej przez Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r. o pozwoleniu na budowę oraz z dokumentów załączonych do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 9 września 2002 r., uzupełnionego w dniu 24 września 2002 r. wynika, iż w dniu 14 sierpnia 1996 r. W.L. wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę wiaty na drobny sprzęt rolniczy na nieruchomości położonej w T., o nr ew. [...], załączając do powyższego wniosku "Projekt techniczny wiaty na drobny sprzęt rolniczy" sporządzony przez J.A. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] Wójt Gminy R. udzielił W.L. "pozwolenia na budowę wiaty na drobny sprzęt rolniczy o powierzchni zabudowy 53,17 m² i powierzchni użytkowej 52,40 m², oraz kubaturze 214,84 m³. Organ dokonując analizy projektu technicznego stanowiącego załącznik do omawianego rozstrzygnięcia ustalił, iż zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę projektowano wykonanie wiaty opartej na sześciu słupach konstrukcyjnych z rury stalowej i ścianie z bloczków żużlobetonowych od strony zachodniej, o wymiarach 6,55 x 8,20 m, w odległości 3 m od granicy z nieruchomością T. Następnie organ wskazał, iż w dniu 9 września 2002 r. K. i W.L. zgłosili w Urzędzie Gminy R. zamiar dobudowania do istniejącej wiaty na drobny sprzęt rolniczy, budynku o wymiarach 6 x 3 m. W uzupełnieniu omawianego zgłoszenia inwestorzy wskazali, że zamierzają dobudować wiatę na drobny sprzęt rolniczy określając szczegółowo "fundamenty z betonu żwirowego szt. 3, słupy konstrukcyjne z rury stalowej 60, więźba dachowa drewniana pokrycie onduline. Lokalizacja w granicy z działką [...]".
Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo organ I instancji wskazał, że istniejące obecnie na przedmiotowej nieruchomości obiekty budowlane nie odpowiadają zarówno charakterystycznymi parametrami, jak również konstrukcyjnie obiektom, które na tej nieruchomości winny powstać w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę i dokonane zgłoszenie. Taka sytuacja zaś obliguje organy nadzoru budowlanego do interwencji. Prawidłowo także ustalono stan faktyczny sprawy i oparto rozstrzygnięcie o przepis art. 49b ustawy Prawo budowlane.
Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał dalej, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż organ ten dokonał analizy możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, która jednakże dała wynik negatywny z uwagi na fakt, iż obecna lokalizacja obiektu budowlanego narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12 ust. 1, 3 i 4).
W dalszej części uzasadniania organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy budynek jest oddalony o około 20 cm od granicy działki sąsiedniej, co zostało potwierdzone zarówno w protokole czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 16 października 2007 r. przez organ I instancji, jak i przez K.L. w treści oświadczenia złożonego w dniu 18 grudnia 2008 r.
Natomiast wskazane powyżej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie przewidują w ogóle możliwości sytuowania budynku w takiej odległości. Zdaniem organu odwoławczego organ stopnia podstawowego prawidłowo ustalił, że nie ma możliwości przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania naprawczego w trybie przepisu art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 49 ust. 1 tejże ustawy.
Odnosząc się zaś do treści odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż usytuowanie przedmiotowego obiektu na nieruchomości nie budzi wątpliwości w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego. Fakt usytuowania budynku w odległości 20 cm od granicy z nieruchomością sąsiednią został nadto potwierdzony przez K.L. w oświadczeniu złożonym w dniu 18 grudnia 2008 r. i nie był kwestionowany na żadnym etapie dotychczas prowadzonego postępowania zarówno przed organem I instancji, jak i organem odwoławczym.
Organ odwoławczy wskazał również, że dla oceny prawidłowości i zgodności z przepisami zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia ustalenia oględzin przeprowadzonych w dniu 12 maja 2005 r., gdyż całokształt zgromadzonego w prowadzonym obecnie postępowaniu materiału dowodowego, potwierdza stan faktyczny przyjęty za podstawę weryfikowanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Również uwagi dotyczące budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości S.S. wybudowanego niezgodnie z pozwoleniem na budową nie mogą zostać uwzględnione przez organ odwoławczy, gdyż ich zakres dotyczy odrębnego postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 8 grudnia 2009 r. wskazana powyżej decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. została przez K. i W. małżonków L. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący wskazali, że budowę spornego pomieszczenia rozpoczęli latem 2004 r. Natomiast w maju 2005 r., po złożeniu skargi przez sąsiada, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził kontrolę budowy i w dniu 25 maja 2005 r. stwierdził istniejącą budowę o wymiarach 3 x 5,7 m oraz stan zaawansowania obejmujący wymurowane mury przyziemia. To pozwoliło organowi dojść do wniosku, iż brak jest podstaw do podjęcia dalszych działań w tej sprawie.
Skarżący podkreślili, iż w toku tych oględzin nie pojawił się żaden zarzut, że budowa prowadzona jest w odległości 20 cm od granicy z nieruchomością sąsiada i nie było żadnego sprzeciwu co do zastosowanego materiału budowlanego. Wynik oględzin sprawił, iż skarżący nie mieli w tym czasie żadnych wątpliwości co do tego, że to co robili jest zgodne z prawem.
Skarżący wskazali nadto, iż okoliczności związane z tym, że budynek jest usytuowany w granicy można łatwo udowodnić przez analizę map dołączonych do akt sprawy. Natomiast Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w P. powołał się w tym zakresie na oświadczenie K.L. Skarżący podkreślili, iż odległość 20 cm pojawiła się protokole podpisanym przez K.L., ale spisanym przez pracownika organu I instancji. K.L. podczas podpisywania oświadczenia nie zwróciła no to uwagi, ponieważ od lat choruje na cukrzycę i niedowidzi. Do skargi K.L. złożyła własnoręcznie sporządzone sprostowanie podpisanego oświadczenia. Skarżący podkreślili, iż zaskakujące jest dla nich to, że organ uznał za bardziej wiarygodne to co oświadczyła skarżąca, niż to co zostało stwierdzone pomiarami dokonanymi przez pracowników organu w dniu kontroli.
Dalej skarżący odnieśli się do stwierdzenia organów, iż wymiary dobudowanego pomieszczenia wynoszą 5,6 x 5,6 metrów. Skarżący wskazali, iż do tych wymiarów przyłącza się część istniejącej wiaty, zbudowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 1996 r. W tym zakresie skarżący przyznali, iż w czasie remontu słupy z rur stalowych podpierających najwyższy punkt dachu zostały zalane betonem i obecnie tworzą filary o wymiarach 30 x 30 cm, natomiast u góry połączone zostały belką żelbetową do wzmocnienia stabilności obiektu. W ocenie skarżących powyższe prace wykonane zostały wewnątrz wiaty i nie wymagają specjalnych zgłoszeń, dlatego nie powinny być traktowane jako początek nowego obiektu budowlanego. Zdaniem skarżących rozumując w ten sposób, to na przedzielenie dużego mieszkania trzeba by było robić nowy projekt techniczny całego obiektu.
W ocenie skarżących jedyną nieprawidłowością może być tylko postawienie ścianki od strony południowej między środkowym filarem, a dobudowanym pomieszczeniem, co zostało wykonane w 2007 r. i po tym zdarzeniu sąsiad złożył ponowne doniesienie do organu nadzoru budowlanego.
Nadto skarżący wskazali, że jeżeli sytuacja, w której się znaleźli była niedopuszczalna, to podczas kontroli organu nadzoru budowlanego powinni zostać o tym fakcie poinformowani i tym samym mieć możliwość zrobienia zmian w zgłoszeniu. Ponieważ wnioski pokontrolne brzmiały, że nie ma żadnych podstaw prawnych do przerwania budowy, to wybudowane pomieszczenie tak właśnie wygląda, a jego budowa została zakończona w 2008 r.
Odpowiedź na skargę złożył Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, Sąd wskazał, że ustalenia faktyczne wynikają z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że skarżący dwukrotnie podejmowali próby wybudowania obiektu budowlanego. Po raz pierwszy w dniu 14 sierpnia 1996 r. W.L. wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę wiaty na drobny sprzęt rolniczy załączając do powyższego wniosku "Projekt techniczny wiaty na drobny sprzęt rolniczy" sporządzony przez J.A. Ten wniosek został uwzględniony i decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] Wójt Gminy R. udzielił pozwolenia na budowę wiaty na drobny sprzęt rolniczy o powierzchni zabudowy 53,17 m² i powierzchni użytkowej 52,40 m², oraz kubaturze 214,84 m³. Zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę owa wiata winna być oparta na sześciu słupach konstrukcyjnych z rury stalowej i jednej ścianie z bloczków żużlobetonowych od strony zachodniej, a więc od strony nieruchomości sąsiedniej.
Winna ona mieć wymiary 6,55 x 8,20 m i powstać w odległości 3 m od granicy z nieruchomością sąsiednią. Po raz drugi skarżący w dniu 9 września 2002 r. zgłosili w Urzędzie Gminy R. zamiar dobudowania do istniejącej wiaty na drobny sprzęt rolniczy, budynku o wymiarach 6 x 3 m. W uzupełnieniu omawianego zgłoszenia inwestorzy wskazali, że zamierzają dobudować wiatę na drobny sprzęt rolniczy określając szczegółowo, iż jej fundamenty powstaną z betonu żwirowego, słupy konstrukcyjne wykonane zostaną z rury stalowej, więźba dachowa będzie drewniana pokryta onduline, a sam budynek powstanie w granicy z działką sąsiednią.
Analizując powyższe ustalenia organów Sąd wskazał, że budynek, który winien powstać w oparciu o zgłoszenie przyjęte przez organ administracji architektoniczno – budowlanej we wrześniu 2002 r. powinien mieścić się pomiędzy istniejącą wiatą na drobny sprzęt rolniczy od strony wschodniej, istniejącym budynkiem gospodarczym od strony północnej i granicą z nieruchomością sąsiednią od strony zachodniej. Wobec tego, iż winien on mieć 6 m długość, to tym samym powinien być krótszy od wiaty na drobny sprzęt rolniczy znajdującej się przed nim, której długość winna wynosić 8,20 m. Innymi słowy analizowany budynek gospodarczy powinien zabudowywać lukę przy granicy z nieruchomością sąsiednią. Luka ta winna powstać po wybudowaniu wiaty na drobny sprzęt rolniczy w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 1996 r.
Zdaniem Sądu w chwili obecnej nie można jednoznacznie i precyzyjnie wskazać, w jaki sposób i w jakim miejscu powstała wiata na drobny sprzęt rolniczy. Kontrole dokonane w tej sprawie z całą pewnością wskazują, że to co pozostało obecnie z tej wiaty jest inaczej usytuowane niż wynikałoby to z projektu zagospodarowania działki skarżących oraz z projektu technicznego owej wiaty i ma zupełnie inną wielkość. Według ustaleń projektu wiata to winna być zorientowana dłuższym bokiem równolegle do granicy z nieruchomością sąsiednią i posiadać wymiary 6,55 x 8,20 m. Aktualnie wymiary tej wiaty ustalone podczas kontroli w dniu 16 października 2007 r. to odpowiednio 4,40 x 5,60 m.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustaleń, które poczynione zostały przez organy administracji na okoliczność tego co w istocie zostało wybudowane przez skarżących Sąd wskazał, że jest to obiekt budowlany, którego nie można porównać ani do wiaty na drobny sprzęt rolniczy, ani do budynku gospodarczego, który miałaby być zrealizowany w oparciu o zgłoszenie dokonane we wrześniu 2002r. - w oparciu o powyższe zgłoszenie winien powstać obiekt budowlany o wymiarach 6 x 3 m, bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią. W rzeczywistości powstał natomiast obiekt o wymiarach 5,60 x 5,60 m, w odległości 20 cm od owej granicy. Pozwala to, zdaniem Sądu, za prawidłową uznać tezę organów, iż powyższy obiekt został wybudowany w sprzeczności z przepisami regulującymi zagadnienia powstawania nowych obiektów budowlanych. Pozostaje on bowiem w sprzeczności zarówno z udzielonym pozwoleniem na budowę wiaty na drobny sprzęt rolniczy, jak i ze zgłoszeniem na budowę budynku gospodarczego.
W ocenie Sądu powyższe ustalenia określające wymiary wybudowanego obiektu budowlanego mają fundamentalne znaczenie dla niniejszej sprawy. Nadto Sąd przytoczył przepis art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy i wskazał, że mając na uwadze, iż powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu wynosi 31,36 m², to tym samym nie przekracza ona wielkości wskazanej w powyższym przepisie. Ponadto zastosowanie wewnątrz obiektu filarów, na których oparta jest konstrukcja dachu sprawia, iż rozpiętość obiektu również nie przekracza określonej w powyższym przepisie wielkości 4,80 m. Tym samym organy administracji prawidłowo ustaliły, że realizacja powyższego obiektu, w jego aktualnym kształcie, winna być poprzedzona dokonaniem zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru przystąpienia do jego realizacji, w oparciu o przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Zaś w związku z tym, że powyższy obiekt został zrealizowany bez uprzedniego zgłoszenia, to w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 49b ust. 1 ww. ustawy. Powołując się na powyższy przepis Sąd wskazał, że uregulowania te mają na celu umożliwienie zalegalizowania tego co zostało wybudowane bez zgłoszenia właściwemu organowi albo wbrew sprzeciwowi, który wobec takich robót został przez właściwy organ zgłoszony. Generalnym warunkiem umożliwiającym legalizację wzniesionego już obiektu budowlanego jest jego 1) zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz 2) brak sprzeczności z przepisami, w tym z normami techniczno – budowlanymi.
W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy organy administracji zasadnie wskazały, że postępowanie legalizacyjne wdrożone wobec przedmiotowego obiektu nie mogłoby zakończyć się powodzeniem z uwagi na to, iż wybudowany obiekt narusza przepisy techniczno – budowlane. W tym zakresie organy prawidłowo powołały się na uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. § 12 ust. 1 i 2. Zdaniem Sądu zasadnie organy administracji dostrzegły, że oddalenie wybudowanego obiektu o około 20 cm od granicy nieruchomości sąsiedniej powoduje, iż żadne z powyższych uregulowań techniczno – budowlanych nie może w realiach niniejszej sprawy znaleźć zastosowania.
Tym samym prawidłowa jest konkluzja organów, że wzniesiony przez skarżących obiekt budowlany powstał w sprzeczności z przepisami prawa określającymi w sposób szczegółowy możliwą jego lokalizację. To zaś przesądza – już na tym etapie postępowania – o braku możliwości pozytywnego zakończenia postępowania mającego na celu zalegalizowanie wzniesionego obiektu budowlanego. Tym samym, zdaniem Sądu, prawidłowo organy administracji wnioskowały, w oparciu o przepis art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, o konieczności zakończenia niniejszego postępowania decyzją nakazująca rozbiórkę wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Sąd wskazał, że wniesiona skarga nie mogła doprowadzić do wzruszenia wydanej decyzji o nakazaniu rozbiórki także z tego powodu, że nie zawierała argumentów, których nie rozważałby organ odwoławczy przed wydaniem ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. W szczególności należy wskazać, iż najistotniejsze ustalenie faktyczne, warunkujące niepowodzenie postępowania legalizacyjnego, oparte zostało nie tylko na przyznaniu faktów przez stronę skarżącą, ale wynikało także z innych ustaleń poczynionych przez organ I instancji. W tym zakresie za rozstrzygające Sąd uznał wyniki kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 27 czerwca 2007 r. i w dniu 16 października 2007 r. Zdaniem Sądu korespondują one z dokumentacją fotograficzną załączoną do akt postępowania, w tym z tą dokumentacją, która została złożona przez skarżących w toku postępowania przed sądem. Powyższe dowody w sposób jasny wskazują, że obiekt wzniesiony przez skarżących znajduje się w odległości około 20 cm od granicy z nieruchomością sąsiednią.
Podobnie, w ocenie Sądu, rozstrzygające są wnioski płynące z analizy dokumentacji fotograficznej na okoliczność charakteru robót budowlanych przeprowadzonych przez skarżących przy budowie przedmiotowego obiektu. Sąd nie podzielił twierdzenia skarżących, że częściowo wykonane roboty budowlane stanowiły prace remontowe na istniejącej już wiacie na drobny sprzęt rolniczy. Z dokumentacji fotograficznej jednoznacznie bowiem wynika, że częściowo w miejscu gdzie winna znajdować się wiata, aktualnie znajduje się murowany obiekt budowlany o konstrukcji zupełnie rozłącznej z pierwotną konstrukcją wiaty. Bez wątpienie tego rodzaju prace budowlane daleko wykraczają poza rozumienie pojęcia "remont", zdefiniowane w przepisie art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli K.L. i W.L., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Jednocześnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), a mianowicie § 12 ust. 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 49b ust. 1 i 2 oraz art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2008 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wznieśli budynek gospodarczy 20 cm od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność S.S., podczas gdy z uwagi na rozmiary działki skarżących nie było możliwe zachowanie większej odległości między budynkiem na działce [...] i działką [...], a ponadto S.S. wzniósł bezpośrednio przy granicy (0,5 m od granicy) budynek mieszkalny ze ścianą bez otworów okiennych, a także poprzez wydanie decyzji o rozbiórce w całości budynku gospodarczego wzniesionego przez skarżących, podczas gdy istniała możliwość ustalenia opłaty legalizacyjnej lub też nakazania rozebrania skarżącym ścian budynku od strony działki [...] tak, by odsunąć ten budynek od w/w działki do takiej samej odległości, jak znajduje się od granicy działki dom mieszkalny S.S.,
- 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 8 k.p.a. nakazującego by organy administracji publicznej prowadziły postępowanie tak, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, art. 9 k.p.a. zobowiązujący organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazali, że ich zdaniem, postępowanie legalizacyjne w tej sprawie, mogło zakończyć się powodzeniem, albowiem wybudowany budynek gospodarczy nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, a z uwagi na rozmiar ich działki nie było możliwości zachowania odległości wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zdaniem skarżących przedmiotowy budynek mógł zostać usytuowany przy granicy ze względu na usytuowanie istniejącego przy granicy domu sąsiada, co jest zgodne z § 12 ust. 4 powyższego rozporządzenia. Nadto istniała możliwość przesunięcia ściany budynku od granicy na taką samą odległość, jak dom sąsiada, tj. 30 cm.
Pismem z dnia 2 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o zasądzenie od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 2000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu w granicach zakreślonych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Natomiast rozpoznawana w tych granicach skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przedstawiono zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do obu podstaw zaskarżenia zamieszczonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
W odniesieniu do zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wskazano na naruszenie § 12 ust. 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 49b ust. 1 i 2 oraz art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wznieśli budynek gospodarczy 20 cm od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność S.S., podczas gdy z uwagi na rozmiary działki skarżących nie było możliwe zachowanie większej odległości między budynkiem na działce [...] i działką [...], a ponadto S.S. wzniósł bezpośrednio przy granicy (0,5 m od granicy) budynek mieszkalny ze ścianą bez otworów okiennych, a także poprzez wydanie decyzji o rozbiórce w całości budynku gospodarczego wzniesionego przez skarżących, podczas gdy istniała możliwość ustalenia opłaty legalizacyjnej lub też nakazania rozebrania skarżącym ścian budynku od strony działki [...] tak, by odsunąć ten budynek od w/w działki do takiej samej odległości, jak znajduje się od granicy działki dom mieszkalny S.S.
Jednakże taka konstrukcja tego zarzutu wprost wskazuje na zarzut wyłącznie niewłaściwego zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, a nie jak dodatkowo zarzucono błędnej ich wykładni. Wykładnia prawa materialnego polega na "mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej" (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt I CKN 102/99, publ. Lex nr 53129 czyli na "nieprawidłowym odczytaniu treści prawa" (por.: wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt FSK 103/04, publikowany POP z 2005 r., nr 3, poz. 57).
Natomiast druga postać naruszenia prawa materialnego, do której nawiązano również w kasacji w odniesieniu do ww. zarzutów, polega na jego błędnym zastosowaniu, a więc jest to uchybienie takie, które polega w istocie rzeczy "na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (por.: cyt. wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt I CKN 102/99). Podobny pogląd można także odnaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt FSK 103/04, stwierdził, że błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Stąd też wskazane we wniesionej w tej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego w całości zostały uznane jak odnoszące się do niewłaściwego ich zastosowania.
Zatem przedmiotowa skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie ich niewłaściwego zastosowania jak i procesowego odnoszące się do prawidłowości ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego, w takiej więc sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego aby ustalić czy prawidłowy był proces subsumcji przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie stan faktyczny kwestionowany w kasacji zarzutem naruszenia art. 7,8 i 9 k.p.a., został w ramach przeprowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, jak słusznie zaznaczył to Sąd I instancji, prawidłowo ustalony. K. i W.L. będąc inwestorami, samowolnie bez wymaganego zgłoszenia wybudowali budynek gospodarczy o wymiarach 5,60 x 5,60 m, usytuowany na działce o nr ew. [...], w miejscowości T. nr [...], w gminie R. Przy czym budynek ten nie stanowi, jak zasadnie przyjęto to w niniejszej sprawie, prac remontowych na istniejącej wiacie na drobny sprzęt rolniczy.
Budynek ten rozpoczęli realizować w 2007 r. co potwierdza protokół z oględzin z dnia 27 czerwca 2007 r., podpisany przez oboje inwestorów, a także oświadczenie S.S. zawarte w piśmie do organu administracji z dnia 14 czerwca 2007 r. jak i kolejnych oświadczenia ww. z dnia 27 czerwca 2007 r. oraz z dnia 9 listopada 2007 r. Bezsporne jest również to, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] Wójt Gminy R. udzielił W.L. "pozwolenia na budowę wiaty na drobny sprzęt rolniczy o powierzchni zabudowy 53,17 m² i powierzchni użytkowej 52,40 m², oraz kubaturze 214,84 m³". Analiza projektu technicznego stanowiącego załącznik do omawianego rozstrzygnięcia pozwala na przyjęcie, iż zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę projektowano wykonanie wiaty opartej na sześciu słupach konstrukcyjnych z rury stalowej i ścianie z bloczków żużlobetonowych od strony zachodniej, o wymiarach 6,55 x 8,20 m, w odległości 3 m od granicy z nieruchomością S.S.
Niesporne jest również, że w dniu 9 września 2002 r. K. i W.L. zgłosili w Urzędzie Gminy R. zamiar dobudowania do istniejącej wiaty na drobny sprzęt rolniczy, budynku o wymiarach 6 x 3 m. W uzupełnieniu omawianego zgłoszenia inwestorzy wskazali, iż zamierzają dobudować wiatę na drobny sprzęt rolniczy określając szczegółowo "fundamenty z betonu żwirowego szt. 3, słupy konstrukcyjne z rury stalowej 60, więźba dachowa drewniana pokrycie onduline. Lokalizacja w granicy z działką [...]".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo organu obu instancji przyjęły, a za nimi Sąd I instancji, że istniejące obecnie na przedmiotowej nieruchomości obiekty budowlane nie odpowiadają zarówno charakterystycznymi parametrami, jak również konstrukcyjnie obiektom, które na tej nieruchomości winny powstać w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę i dokonane zgłoszenie. Tym samym rozpoczęta w 2007 r. inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczego, zlokalizowanego w odległości 20 cm., od granicy z działką S.S., co bezspornie potwierdza dowód z protokołu oględzin robót budowlanych z dnia 16 października 2007 r., jak i wykonany do tego protokołu szkic, a także dokumentacja fotograficzna obrazująca zlokalizowanie spornego obiektu.
Dodatkowo należy wskazać, iż przedmiotowy obiekt o wymiarach 5,60 x 5,60 m posadowiony na działce nr [...] zlokalizowany został w części naprzeciw domu mieszkalnego S.S., posadowionego w odległości 0,5 m od granicy działek co przyznaje również skarga kasacyjna. Taki obiekt, jak słusznie podniesiono w zaskarżonym wyroku, stosownie do treści art. 29 ust.1 pkt 1a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymaga zgłoszenia, którego skarżący nie dokonali. Tym samym niespornym jest to, że przedmiotowy obiekt powstał w 2007 r. w ramach samowoli budowlanej naruszając warunki techniczne związane z posadowieniem tego obiektu o jakich mowa w § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie. Tak ustalony stan faktyczny sprawy przyjęty został przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania i należy w pełni podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w tym zakresie, a odmienne twierdzenia skarżących, w szczególności co do odległości od granicy działki, nie zasługują na uwzględnienie, stanowiąc wyłącznie polemikę z prawidłowo zgromadzonym materiałem dowodowym. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.
Taki zaś stan faktyczny obligował organy nadzoru budowlanego do podjęcia działań w trybie art. 49 b ust. 1 powołanej ustawy Prawo budowlane.
Norma art. 49b ustawy Prawo budowlane określa procedurę postępowania w przypadku samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Od nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określonego w ust. 1 tej normy można odstąpić, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wówczas w szczególności w przypadku wykonania robót budowlanych nakłada się obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3 albo art. 30 ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane;
2) projektu zagospodarowana działki lub terenu, 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczna w dniu wszczęcia postępowania decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, mając na uwadze przepis art. 49b ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, generalnym warunkiem umożliwiającym legalizację wzniesionego już obiektu jest nie tylko zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie o jakim wyżej mowa, ale także brak sprzeczności z przepisami, w tym normami techniczno-budowlanymi. Tymi normami są zaś przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane a to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy nie przewidują takiej sytuacji by w odległości 20 cm od granicy działek sytuować obiekt budowlany. Ustęp 3 tego przepisu wskazany w skardze kasacyjnej nieprecyzyjnie (bez dodatkowej jednostki redakcyjnej, a więc pkt 1 czy też 2) stanowi, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, 3 m ze względu na rozmiary działki.
Trzeba wskazać, że wydane w sprawie dla stron pozwolenie na budowę w 1996 r. przewidywało zachowanie odległości 3 m od granicy działki S.S., a więc nie ma jakichkolwiek przeszkód by również i taką samą odległość zachować w odniesieniu do spornego obiektu. Tym samym nie można mówić w zaistniałej sytuacji by rozmiary działki nie pozwalały na zachowanie ww. odległości, a zatem nie można uznać, iż nieprawidłowo zastosowano w tej sytuacji § 12 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie. Podobnie nie można przyjąć by, w rozpoznawanej sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania § 12 ust 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. (Dz. U. nr 109, poz. 1156), stanowiącego o możliwości sytuowania ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy.
Przepis ten statuuje zasadę, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych, albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Jednakże w okolicznościach rozpoznawanej sprawy w odniesieniu do budynku gospodarczego skarżących przesłanki o jakich mowa w cytowanych wyżej przepisie nie zaistniały, a więc nie można skutecznie powoływać się na niewłaściwe zastosowanie tejże normy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Stanowisko wyżej przedstawione jednoznacznie nie pozwalało organom nadzoru budowlanego na przeprowadzenie procedury legalizacyjnej w niniejszej sprawie. Brak było też podstaw do ustalenia opłaty legalizacyjnej, o której wspomina wniesiona skarga kasacyjna, czy też ograniczenia przedmiotowej rozbiórki jedynie do poszczególnych elementów samowolnie zbudowanego budynku gospodarczego poprzez nakazanie przesunięcia ściany od strony działki S.S. na odległość taką jak dom tegoż.
Chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od tego, iż norma ta została powołana w kasacji nieprecyzyjnie albowiem posiada ona wewnętrznie rozbudowaną konstrukcję składającą się z 7 ustępów, a niektóre z nich zawierają od 2 do 3 punktów, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie jest umocowany do konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej za stronę, to przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie norma ta nie mogła mieć zastosowania z uwagi na to, że dotyczy ona samowoli budowlanej bez wymaganego zgłoszenia (art. 49b ust.1), zaś przepisy art. 50 i 51 dotyczą przypadków innych niż te w art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Z powyższych względów, skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.