Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 869/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi S. S. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] maja 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zapadł w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpatrzeniu odwołania S. S. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego Nr [...] z dnia 16 kwietnia 2004 roku w sprawie ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. renty planistycznej) w stosunku do S. S. i umorzyło postępowanie w tej sprawie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji prowadzone było na podstawie przepisów k.p.a. a powinno być prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) (w dalszej części zwanej Ordynacją podatkową). SKO stwierdziło, iż stosownie do treści art. 37 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) (w dalszej części zwanej ustawą o planowaniu) renta planistyczna może być pobrana w ciągu 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana zaczęły obowiązywać. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania.
W konsekwencji powyższych ustaleń organ administracji doszedł do wniosku, iż do pobrania renty planistycznej konieczne jest, aby decyzja ustalająca tę opłatę została wydana oraz doręczona stronie przed upływem pięcioletniego terminu określonego w ustawie o planowaniu.
Uchwała Rady Miejskiej w Piotrkowie Trybunalskim Nr VIII/115/99 z dnia 25 lutego 1999 roku w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego – ustalająca obowiązek pobrania renty planistycznej – weszła w życie w dniu 1 czerwca 1999 roku. W konsekwencji decyzja ustalająca obowiązek zapłaty renty planistycznej w trybie ordynacji podatkowej winna zostać wydana najpóźniej w dniu 1 czerwca 2004 roku. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nierealne stało się zachowanie tego terminu zważywszy na datę orzekania przez organ odwoławczy. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za bezcelowe przekazywanie organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpoznania i umorzyło postępowanie, jako bezprzedmiotowe wskutek przedawnienia uprawnienia do ustalenia renty planistycznej.
Pismem z dnia 6 grudnia 2007 roku znak: [...] Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego zwrócił się do SKO o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] lipca 2004 roku ze względu na rażące naruszenie prawa.
Wskutek powyższego pisma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku.
Decyzją z dnia [...] maja 2008 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim działając na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdziło z urzędu nieważność własnej decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku, Nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż do renty planistycznej nie mogą mieć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej z tego powodu, iż opłata nie ma swej podstawy w ustawie podatkowej. Zastosowanie do renty planistycznej przepisów Ordynacji podatkowej pozostaje w rażącej dysproporcji z przepisami ustawy o planowaniu oraz k.p.a. poprzez nieusprawiedliwione (rażąco wadliwe) przyjęcie i zmianę kwalifikacji podstaw rozstrzygnięcia.
Organ dostrzegł pogląd judykatury, iż sankcji nieważności decyzji nie można zastosować w przypadku, gdy decyzja została wydana na podstawie przepisów, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny. Kolegium uznało jednak, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała taka sytuacja, ponieważ w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie istniał problem rozbieżności w orzecznictwie na temat stosowania procedury administracyjnej w rozpatrywaniu tego rodzaju spraw i oczywiste było stosowanie przepisów k.p.a.
Na poparcie swych poglądów Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażony został pogląd, że: "Rozbieżność orzecznictwa sądowego nie wyklucza sama przez się możliwości, że jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie, jest na tyle wadliwy, iż jego przyjęcie przez organ podatkowy stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa" (wyrok z dnia [...] maja 2004 roku, FSK 2/2004, ONSA/WSA 2004/1/6).
Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie złożył pełnomocnik S. S. podnosząc, iż w czasie wydania decyzji SKO z dnia [...] lipca 2004 roku istniały rozbieżności w poglądach odnoszące się do stosowania przepisów k.p.a. bądź Ordynacji podatkowej w sprawach ustalania i pobierania renty planistycznej. Jednocześnie w treści wniosku wskazano, iż "nie można, jako rażąco naruszającego prawa traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu nawet, jeśli później zostanie ona uznana za nieprawidłową".
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2008 roku Nr [...]. Organ podtrzymał stanowisko odnośnie do braku rozbieżności w orzecznictwie, co do stosowania procedury administracyjnej w dacie wydawania badanej decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku. SKO jeszcze raz podkreśliło, iż renta planistyczna nie odpowiada definicji podatku zawartej w art. 6 Ordynacji podatkowej i w związku z tym nie można do tej opłaty stosować przepisów tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż do rażącego naruszenia art. 37 ust. 3 w związku z ust. 4 ustawy o planowaniu doszło właśnie poprzez zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów Ordynacji podatkowej w miejsce przepisów k.p.a.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył S. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Skarżący, zarzucił naruszenie przepisów art. 16 k.p.a. poprzez przełamanie bez usprawiedliwionej przyczyny zasady trwałości decyzji administracyjnej oraz art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej w postępowaniu o nałożenie obowiązku uiszczenia renty planistycznej stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący ponownie odwołał się do różnej linii orzecznictwa w dacie orzekania przez SKO w 2004 roku oraz zwrócił uwagę, iż wówczas baza orzecznictwa a zwłaszcza dostęp do niej nie były tak upowszechnione, jak obecnie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o oddalenie skargi.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 869/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] maja 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że istotą postępowania jest zbadanie przez Sąd legalności zaskarżonej decyzji. Należy, zatem odpowiedzieć na pytanie, czy istotnie wystąpiły przesłanki określone w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.
Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. – zastosowanego w kontrolowanym postępowaniu – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy jasno sformułowany przepis prawa, nie wymaga wykładni bądź nie budzi ona wątpliwości. Decyzja winna, zatem być dotknięta tak ciężką wadą prawną, która nie pozwala na pozostawienie w obrocie prawnym ostatecznego już rozstrzygnięcia.
Do rażącego naruszenia prawa może dojść w przypadku wadliwego, błędnego zastosowania takiej normy prawa materialnego lub procesowego, której interpretacja nie budzi wątpliwości. (wyrok NSA z 17.04.2000 roku, sygn. akt I SA/Wr 914/98, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 oku, sygn. akt I OSK 1808/07, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2008 roku, sygn. akt II OSK 1396/07, wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007 roku, sygn. akt II OSK 1032/06).
Natomiast w sytuacji, gdy interpretacja określonego przepisu powoduje poważne wątpliwości, gdy w literaturze przedmiotu czy w orzecznictwie można spotkać w zbliżonym czasie różną ocenę i wykładnię normy to w ocenie sądu nie można mówić o oczywistym naruszeniu tego przepisu, a – co za tym idzie – naruszenia tego przepisu nie można traktować, jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2008 roku w sprawie II OSK 1396/07).
Tym samym, zdaniem Sądu, podzielić stanowisko wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nietrafna wykładnia nieoczywistych, nieprecyzyjnych przepisów prawa nie może zostać uznana za rażące naruszenie prawa. W szczególności, gdy rozstrzygnięcie wymaga złożonego procesu wykładni, której wynik jest sporny w orzecznictwie, to w takiej sytuacji wybór jednej z rozbieżnych interpretacji przepisu prawa uznanej później za nieprawidłową nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 roku, sygn. akt I OSK 878/07, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 roku, sygn. akt II SA 1159/97, publ.: LEX nr 41920, z dnia 14 kwietnia 1999 roku, sygn. akt V SA 870/98, publ. LEX nr 50194, z dnia 8 lipca 1999 roku, sygn. akt II SA 1378/89, publ.: LEX nr 46253, z dnia 9 marca 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1582/98, publ.
LEX nr 42914, z dnia 18 stycznia 2002 roku, sygn. akt I SA 1506/00, publ.: LEX nr 81968). Zdaniem Sądu, z pewnością częste zmiany linii orzeczniczej spowodowane odmienną wykładnią norm nie są zjawiskiem sprzyjającym stabilizacji porządku prawnego ani pożądanym w państwie prawa. Są one jednak nieuniknione, zwłaszcza w dobie intensywnych zmian, jakie towarzyszą przemianom w Polsce i porządkowaniu systemu prawnego, zmian, którym towarzyszą często nieudolne zmiany legislacyjne, wymuszające na organach stosujących prawo działania niemal naprawcze wobec niedoskonałości działań ustawodawczych.
Zdaniem Sądu, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim orzekało o rencie planistycznej po niespełna roku od wejścia w życie ustawy o planowaniu. Ustawa nie przesądzała w sposób jednoznaczny charakteru tej opłaty. W literaturze i orzecznictwie można było spotkać rozbieżne poglądy, co do umiejscowienia tej opłaty w porządku prawnym, to jest co do jej charakteru prawnego, a w konsekwencji, co do istotnej kwestii, czy podlega ona reżimowi ordynacji podatkowej, czy ogólnym przepisom k.p.a. Chronologicznie pierwszą koncepcją była ta, która – powołując się na charakter publicznoprawny renty planistycznej oraz to, że stanowi ona dochód budżetu gminy – nakazywała odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.
Następnie, począwszy od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 roku (sygn. akt OSK 520/04), w judykaturze zaczął przeważać pogląd odmienny, iż do instytucji renty planistycznej mają zastosowanie przepisy k.p.a.
W uzasadnieniu tego wyroku wskazano na to, że renta planistyczna nie czerpie swej podstawy z ustawy podatkowej i nie ma charakteru fiskalnego – cechy wyrażającej istotę podatku. Jednakże w glosie krytycznej do tegoż wyroku B. Brzeziński opowiada się za poddaniem renty planistycznej reżimowi ordynacji podatkowej (POP 2005/3). Niemniej jeszcze w 2005 roku wojewódzkie sądy administracyjne orzekały o rencie planistycznej, odwołując się do regulacji ordynacji podatkowej (wyrok WSA w Gdańsku z 12.10.2005 roku, sygn. akt I SA/Gd 2839/02).
Jak wynika z powyższego krótkiego podsumowania, w dacie orzekania przez SKO w 2004 roku o umorzeniu postępowania w sprawie renty planistycznej stanowisko, co do poddania tej instytucji jednemu z reżimów – k.p.a. bądź ordynacji podatkowej – nie było tak oczywiste i bezdyskusyjne, a rozpoznawanie przez organy administracji spraw w przedmiocie renty planistycznej nie mogło się obejść bez dokonywania wykładni sięgającej aż do teoretycznych rozważań o konstrukcji podatku. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie można uznać, iż SKO w Piotrkowie Trybunalskim wydając decyzję z dnia [...] lipca 2004 roku dopuściło się kwalifikowanej postaci naruszenia prawa.
Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na znaczące rozbieżności interpretacyjne istniejące w chwili wydawania badanej decyzji, zdaniem Sądu, mamy do czynienia z brakiem oczywistego charakteru naruszenia prawa, który jest warunkiem koniecznym dla uznania naruszenia prawa za rażące. Fakt, iż dokonana przez organ wykładnia została w późniejszym okresie uznana za błędną – w świetle wcześniejszych rozważań – nie może więc stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podnosząc zarzuty:
- 1) naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez nieuprawnione uznanie, że decyzje Kolegium zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego polegającym na błędnej ocenie stanu prawnego sprawy a w konsekwencji na wydaniu orzeczeń naruszających art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
- 2) naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ograniczenie się jedynie do wyrażenia w uzasadnieniu orzeczenia poglądu, iż rozbieżności interpretacyjne przepisów są wystarczającą i negatywną przesłanką uniemożliwiającą eliminację decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bez odniesienia się do okoliczności i poglądów przedstawionych w treści i w motywach podjęcia uchylonych decyzji,
- 3) naruszenia (pośrednio) art. 36 ust. 4 i art., 37 ust. 1, 3, 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uniemożliwienie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a w efekcie zasady praworządności wyrażonej w art. 7 k.p.a. i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w komputerowych zbiorach orzeczeń znajdują się wyroki sądów administracyjnych, z których wynika, iż w okresie właściwym dla ustalenia przedmiotowej renty planistycznej wydawane były wyroki sądów administracyjnych wskazujące na to, że w odniesieniu do renty planistycznej zastosowanie mają przepisy k.p.a., a nie ordynacji podatkowej.
Niezasadnie jest, zdaniem Kolegium, stanowisko Sądu, że rozbieżności interpretacyjne wyłączają możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym dopuszcza się bowiem możliwość stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa mylną wykładnią prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi nie zasługuje na uwzględnienie.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeśli stwierdzi inne niż wymienione w punkcie 1 lit. a i b naruszenie przepisów prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku nie naruszała rażąco prawa, a tym samym brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku wydana została z naruszeniem prawa jednakże nie można podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, iż było to rażące naruszenie prawa.
Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy treść wydanej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przy ich prostym zestawieniu ze sobą. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Wydając decyzję z dnia [...] lipca 2004 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż do postępowania w sprawie ustalenia wysokości tzw. renty planistycznej mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Nie można uznać, iż wykładnia przepisów prawa dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze była wykładnią oczywiście błędną i nie mającą oparcia w wypracowanych przez naukę prawa regułach wykładni.
Nie można więc uznać, że w wyniku tej wykładni doszło do rażącego naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulujących zagadnienia związane z ustaleniem wysokości i obowiązkiem uiszczenia tzw. renty planistycznej.
Za niezasadny uznać należy podniesiony przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Z powyższego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania.
Analiza treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozwala stwierdzić, że spełnia ono wymogi wynikające z tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił w uzasadnieniu wyroku stan sprawy, zarzuty skargi, stanowiska stron oraz argumenty przemawiające za brakiem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku.
W uzasadnieniu zaskarżonej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej podnoszone były argumenty, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku nie dokonało analizy i nie wyjaśniło w rzeczywistości przesłanek zastosowania w stosunku do renty planistycznej przepisów Ordynacji podatkowej, to jest, że naruszony został art. 107 § 3 k.p.a. Abstrahując jednak od tego czy w przedmiotowej sprawie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. mogłoby być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku przede wszystkim wskazać należy, iż zarzut niewzięcia pod uwagę rażącego naruszenia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, aby mógł być poddany ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, powinien być podniesiony w skardze kasacyjnej. Tymczasem zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego przepisu w skardze kasacyjnej nie został podniesiony. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł dokonywać oceny zaskarżonego wyroku pod kątem rozważenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rażącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
Zgodzić należy się z twierdzeniem wnoszącego skargę kasacyjną, iż niemożność stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku uniemożliwia ustalenie opłaty planistycznej. Nie można jednak zgodzić się z poglądem, że niemożność stwierdzenia nieważności tej decyzji narusza wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 7 k.p.a. zasadę praworządności.
Stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Jest to nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji administracyjnej. Ustawodawca uznał, że uruchomienie tego trybu do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej możliwe jest tylko wówczas, gdy dotknięta jest ona kwalifikowaną wadą. Ustawodawca uznał, że zasada trwałości decyzji administracyjnych jest tak ważna, że można od niej odstąpić tylko w wyjątkowych wypadkach. Nie uzasadniania odstępstwa od tej zasady funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji obarczonej wadą zwykłą, a nie kwalifikowaną. Zasada trwałości decyzji administracyjnych oraz przesłanki uzasadniające odstąpienie od tej zasady są częścią porządku prawnego.
Nie można uznać, iż pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 roku narusza zasadę praworządności, w sytuacji, gdy rzeczywiście brak było podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 marca 2003 roku naruszała art. 36 ust. 4 i art., 37 ust. 1, 3, 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak było naruszenie zwykłe, a nie naruszenie uzasadniające stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, które Naczelny Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.
Z przytoczonych wyżej względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwianych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.