Uzasadnienie
T. Z. wniósł w dniu 17 II 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Środowiska z 31 XII 2002 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 V 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, którą uchylono wcześniejsze decyzje tego Ministra z dnia 12 IX 2001 r. i z dnia 17 VI 2002 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Gdańskiego z dnia 6 VI 1983 r. Nr [...]. Na rozprawie w dniu 23 IV 2004 r. pełnomocnik skarżącego cofnął tę skargę. W następstwie tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 23 IV 2004 r. wydanym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), umorzył postępowanie sądowe (sygn. akt IV S.A. 516/03). Na postanowienie to T. Z. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie przepisów art. 174 § 2 oraz art. 183 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uzasadnienia tej skargi wynika, iż skarżący uznał wymienioną na wstępie decyzję z dnia 31 XII 2002 r. za kolejną już decyzję rozpoznającą jego wniosek z dnia 29 XII.1998 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Gdańskiego z dnia 6 VI 1983 r. Rozpoznając kolejny już raz sprawę ostatecznie rozstrzygniętą organy dopuściły się nieważności postępowania, co – zdaniem skarżącego – sąd winien był wziąć pod uwagę z urzędu i uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Dlatego wnoszący skargę kasacyjną wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Umorzenie postępowania zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 IV 2002 r. było następstwem cofnięcia skargi przez skarżącego, co – z zasady – wiąże sąd (art. 60 zdanie 2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd wprawdzie może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, gdy zmierza to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lecz w rozpoznawanej sprawie żadna z takich sytuacji nie miała miejsca. W szczególności, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do uprawomocnienia decyzji dotkniętej wadą nieważności. Decyzja Ministra Środowiska z 31 XII 2002 r. została wydana w ramach przewidzianej prawem samokontroli organu pozwalającej mu eliminować własne, wadliwe decyzje. Jej skutkiem jest usunięcie z obiegu prawnego decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Gdańskiego z 6 VI 1983 r. Otwarło to drogę do ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Umorzenie postępowania nie prowadziło więc do utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Dlatego na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.