Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 389/10, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę R. O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu Sąd podał, że R. O., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. S.-P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 14 maja 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz złożenia pełnomocnictwa w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 maja 2010 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał stosowne pełnomocnictwo i równocześnie w piśmie z dnia 31 maja 2010 r. wniósł o przedłużenie terminu do złożenia odpisu skargi do końca sierpnia 2010 r., z powodu wyjazdu skarżącego do pracy za granicę. Sąd uznał, że powoływanie się przez pełnomocnika na wyjazd skarżącego za granicę i wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi jest pozbawione podstaw prawnych.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. O., reprezentowany przez adwokata A. S.-P. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi oraz o zwolnienie od opłaty za skargę kasacyjną.
R. O. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa przez nieudzielenie pełnomocnikowi skarżącego przedłużonego terminu do uczynienia zadość żądaniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przez co pozbawiono skarżącego wszelkiej możliwości dochodzenia swoich praw. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z praktyką i orzecznictwem, zarówno sądów administracyjnych jak i sądów cywilnych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, że dokonał wszelkich starań, by wykonać polecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ale w wyznaczonym 7 dniowym terminie nie był w stanie tego uczynić ze względu na to, że skarżący był już wtedy zatrudniony na campingach w C. l. C. pod P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego ograniczył się wyłącznie do postawienia ogólnie sformułowanego zarzutu naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji polegającego na nie udzieleniu pełnomocnikowi skarżącego przedłużonego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, co pozbawiło skarżącego wszelkiej możliwości dochodzenia swoich praw.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej podnosząc ten zarzut tak w petitum środka odwoławczego jak i w jego uzasadnieniu, nie wskazał podstawy skargi kasacyjnej tj. nie przytoczył podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania i nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne tj. przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została przytoczona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 – niepublikowane).
W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 roku, sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 roku, sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie wskazania jej podstaw – nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).