Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 559/12 oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sopocie na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe B. Sp. z o.o. z/s w Sopocie złożyło skargę kasacyjną od w/w wyroku, w której zawarto wniosek o wstrzymanie decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że z konstrukcji przepisu, dopuszczającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 tego artykułu nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej.
W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Analizując pod tym względem argumentację strony skarżącej, a właściwie jej brak, uznać należy, że nie wykazano w żaden sposób, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ogólnikowe okoliczności, że rozbiórka urządzenia reklamowego łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów finansowych oraz utraty zysków przez skarżącą czerpanych z tego urządzenia nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej, nie przesądzają one bowiem wystąpienia po stronie skarżącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe nastąpi oraz że będzie ono "znaczne" dla strony skarżącej.
W orzecznictwie sądowym przejmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako nie dający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Sam fakt natomiast konieczności poniesienia przez inwestora, zainteresowanego realizacją przedmiotowego obiektu, kosztów finansowych jego ewentualnej rozbiórki nie uzasadnia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przyjęcia, że spowoduje to wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody stronie skarżącej.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.