Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 739/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 945/20, na skutek skargi P. T. (dalej: cudzoziemka lub skarżąca), uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2019 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] czerwca 2017 r. P. T. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewoda [...](dalej: organ pierwszej instancji lub Wojewoda) decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia, ponieważ nie spełniła ona przesłanki nieprzerwanego, 5-Ietniego legalnego pobytu na terytorium Polski.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu lub organ drugiej instancji), po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemki decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Organ pierwszej instancji uznał, że nie został zachowany jeden z podstawowych wymogów z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach), w postaci posiadania stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na utrzymaniu cudzoziemca.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemki, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r. Organ drugiej instancji wskazał, że cudzoziemka przebywała w Polsce przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwoleń na pobyt czasowy, co wskazuje, że spełnia przesłankę legalnego, pięcioletniego, nieprzerwanego pobytu w Polsce. Uwzględniając podstawy odmowy udzielenia stronie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego przez Wojewodę [...] organ stwierdził, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy cudzoziemka wypełniła wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania się i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu zarówno w okresie 3 lat, bezpośrednio poprzedzających złożenie przedmiotowego wniosku, jak i na dzień wydawania zaskarżonej decyzji.

Organ wyjaśnił, że w myśl art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, wysokość miesięcznego dochodu powinna być wyższa, niż wysokości dochodu, uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 930, ze zm.), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny, pozostającego na jego utrzymaniu. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823) kryterium dochodowe wynosiło od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. na osobę samotnie gospodarującą - 542 zł, a na osobę w rodzinie - 456 zł. W dniu 1 października 2015 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058).

Od tego dnia kryterium dochodowe na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 634 zł, a na osobę w rodzinie 514 zł. W dniu 1 października 2018 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1358). Zgodnie z tym rozporządzeniem kryterium dochodowe na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 701 zł, a na osobę w rodzinie 528 zł.

Wojewoda [...] wskazał, że cudzoziemka nie przedstawiła dokumentów, potwierdzających posiadanie dochodu w wymaganej prawem wysokości w 2014 r. oraz na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Z regulacji zawartych w art. 211 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, wynika że dochód netto cudzoziemki kształtował się następująco 2014 r. - [...] zł netto, co daje [...] zł netto miesięcznie na osobę;

1. 2) 2015 r. - [...] zł netto, co daje [...] zł netto miesięcznie na osobę;
2. 3) 2016 r. - [...] zł netto, co daje [...] zł netto miesięcznie na osobę. Organ drugiej instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż średni dochód netto, uzyskany przez cudzoziemkę w 2014 r. wyniósł [...] zł miesięcznie na osobę w rodzinie, albowiem cudzoziemka oświadczyła, że ma na utrzymaniu jedną osobę – syna. Minimalny dochód, jaki powinna uzyskać wynosił [...] zł. Szef Urzędu stwierdził, że weryfikacja dokumentów, załączonych w ramach dodatkowego postępowania odwoławczego potwierdza, iż cudzoziemka na dzień wydania decyzji i w postępowaniu odwoławczym nie posiadała źródła stabilnego i regularnego dochodu. Zdaniem organu drugiej instancji, cudzoziemka nie udokumentowała, że spełnia wymogi z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a zatem w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka z art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ nie uwzględnił wszystkich aspektów sprawy. Zwrócił uwagę, że w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która odbyła się 28 września 2020 r., pełnomocnik skarżącej podał, że cudzoziemka pozostaje na utrzymaniu konkubenta, który jest ojcem jej dziecka (k. 45 akt sądowych). Informacja ta pojawiała się również w skardze.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczył jednak, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on również stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie faktów dowodowych. Aktywności strony w tym zakresie powinna towarzyszyć aktywność organu, zmierzającego do wyjaśnienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, stosownie do art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., co wyklucza nieuzasadnioną wybiórczość środków dowodowych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ drugiej instancji zasadnie wskazał w odpowiedzi na skargę, że art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli (...) posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na jego utrzymaniu. W art. 211 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ustawodawca dodatkowo przewidział, że cudzoziemiec posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2, spełniał: w ciągu 2 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku - w przypadku, o którym mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1 lub w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku - w pozostałych przypadkach.

Łączne odczytanie treści art. 211 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 211 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach prowadzi do wniosku, że warunkiem uznania za spełnioną przesłanki posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu jest posiadanie przez określony czas (2 lub 3 lata) miesięcznego dochodu w wysokości określonej w art. 114 ust. 2 ustawy, jak również posiadanie źródła dochodu, spełniającego ww. cechy musi mieć miejsce także w dniu wydania decyzji. Wobec oświadczenia skarżącej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji, nie ustalono, czy wysokość jej dochodu w dniu wydania decyzji mieściła się w wyżej wskazanych ramach, wyznaczonych przez ustawodawcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ jednocześnie dopuścił się naruszenia art. 214 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, a naruszenie to polegało na nieprawidłowej i przedwczesnej wykładni tych przepisów, na niekorzyść skarżącej. Wskazał, że organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę, powinien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę Sądu (art. 153 p.p.s.a.) i zastosować przepisy obowiązujące w dniu orzekania, należycie wyjaśniając przesłanki jakimi się kieruje przy wydawaniu decyzji, uprzednio biorąc pod uwagę wszystkie źródła dochodu skarżącej.

W skardze kasacyjnej od wyroku z 28 września 2020 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz przepisów postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w związku z art. 6, art. 7, art. 15, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców istotnego naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego do czego doszło skutkiem:
2. a) dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny rzeczywistych powodów wydania decyzji odmownej wobec skarżącej oraz zaniechania dokonania jednoznacznej oceny ustaleń organów administracji odnośnie dochodów skarżącej w całym okresie, o którym mowa w art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach,
3. b) nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji ustaleń poczynionych w toku uzupełniającego postępowania odwoławczego dotyczących dochodów skarżącej w roku 2014 r.,
4. c) dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny dołączonego dopiero do skargi dokumentu w postaci oświadczenia V. H. z dnia [...] stycznia 2014 r., które nie dotyczyło okresu istotnego w sprawie oraz nie zawierało żadnych informacji odnośnie wysokości sum przekazywanych skarżącej,
5. d) zarzucenia organowi odwoławczemu, że w zaskarżonej decyzji nie ustalono, czy wysokość dochodu skarżącej "w dniu wydania decyzji" mieściła się w ramach, wyznaczonych przez ustawodawcę, podczas gdy powodem wydania decyzji odmownej nie były ustalenia odnośnie aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Rzeczywistą przesłanką wydania decyzji odmownej było ustalenie, że dochód skarżącej w 2014 r., czyli w okresie, o którym mowa w art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, był niższy niż wymagany, a ocena ta w świetle zebranych dowodów była prawidłowa i nie została w sposób jednoznaczny zakwestionowana;
6. II. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 214 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 oraz art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach polegające na błędnym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia "art. 214 ust. 1 pkt 4" ustawy o cudzoziemcach, do czego doszło skutkiem:
7. a. przywołania nieistniejącego "art. 214 ust. 1 pkt 4" ustawy o cudzoziemcach jako rzekomo naruszonego przez organ,
8. b. sformułowania wewnętrznie sprzecznego stanowiska odnośnie postaci rzekomego naruszenia prawa materialnego,
9. c. braku sformułowania jakiegokolwiek uzasadnienia przyjętej w konkluzji orzeczenia oceny, że doszło do,,naruszenia art. 214 ust. 1 pkt 4 ustawy, a naruszenie to polegało na nieprawidłowej i przedwczesnej wykładni tych przepisów, na niekorzyść skarżącej", podczas gdy materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 214 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 i art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach i przepisy te zostały wyłożone i zastosowane prawidłowo przez organ odwoławczy;
10. III. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. polegające na:
11. a. przywołaniu w ocenie prawnej sądu nieistniejących przepisów prawa materialnego, które miał naruszyć organ,
12. b. sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niejasny, częściowo sprzeczny i w konsekwencji nie pozwalający na jednoznaczne ustalenie przesłanek, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie,
13. c. zaniechaniu sformułowania uzasadnienia dla przypisania organowi odwoławczemu naruszenia art. 15 k.p.a. oraz braku wyjaśnienia dlaczego zdaniem Sądu pierwszej instancji doszło do naruszenia całego art. 77 k.p.a.,
14. d. przywołaniu stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w decyzji oraz w odpowiedzi na skargę w sposób wybiórczy, niepełny i częściowo niezgodny ze stanem rzeczywistym,
15. e. sporządzeniu niejasnych i błędnych wskazań co do dalszego toku postępowania.

Z ostrożności procesowej zarzucono również:

1. IV. naruszenie prawa materialnego tj. art. 214 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 i art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędne zastosowanie a ściślej błędną ocenę sposobu zastosowania przepisów prawa materialnego przez organ odwoławczy polegające na błędnym uznaniu, że organ odwoławczy wadliwie zastosował nieistniejący "art. 214 ust. 1 pkt 4" ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy uchylona przez Sąd pierwszej instancji decyzja w rzeczywistości została wydana na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 i art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, które zostały w sprawie zastosowane prawidłowo;
2. V. naruszenie prawa materialnego tj. art. 214 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 i art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię, a ściślej wadliwe uznanie, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia nieistniejącego "art. 214 ust. 1 pkt 4 ustawy", a naruszenie to polegać miało na "nieprawidłowej i przedwczesnej wykładni tych przepisów, na niekorzyść skarżącej bez bliższego wyjaśnienia na czym miał polegać błąd w wykładni przepisów prawa materialnego przez organ odwoławczy oraz na czym miało polegać "przedwczesne" dokonanie wykładni, podczas gdy uchylona przez Sąd pierwszej instancji decyzja w rzeczywistości została wydana na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 i art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, które zostały wyłożone prawidłowo przez organ odwoławczy.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w skardze kasacyjnej oświadczył, że na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, albowiem rozpoznanie sprawy przez Sąd pierwszej instancji zostało dokonane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona w sposób wadliwy. Wadliwość ta przede wszystkim polegała na niewystarczającym wyjaśnieniu powodów, uznania naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 214 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył w ten sposób art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

2. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Celem uzasadnienia jest przedstawienie przez Sąd motywów, którymi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy w sposób umożliwiający kontrolę orzeczenia zarówno stronom postępowania jak i Sądowi drugiej instancji. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia powyższego przepisu. Sąd nie wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego sprawy. Należy wskazać, że cudzoziemka dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego wskazała, że w 2014 r. była na utrzymaniu konkubenta, który jest ojcem jej dziecka. Oświadczenie konkubenta z [...] stycznia 2014 r., kopie zeznań podatkowych konkubenta za 2014 r. i kopię aktu urodzenia syna cudzoziemka dołączyła dopiero do skargi. Są to zatem nowe oświadczenia strony i dowody, które nie były znane organowi w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji nie stwierdził jednak naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. p.p.s.a.). Uwzględniając skargę cudzoziemki uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił jednak dlaczego uznał, że organ naruszył art. 6, art. 7, art.15, art. 77, art.80, art.107 § 3 k.p.a.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwe również uznał, że organ odwoławczy naruszył nieistniejący art. 214 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieprawidłową i przedwczesną wykładnię tego przepisu, na niekorzyść skarżącej. Organ słusznie zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1, art. 211 ust. 2 pkt 2 i art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Nawet gdyby przyjąć, że wskazanie przez Sąd pierwszej instancji art. 214 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach było oczywistą omyłką pisarską, a intencją Sądu było wskazanie art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, to jednak z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika dlaczego zdaniem Sądu organ naruszył ten przepis. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił na czym miał polegać błąd w wykładni przepisów prawa materialnego przez organ odwoławczy oraz na czym miało polegać przedwczesne dokonanie wykładni. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie. Organ słusznie zauważył w skardze kasacyjnej, że zalecania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania są niezrozumiałe. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżony akt za niezgody z prawem. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponownie prowadzonym postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II OSK 1334/05, LEX nr 315087, i wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r., I FSK 1492/13, LEX nr 1590675). Obowiązkiem sądu jest zatem precyzyjne określenie czynności, jakie powinien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jakie czynności powinien przeprowadzić organ w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie wyroku, które nie przedstawia niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu administracji narusza art. 141 § 4 p.p.s.a.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie sporządzić uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a.

4. Uznając za zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, należało na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.