Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2888/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w Działdowie. Uznał bowiem, że złożone w sprawie oświadczenia świadków, nie zasługują na wiarę, jako że osoby te zostały wysiedlone z innych miejscowości, niż zainteresowany. Poza wzmiankowanymi oświadczeniami strona nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie wysiedlenia i pobytu w obozie hitlerowskim w Działdowie. Nie udokumentowała również faktu wysiedlenia do P. pow. O. Samodzielny pobyt w obozie w Działdowie wykluczał także wiek wnioskodawcy.
Na powyższą decyzję A. K. złożył skargę do sądu administracyjnego zarzucając błędy w dokonanych przez organy ustaleniach.
Uznając skargę za bezzasadną Sąd I instancji przypomniał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) represjami wojennymi są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Przepis art. 22 ust. 1 powołanej ustawy umocowuje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych do przyznawania uprawnień kombatanckich na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji.
Sąd stwierdził, że skarżący nie udokumentował swojego wniosku o nadanie uprawnień kombatanckich w sposób spójny i niebudzący wątpliwości. Podzielił stanowisko organu, że skarżący nie mógł z racji swego ówczesnego młodego wieku być więźniem politycznym ani wykonywać pracy przymusowej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył A. K., wnosząc o jego zmianę i orzeczenie, że skarżący spełnia warunki do uzyskania uprawnień kombatanckich. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, która polega na tym, że Sąd przyjął, iż A. K. nie był ofiarą represji. Zdaniem skarżącego art. 4 ust. 1pkt 1 lit. b/ ustawy o kombatantach traktuje o ofiarach represji wojennych i nie uzależnia nadania takiego statusu od wieku ofiary i zdolności do samodzielnej egzystencji. Skarżący zarzuca Sądowi I instancji, iż nie zażądał nadesłania akt kombatanckich B. T. i nie przeprowadził z nich dowodu.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono także, iż fakt wysiedlenia wszystkich mieszkańców miejscowości P. został udokumentowany zaświadczeniem Muzeum Kultury [...] w O. Oddział Muzeum Historyczne w P. z dnia 27 maja 2005 r. Faktem, który powinien być znany organowi, jest także to, że osoby wysiedlone trafiały do obozu przejściowego w Działdowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W związku ze zredagowaniem skargi kasacyjnej, koniecznym jest przypomnienie, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej pociąga za sobą konieczność prawidłowego odkreślenia ich w skardze. Tak więc wnoszący skargę kasacyjną przede wszystkim winien wskazać konkretne przepisy prawa którym – jego zdaniem – sąd uchybił a także uzasadnić zarzut ich naruszenia. Kasacja wymaga bowiem nie tylko przytoczenia podstaw ale także ich uzasadnienia. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, sprowadzający się do dokonania przez sąd błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego "przez przyjęcie, że A. K. nie był ofiarą represji wojennych".
Zarówno sformułowanie przedstawionego wyżej zarzuty jak i przytoczone na jego poparcie uzasadnienie wskazuje, że autorowi skargi kasacyjnej w istocie chodzi o niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) ww. przepisu Kwestionuje on bowiem wyłącznie dokonane przez organ ustalenia faktyczne i ich ocenę, które zaaprobowane zostały przez Sąd. Dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności tego zarzutu miarodajny jest jednak stan faktyczny sprawy będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku, chyba że zostanie on skutecznie podważony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. zgłoszenia skutecznego zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów postępowania. Wprawdzie wnoszący skargę kasacyjną zgłosił naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, ale ograniczył się wyłącznie do wskazania przepisu art. 174 pkt 2 cyt. wyżej ustawy. Nie wskazując tak w petitum skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnieniu konkretnych przepisów procesowych, którym Sąd rzekomo uchybił autor skargi kasacyjnej uniemożliwił tym samym dokonanie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu oceny trafności zarzutu nienaruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wobec braku skutecznych zarzutów zgłoszonych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego związany był stanem faktycznym, który legł u podstaw wydania zaskarżonego wyroku.
Skoro więc z ustaleń organów – zaaprobowanych przez Sąd I instancji – wynika, iż brak jest jakichkolwiek dokumentów i dowodów potwierdzających fakt pobytu skarżącego w obozie w Działdowie to brak jest podstaw z wymienionych wyżej powodów do zakwestionowania zaprezentowanego stanowiska.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że faktu wysiedleń z miejscowości P. w okresie II wojny światowej – w ramach których skarżący wraz z rodziną rzekomo został wywieziony do obozu w Działdowie – nie potwierdziła Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (pismo z dnia 13 kwietnia 2005 r.) jak również Archiwum Państwowe m.st. Warszawy – Oddział w P. (pismo z dnia 27 kwietnia 2005 r.). Nie bez znaczenia jest także okoliczność, iż w kwestionariuszu dotyczącym szkód wojennych ojciec skarżącego wspominał wprawdzie o wysiedleniu rodziny z uwagi na zajęcie przez okupanta terenu pod poligon ale nie w 1940 r. lecz w lutym 1941 r., nie wskazując przy tym, iż wysiedlenie to zakończyło się pobytem w obozie.
Z wymienionych wyżej przyczyn skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną należało oddalić (art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).