Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 100/09, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odrzucił skargę T. W. PHU "[...]" w B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie nakazu przeprowadzenia badań i pomiarów czynników szkodliwych na stanowiskach pracy kierowców. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że reprezentujący skarżącego radca prawny nie dopełnił obowiązku uiszczenia należnego wpisu stałego od skargi, w kwocie 200 zł stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2139), dlatego też skarga podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożył skarżący T. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 221 ppsa w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącego bez uprzedniego wezwania, mimo, że uiszczenie wpisu bez wezwania nie było możliwe ze względu na brak sygnatury sprawy, niezbędnej do dokonania wpłaty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, że niewskazanie sygnatury akt sprawy powodowałoby ten skutek, że opłata sądowa nie mogłaby być prawidłowo zidentyfikowana, a przez to nie byłaby prawidłowo uregulowana.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie nie jest to czy przedmiotowa skarga podlega opłacie stałej, lecz czy opłatę taką należy uiścić w przypadku, w którym skarga nie jest składana bezpośrednio do sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie jest skarżone.
Stosownie do art. 221 ppsa, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast w myśl przepisu 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 221 ppsa należy rozumieć tak, że bez względu na ustawowe określenie sposobu wniesienia do sądu administracyjnego pisma profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek opłacenia go bez uprzedniego wezwania. Stosownie do art. 219 § 1 obowiązek uiszczenia opłaty przez pełnomocnika powstaje z momentem złożenia skargi do sądu za pośrednictwem organu. Stanowisko to potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322). Nie można również podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej co do tego, że wniesienie skargi do sądu, przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, za pośrednictwem organu i opłacenie jej jeszcze przed nadaniem sygnatury akt sprawy przez Sąd I instancji, a zatem niewskazanie w dowodzie wpłaty sygnatury akt, powodowałoby ten skutek, że opłata sądowa nie mogłaby być prawidłowo zidentyfikowana, a przez to nie byłaby prawidłowo uregulowana.
Wskazany przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia przewiduje bowiem oznaczenie pisma nie tylko poprzez przytoczenie sygnatury akt sprawy sądowej, ale również w inny sposób pozwalający na zindywidualizowanie sprawy, od której opłatę wniesiono, a zatem np. przez podanie numeru zaskarżonej decyzji. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku jest zatem słuszne i zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 ppsa.