Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 660/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę P. SA w L. (dalej skarżąca albo spółka) na decyzję Wojewody Podlaskiego (dalej Wojewodą) z dnia 14 lipca 2020 r., nr AB-II.7840.3.6.2020.UŁ wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu.
W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła wyrok z dnia 17 listopada 2020 r. w całości wnosząc nadto o wstrzymanie wykonania decyzji, nie wskazując wszakże powodów dla których w niniejszej sprawie powinna zostać udzielona ochrona tymczasowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wskazany wyżej przepis zobowiązuje stronę do podania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wprost przeciwnie - z mocy art. 61 § 1 p.p.s.a. wynika, że udzielenie ochrony tymczasowej stanowi wyjątek od zasady zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie prowadzi do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek w tym przedmiocie tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania.
W dalszej części postępowaniem w tym przedmiocie rządzi zasada oficjalności, z którą wiążą się określone obowiązki sądu. Na etapie rozpoznawania wniosku sąd powinien wziąć pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez stronę. Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd powinien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 14 lipca 2020 r., wydanej w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania administracyjnego, na mocy której Wojewoda uchylił decyzję Starosty Białostockiego z dnia 9 maja 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu spółce pozwolenia na budowę linii SN-15kV i stacji transformatorowej kontenerowej, zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie S., gmina [...], jednocześnie zatwierdzając projekt budowlany i udzielając spółce pozwolenia na budowę linii SN-15kV zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...], w obrębie S., gmina [...], odmawiając przy tym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce pozwolenia na budowę stacji transformatorowej kontenerowej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w obrębie S., gmina [...] Skarżąca w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku stanowiącego powtórzenie przesłanki zawartej w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 277/21, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zapoznając się z aktami sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do tego, aby w sposób samodzielny wywieść na czym miałoby polegać zaistnienie w niniejszej sprawie jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek mających charakter wyjątku od przytoczonej powyżej zasady wykonania decyzji w chwili uzyskania przez nią waloru ostateczności. Innymi słowy, z akt sprawy nie wynikają okoliczności natury organizacyjnej, finansowej czy też celowościowej, które w jednoznaczny sposób przemawiałyby za udzieleniem skarżącej spółce ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.