Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.C. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Z.F., prowadzący działalność gospodarczą pn. PH Z.F. w S. (dalej: inwestor), wniósł do Wójta Gminy S. o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa składu węgla przy ul. [...] w [...]".
Organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łasku o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dołączając przedstawioną przez inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia.
W opinii z [...] kwietnia 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łasku stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po uzupełnieniu przez inwestora karty informacyjnej o dodatkowe dane, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi postanowieniem z [...] maja 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Wójt Gminy S. stwierdził, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Decyzją z [...] lipca 2016 r. Wójt Gminy S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Jako podstawę decyzji organ wskazał art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa środowiskowa) oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71; dalej: rozporządzenie).
W uzasadnianiu decyzji organ I instancji wskazał, że przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. Przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji w południowej części działki. Całkowita powierzchnia działki wynosi 1531 m², natomiast pod planowane przedsięwzięcie związane ze składowaniem węgla wydzielony zostanie teren o powierzchni około 750 m2.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.
Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, uchyliło w całości decyzję organu I instancji i stwierdziło, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto organ odwoławczy określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że szczegółowe informacje dotyczące realizacji zamierzonej inwestycji zawiera załącznik do decyzji w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Dla terenu, na którym ma być zrealizowane planowane przedsięwzięcie nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszelkie uciążliwości dla środowiska związane z realizacją i eksploatacją planowanego przedsięwzięcia będą zamykały się w granicach działki objętej przedsięwzięciem i nie będą wpływały na grunty sąsiednie. Uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia zostały przedstawione w karcie informacyjnej, dołączonej przez inwestora do wniosku oraz w przedstawionym uzupełnieniu, jak i zostały przeanalizowane przez organy współdziałające. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, jednak jej sentencja nie odpowiada wymaganiom, jakie ustawodawca przewidział dla decyzji środowiskowych wydawanych bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja powinna również określać rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że teren objęty planowanym przedsięwzięciem, obejmuje działkę o całkowitej powierzchni 1531 m², natomiast pod planowane przedsięwzięcie polegające na składowaniu węgla wydzielony zostanie teren o powierzchni około 750 m², z czego 300 m² wydzielone zostanie na boks na węgiel. Na terenie działki stanowiącej własność inwestora usytuowany jest budynek mieszkalny. Działka objęta przedsięwzięciem stanowi teren zurbanizowany. Przedsięwzięcie polegać będzie na budowie boksu na węgiel, utwardzeniu placu manewrowego pod boksami, budowie z trzech stron ogrodzenia z paneli betonowych oraz instalacji wagi stacjonarnej. Maksymalna pojemność boksów wynosić będzie około 150 m³, tj. około 100 ton węgla. Roczna sprzedaż węgla szacowana jest na około 1200 ton. Inwestor przewiduje dostawy węgla samochodami o ładowności około 25 ton raz na tydzień. Sprzedaż węgla przewidywana jest przy użyciu samochodu o ładowności 3,5 tony, stanowiącego własność inwestora i wyposażonego w matę wygłuszającą zamontowaną na dnie skrzyni ładunkowej.
Sporadycznie węgiel będzie odbierany środkami transportu klientów składu węgla. Załadunek węgla odbywał się będzie przy użyciu ładowarki kołowej, stanowiącej wyposażenie składu węgla. Dojazd do składu węgla planowany jest od drogi gminnej, gdzie projektowana jest brama wjazdowa. W miejscu planowanego przedsięwzięcia występuje obecnie skąpa roślinność typowo ruderalna. Przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia cennych siedlisk i zespołów roślinności, wymagających ochrony z przyrodniczego punktu widzenia. Część nieruchomości objętej przedsięwzięciem już w chwili obecnej stanowi nieutwardzony plac manewrowy dla pojazdów służący potrzebom inwestora. Inwestor planuje budowę boksu na węgiel otoczonego murem oporowym o wysokości około 1,0 m, usytuowanym od strony zachodniej, wschodniej i południowej, stanowiącym opór dla składowanych hałd węgla oraz zabezpieczającym przed jego zsuwaniem się poza granice nieruchomości.
Powierzchnia boksu wyłożona zostanie gumowymi pasami transportowymi, każdy o szerokości 2,25 m i grubości około 3 cm. Pozostała część placu stanowiąca plac manewrowy, drogę dojazdową i miejsce na wagę samochodową, zostanie utwardzona półprzepuszczalną warstwą gruzu betonowo-ceglanego o średniej grubości około 15 cm. Na placu wzdłuż wschodniego brzegu zostanie zamontowana waga samochodowa o nośności 10 ton. Działka zostanie ogrodzona z trzech stron: wschodniej, zachodniej i południowej, płotem z pełnych betonowych przęseł zamontowanych na systemowych słupach ogrodzeniowych. Wysokość ogrodzenia przewiduje się na 2,5 m. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia inwestor nie przewiduje wykorzystania wody, surowców, materiałów i energii. Przewidywane jest zużycie paliwa w postaci oleju napędowego do zasilania pojazdów, którego miesięczne spalanie wyniesie około 100 l. W zakresie rozwiązań chroniących środowisko, w szczególności przed emisją pyłów i hałasu, inwestor przewiduje budowę szczelnego ogrodzenia o parametrach wyżej opisanych oraz składowanie węgla do maksymalnej wysokości 2,2 m (co przy planowanej wysokości ogrodzenia z pełnych płyt betonowych do wysokości 2,5 m ograniczy emisję pyłów poza teren przedsięwzięcia), jak również zastosowanie pasów gumowych ułożonych na gruncie w miejscu składowania węgla, dla zabezpieczenia przez "wnikaniem" pyłu węglowego do gruntu.
Dodatkowo inwestor przewiduje zraszanie hałd węgla oraz terenu placu manewrowego wodą w celu ograniczenia uciążliwości związanych z porywaniem przez wiatr cząsteczek pyłu węglowego. Skuteczną barierą przed wnikaniem zanieczyszczeń do gruntu będzie stanowiła również utwardzona nawierzchnia z gruzu betonowo-ceglanego wykonana na terenie placu manewrowego. Nawierzchnia ta będzie stanowić równocześnie warstwę przepuszczalną dla wód opadowych chroniąc teren składu węgla przez ich zleganiem. Do realizacji przedsięwzięcia użyte zostaną sprawne technicznie maszyny, a powstałe podczas budowy odpady zostaną zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi wymaganiami. Emisja hałasu wytwarzanego przez ładowarkę i samochody transportowe zostanie ograniczona wyłącznie do pory dnia. Przewiduje się do trzech załadunków samochodów transportowych dziennie oraz dostawę węgla raz w tygodniu przy ograniczaniu jednoczesnej pracy maszyn, co nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu natężenia hałasu w otoczeniu.
Do ograniczenia hałasu emitowanego przez ładowarkę i samochody przyczyni się również wysokie i szczelne ogrodzenie. Emisja spalin przez samochody będzie miało znacząca ze względu na niewielki ich ruch. W wyniku zastosowania opisanych zabezpieczeń działalność składu węgla nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm emisji substancji i energii do środowiska. Planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadto wiązało się z poborem wód powierzchniowych i podziemnych, w związku z czym nie będzie miało wpływu na ich stan w rejonie przedsięwzięcia.
Zdaniem organu odwoławczego, charakter planowanego przedsięwzięcia, jego lokalizacja oraz rodzaj i ograniczony zakres emisji do środowiska, ocenione na podstawie danych zawartych w karcie informacyjnej oraz jej uzupełnieniu, pozwalają na należyte rozpoznanie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i w efekcie uzasadniają odstąpienie od oceny oddziaływania na środowisko.
Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.
Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności podzielił przyjętą przez organ kwalifikację przedsięwzięcia. Ponadto wskazał, że każda decyzja środowiskowa wymaga uzasadnienia (art. 85 ust. 1 ustawy), a zaskarżona decyzja spełnia wymagania w tym zakresie.
W ocenie Sądu I instancji, organy analizując materiał dowodowy uwzględniły rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania w odniesieniu do wyżej wymienionych uwarunkowań. W sposób przejrzysty odniesiono się do każdego uwarunkowania i jasno sformułowano wyniki dokonanej analizy, prowadzące do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko.
Ponadto, złożona dla potrzeb postępowania karta informacyjna wraz z jej uzupełnieniem, została poddana wnikliwej analizie organu oraz zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia pod katem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji do powietrza, wody, gleby oraz hałasu) wymaganych przepisami dla takiego dokumentu. Zawiera także analizę wpływu przedsięwzięcia na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi oraz elementów przyrodniczych. W wyniku tej analizy ustalono m.in., że w trakcie eksploatacji składu węgla będzie występowała jedynie emisja niezorganizowana pyłu, hałasu i spalin samochodowych. W wyniku zastosowanych zabezpieczeń nie dojdzie jednak do określonych prawem przekroczeń standardów emisyjnych. Z przedłożonej do sprawy dokumentacji wynika, że zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia jak i na etapie jego eksploatacji nie prognozuje się przekroczenia odpowiednich standardów na obszarze przedsięwzięcia i poza jego granicami. Dodatkowo, w karcie informacyjnej uwzględniono rozwiązania chroniące środowisko na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, co zostało z kolei uwzględnione w warunkach zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji podkreślił, że kwestionując zaskarżoną decyzję i materiał dowodowy, skarżący nie przedłożył żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń. Sąd I instancji podkreślił, że inwestor przedłożył kartę informacyjną spełniającą ustawowe wymogi. Dokument ten jako dokument prywatny, poddany został ocenie na równi z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Skarżący nie poparł zarzutów własnym dokumentem ani też argumentacją pozwalającą na odmienną ocenę informacji zawartych w karcie, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Organ nie ograniczył się wyłącznie do karty informacyjnej, ale uwzględnił również stanowisko organów współdziałających.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia. Polegało to na dowolnym uznaniu, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, pomimo że jest prawnie zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i de facto znacząco oddziałuje na środowisko, zwłaszcza sąsiadujące działki, w tym działkę skarżącego.
W ocenie skarżącego, ocena ta była skutkiem błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na niezasadnym uznaniu, że w przedmiocie stwierdzenia potrzeby (obowiązku) lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko takiego przedsięwzięcia organ ogranicza się do przesłanek formalnych oraz załączenia wskazanych opinii i dokumentów, bez zweryfikowania zawartych w nich danych
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi strony, pomimo wskazanego naruszenia prawa materialnego.
Po drugie, art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a.") przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza brak odniesienia się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że organ nie zweryfikował danych i poszczególnych uwarunkowań zawartych w karcie informacyjnej załączonej przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej oraz przez brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, pomimo istnienia możliwości innego załatwienia sprawy.
Po trzecie, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia w całości materiału dowodowego sprawy w zakresie oceny przez organ potrzeby lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ pominął obiektywne dowody przedłożone przez skarżącego oraz ocenił jedynie części informacji przedłożonych przez inwestora, jak i nie podjął z urzędu ani na wniosek skarżącego czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a przez brak przedstawienia i brak ustosunkowania się do istotnych okoliczności w zakresie stanu sprawy i zarzutów skargi.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, należy w pierwszej kolejności odnieść się do tych ostatnich podstaw kasacyjnych.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Powyższy zarzut kasacyjny stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji oraz powtórzenie zarzutów formułowanych już w toku postępowania jak i w skardze do Sądu. Ponadto Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organy wyczerpująco zebrały i oceniły materiał dowodowy. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie wyjaśnia, jakiego rodzaju dowody miałby przeprowadzić właściwy organ, podtrzymując jedynie stanowisko, dotyczące niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak jednak wyżej wskazano, ocena prawna organu odwoławczego sformułowana w tym zakresie była prawidłowa. Prawidłowe były również ustalenia organu odnośnie wpływu planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie działki, w tym także skarżącego. Dlatego też brak jest podstaw do formułowania na tej podstawie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. z powodu nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie uwarunkowań środowiskowych realizacji danego przedsięwzięcia zawartych w jego karcie informacyjnej.
Skarżący nie przedstawił także w tym zakresie przedmiotowym żadnych kontrdowodów zawierających wiadomości specjalne wymagane do oceny dowodów znajdujących w aktach sprawy, a w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnienia.
Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegający na oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., pomimo że organ odwoławczy naruszył przepisy k.p.a. wymienione w zarzutach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje bowiem stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. Wynika to z tego, że Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko organu dotyczące charakteru i skutków planowanego przedsięwzięcia. Na tej podstawie prawidłowo stwierdził, że oddziaływanie przedsięwzięcia pozostaje w granicach określonych prawem i nie wpływa w sposób ponadnormatywny na ludzi i środowisko. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamykać będzie się w granicach terenu działki stanowiącej własność inwestora. Dlatego też brak było podstaw do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie narusza interes prawny skarżącego.
Stąd też brak było również podstaw do stwierdzenia wystąpienia negatywnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość skarżącego w zakresie, który skutkowałby obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.
Po trzecie, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu braku przedstawienia i oceny istotnych okoliczności w zakresie stanu sprawy i zarzutów kasacyjnych. Wynika to z tego, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane przez ten przepis elementy, a w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze. Ponadto w świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz.
39) art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną postawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.
Po czwarte, w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy poddanym prawidłowej kontroli przez Sąd I instancji brak jest także podstaw do stwierdzenia naruszenia przez ten Sąd przepisów prawa materialnego z powodu niewłaściwego zastosowania lub błędnej wykładni przepisów art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1, art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej jak i § 3 ust. 1 pkt 37 cyt. wyżej rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Jest to bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, a w szczególności w świetle ustaleń karty informacyjnej, właściwy organ rozstrzyga czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tej sprawie z treści zawartej w aktach sprawy opinii z [...] kwietnia 2016 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łasku jednoznacznie wynika brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Ponadto po uzupełnieniu przez inwestora karty informacyjnej o dodatkowe dane, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi postanowieniem z [...] maja 2016 r. także stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ponadto pierwszy przepis jest tylko o charakterze kompetencyjnym, a z kolei art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej reguluje tylko właściwość organów do wyrażenia opinii w związku z dyspozycją art. 63 ust. 2 oraz art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co w tej sprawie wystąpiło.
Natomiast art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej dotyczy tylko przypadku, w którym właściwy organ wydał postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko co z kolei w tej sprawie nie miało miejsca.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.