Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2210/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 25 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku S. M. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2000 r. Nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich.
Jak wskazano w uzasadnieniu, kwestionowana decyzja nie narusza prawa gdyż w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono, iż uprawnienia kombatanckie zostały przyznane S. M. przez ZBoWiD w K. z tytułu walki zbrojnej o utrwalania władzy ludowej za służbę w Milicji Obywatelskiej i ORMO w okresie od 1 czerwca 1945 r. do 20 maja 1948 r.. W takiej sytuacji podstawą prawną pozbawienia uprawnień jest przepis art. 25 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję S. M. podniósł, że czuje się nią skrzywdzony. Po okupacji niemieckiej w czasie, której pracował przy robotach przymusowych w O. pod nadzorem okupanta, wyjechał do Z., gdzie rozpoczął pracę, jako milicjant gdyż inaczej by nie uzyskał zameldowania. Kiedy się zorientował dokąd zmierza ta działalność postanowił zrezygnować z tej służby, co mu się udało w czerwcu 1946 r. lecz nie do końca gdyż mógł się zatrudnić, jako piekarz tylko pod warunkiem wstąpienia do ORMO. Nigdy nie brał udziału w utrwalaniu władzy ludowej. Na treść zaświadczenia, które uzyskał z WUSW w J. w 1984 r. nie miał wpływu. Zdaniem skarżącego Urząd nie uwzględnił przymusu pod jakim znajdował się w 1945 r. na Ziemiach Odzyskanych i uwarunkowań stanu wojennego w roku 1984. Zarzuca, że w stosunku do niego powinien być zastosowany przepis art. 25 ust. 3 ustawy o kombatantach z 1991 r.
Na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, że przed 1948 r. na ziemiach odzyskanych w ogóle nie było władzy ludowej więc nie mogło być mowy o utrwalaniu władzy ludowej lecz o utrzymaniu państwa w jego granicach. Uprawnienia kombatanckie przyznano skarżącemu za utrwalanie władzy ludowej, bo w tym czasie tylko tak przyjmowano. W rzeczywistości skarżący powinien korzystać z uprawnień kombatanckich przyznanych na podstawie art. 1 ust. 2 pkt. 6 ustawy o kombatantach....
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.
W ocenie Sądu I instancji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie prawidłowo ustalił w oparciu o znajdującą się w aktach dokumentację, że S. M. został przyjęty w poczet członków zwyczajnych ZBoWiD w dniu 20 czerwca 1984 r. i uzyskał uprawnienie kombatanckie wyłącznie tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od 1 czerwca 1945 r. do 20 maja 1948 r. pełniąc służbę w organach Milicji Obywatelskiej i w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej.
Jak wynika z akt sprawy skarżący, ubiegając się o przyjęcie w poczet członków zwyczajnych ZBoWiD, w deklaracji członkowskiej podał, że przed wojną nie należał do żadnych organizacji konspiracyjnych. W okresie od dnia 1 czerwca 1945 r. do dnia 30 czerwca 1946 r. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej. Po zwolnieniu z Milicji Obywatelskiej działał społecznie w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej we wsi D. od dnia 30 lipca 1946 r. do dnia 20 maja 1948 r. gdzie brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem i pozostałymi na tym terenie organizacjami niemieckiego podziemia "Wehrwolf ". W życiorysie załączonym do tej deklaracji skarżący ograniczył się jedynie do wskazania okresu pracy w organach Milicji Obywatelskiej i stażu członkowskiego w ORMO nie podając jakie wykonywał zadania.
W zaświadczeniu WUSW w J., wydanym przez Naczelnika Wydziału Archiwum na prośbę zainteresowanego celem przedłożenia w ZBoWiD, został potwierdzony fakt i okres służby skarżącego w organach Milicji Obywatelskiej oraz okres członkostwa w ORMO. Jednocześnie potwierdzono, że brał on udział w okresie od dn. 1 czerwca 1945 r. do dn. 20 maja 1948 r. w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej.
W świetle przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego zwanej dalej ustawą, kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. Zaś w ust. 2 ustawy wyszczególniona jest działalność, którą uznaje się za kombatancką a w przepisach art. 2 i art. 3 za działalność równorzędną kombatanckiej.
W ocenie Sądu I instancji do żadnej z nich nie można zakwalifikować działalności skarżącego bowiem działalność w szeregach Milicji Obywatelskiej i ORMO nie mieści się w pojęciu działalności kombatanckiej w ujęciu powołanej ustawy. Milicja Obywatelska zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę nie była zmilitaryzowaną służbą państwową tym samym żadna działalność w szeregach MO jako formacji aparatu bezpieczeństwa publicznego nie może być uznana za działalność kombatancką lub równorzędną z tą działalnością.
Skoro skarżący uzyskał na mocy dotychczasowych przepisów uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności o utrwalenie władzy ludowej, a brak jest podstaw do zachowania tych uprawnień z innych tytułów przewidzianych ustawą, to w ocenie Sądu Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów w wyniku postępowania weryfikacyjnego prawidłowo zastosował przepis art. 25 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik S. M. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wobec S. M. i w konsekwencji niezasadne pozbawienie go uprawnień kombatanckich mimo, że nie uzyskał on uprawnień kombatanckich wyłącznie jako osoba będąca "uczestnikiem walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " oraz art. 1 ust. 1 pkt 6 ustawy o kombatantach, poprzez jego niezastosowanie wobec skarżącego S. M., który jak przyznał w uzasadnieniu swego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, brał udział w walkach z pozostałymi na terenie wsi Dz. organizacjami niemieckiego podziemia "Wherwolf " a zatem wykonywał działalność kombatancką, o której mowa w ustawie o kombatantach;
Ponadto zarzucono wyrokowi Sądu I instancji również naruszenie prawa procesowego art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, wobec braku zawarcia w uzasadnieniu wyroku ustaleń, które by w sposób dostateczny przemawiały za oddaleniem skargi oraz art. 151 wskazanej ustawy procesowej, poprzez niezasadne jego zastosowanie w sprawie.
Powołując się na powyższe naruszenie prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
W motywach skargi kasacyjnej nie podzielono poglądu Sądu I instancji, iż skarżący uzyskał uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności o utrwalenie władzy ludowej i brak jest podstaw do zachowania tych uprawnień z innych tytułów przewidzianych ustawą o kombatantach. Skarżący nie zgadzając się z powyższym przyznał, iż w okresie od dnia 1 czerwca 1945 r. do dnia 30 czerwca 1946 r. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej, zaś po odejściu z tej formacji działał społecznie w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej we wsi D. od dnia 30 lipca 1946 r. do dnia 20 maja 1948 r. Okoliczności tej służby nie wypełniają jednak dyspozycji przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach (...) a wnikliwe zbadanie okoliczności faktycznych sprawy i analiza życiorysu skarżącego, pozwoliłaby Sądowi stwierdzić, iż skarżący nie jest osobą, która uzyskała uprawnienia kombatanckie wyłącznie jako "uczestnik walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej".
Podniesiono, iż w latach 1940 - 1945 skarżący pracował w Zarządzie Dróg Publicznych w O., jako pracownik przymusowy, zaś następnie przebywał w zamkniętym obozie pracy w S., wykonując przymusowe prace przy okopach przeciwczołgowych. Po wyzwoleniu wyjechał do J. w poszukiwaniu pracy. Aby uzyskać możliwość zameldowania postawiono skarżącemu warunek w postaci podjęcia pracy w Urzędzie do Spraw Zasiedlenia, gdzie pełnić miał służbę jako milicjant. Skarżący spełnił ten warunek i podjął służbę, jednak kiedy zorientował się, na czym polega działalność Milicji Obywatelskiej, postanowił zrezygnować ze służby i uczynił to w dniu 30 czerwca 1946 r. Możliwość dalszego zatrudnienia skarżącego w ówczesnym okresie była jednak uwarunkowana wstąpieniem do Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej. Aby zatrudnić się jako piekarz, S. M. musiał spełnić ten warunek i dlatego w okresie 30 lipca 1946 r. – 20 maja 1948 r. był członkiem ORMO. Następnie skarżący powrócił do S., gdzie odmówił pełnienia służby w MO, jak również w ORMO i pracował jako kierowca.
Sam udział skarżącego w MO i ORMO jak podkreślono nie może przesądzać o utracie uprawnień kombatanckich, zwłaszcza, że wynikał z pobudek, o których mowa powyżej. Ponadto, fakt pełnienia niedługiej służby w MO i ORMO nie może przekreślać pozostałych traumatycznych przeżyć wojennych skarżącego, o których mowa powyżej (przymusowa praca w latach 1940 - 1945).
Zdaniem skarżącego, zarówno Sąd I instancji jak i wcześniej organ nie zbadały dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie wzięły pod uwagę przymusowych warunków wstąpienia skarżącego do MO i ORMO, ani też pozostałej wojennej działalności skarżącego - jak np. walka z niemieckim podziemiem "Wherwolf", która powinna kwalifikować się do działalności kombatanckiej, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 6 ustawy o kombatantach i powinno to skutkować zachowaniem uprawnień kombatanckich przez S. M. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie jest zdaniem skarżącego wystarczająco przekonujące i nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem w sposób dostateczny nie przemawia za oddaleniem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 11).
Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom lecz podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
W zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 120 ze zm.), który to przepis określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Przepis ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może stanowić podstawę także podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu.
Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw. Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu o jaki wyżej mowa. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.
Przy uwzględnieniu powyższych rozważań, wskazać należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 procedury sądowej powołany w skardze kasacyjnej nie zostały naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie orzeczenia spełnia wymogi w/w normy prawa procesowego pozwalając przyjąć w okolicznościach tej sprawy, że zapadły wyrok odpowiada prawu.
Przypomnieć bowiem należy,iż skarżący pozbawiony został uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego(Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.) zgodnie, z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub z innych tytułów nie wymienionych w art. 1 ust.2, art. 2 oraz w art.
4. Uprawienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub, które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.
Przepis art. 25 ust.2 pkt 2 powołanej ustawy o kombatantach określa przesłanki materialno-prawne, które kształtują treść stosunku prawnego. Sposób zestawienia tych przesłanek w jednej normie prawnej na zasadzie przeciwstawienia (pozbawiają uprawnień kombatanckich – zachowują te uprawnienia) – oznacza, że podstawa zachowania uprawnień kombatanckich stanowi przeszkodę do zastosowania przesłanki dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Norma prawna wyżej wskazana stanowi samodzielną podstawę do orzekania przez organ administracji publicznej sprawach o pozbawienie uprawnień kombatanckich nabytych zgodnie z dotychczasowymi przepisami przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy o kombatantach z 1991 r.
Z analizy akt przedmiotowej sprawy w sposób niesporny wynika, iż S. M. uzyskał uprawnienia kombatanckie na tej podstawie, że jako milicjant w szeregach Milicji Obywatelskiej w okresie od 1 czerwca 1945 r. do 30 czerwca 1946 r. oraz jako członek Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej we wsi D. w okresie od 30 lipca 1946 r. do 20 maja 1948 r. brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej a uprawnienia kombatanckie przyznano stronie orzeczeniem z dnia 20 czerwca 1984 r. na podstawie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, iż S. M. prowadził inną działalność kombatancką, z którą omawiana ustawa wiąże ewentualną możliwość zachowania posiadanych uprawnień.
Uprawnienia kombatanckie są szczególnym wyróżnieniem za zasługi dla Polski, zatem przyznanie tychże uprawnień (ich zachowanie) musi mieć za podstawę albo działalność, z którą ustawa o kombatantach łączy te uprawnienia bądź też być ofiarą w miejscach i z przyczyn określonych w tej ustawie. Niewątpliwie zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 6 powołanej ustawy o kombatantach za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach wojska polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu. Wprawdzie skarżący podaje,iż walczył z grupami Wehrwolfu. Jednakże okoliczność ta nie pozwala na zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich albowiem jak powszechnie się przyjmuje w judykaturze na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku, Milicja Obywatelska podobnie jak i ORMO nie były zmilitaryzowanymi służbami państwowymi (porównaj wyrok NSA z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II OSK 105/05 publikowany zbiór Lex Nr 188685, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001 r. sygn. akt V SA 3827/00 publikowany zbiór Lex Nr 84362,wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2001 r. sygn. akt III RN 59/00 opublikowany OSNP 2001/19/572, wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r. sygn. akt V SA 1756/99 publikowany zbiór Lex Nr 49298, uchwała NSA z dnia 12 czerwca 2000 r. sygn. akt OPS 5/00 publikowana ONSA 2001 /1/3, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt VSA 2088/98 publikowany w zbiorze Lex Nr 49294). Tym samym wykonywanie i prowadzenie jakichkolwiek działań w ramach służby w Milicji Obywatelskiej oraz działalności w ORMO nie pozwala na zachowanie przedmiotowych uprawnień.
Skoro zatem skarżącemu przyznane zostały uprawnienia kombatanckie na podstawie przepisów prawnych wcześniej obowiązujących, a omawiana ustawa z dnia 24 kwietnia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. Nr 42, poz. 371 ze zm.) nie uznaje za działalność kombatancką lub z nią równorzędną utrwalania władzy ludowej w ramach struktur Milicji Obywatelskiej i Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej, to w świetle art. 25 ust 2 pkt. 2 tej ustawy wystąpiły przesłanki do pozbawienia skarżącego wcześniej nabytych uprawnień w oparciu o tę podstawę materialnoprawną. Nie doszło więc wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej do naruszenia przepisów prawa materialnego w niej wskazanych.
Na marginesie czynionych rozważań podkreślić należy,iż w motywach skargi powołano się również na prace przymusową skarżącego w Zarządzie Dróg Publicznych w O. oraz pobyt strony w obozie pracy w Skarżysku Kamiennej w okresie od 1940 – 1945 r.. Okoliczności te również nie mogłyby spowodować zachowania przedmiotowych uprawnień przez skarżącego. Praca przymusowa oraz pobyt w obozie pracy nie została bowiem uznana przez ustawę z 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego za działalność kombatancką. O ewentualnej represji polegającej na osadzeniu w obozach pracy przymusowej w okresie wojny w latach 1939-1945 z przyczyn politycznych narodowościowych, rasowych, religijnych można orzekać na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszą i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) w odrębnym postępowaniu, lecz nie w tym dotyczącym pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Przy uwzględnieniu powyższych rozważań za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakazuje Sądowi administracyjnemu w razie nieuwzględnienia skargi oddalić ją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo zastosował ten przepis i oddalił skargę strony albowiem zasadnie przyjął na podstawie materiału dowodowego, iż skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej nie mając innych podstaw pozwalających na zachowanie przedmiotowego uprawnienia.
Z tych względów należało dojść do wniosku, iż zarzutu skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie.
Wobec oczywistej omyłki pisarskiej w numerze zaskarżonej decyzji wskazanej w wyroku Sądu I instancji na podstawie art. 156 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny dokonał sprostowania w tym zakresie.
Zważywszy zatem, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleni skargi kasacyjnej.