Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 669/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. P. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, iż kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia kandydata, a w szczególności sprawdzenia, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do określonej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.
Istotą orzeczeń wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzanie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzanie przydatności do służby wojskowej i określanie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej od czynnej bądź zawodowej służby wojskowej) stanowiącego załącznik Nr 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stwierdzona u skarżącego, specjalistycznym badaniem okulistycznym, pseudosoczewkowatość obu oczu, prawidłowo została zakwalifikowana przez komisje wojskowe obu instancji wg § 14 pkt 2 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Oznacza to, że w grupie żołnierz zasadniczej służby wojskowej (nadterminowej) M. P. zasadnie uznano za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej (kat. N).
Z tych względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.
Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik M. P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów, skarżący zarzucał skarżonemu wyrokowi naruszenie prawa poprzez niezastosowanie szczegółowego objaśnienia do § 14 pkt 1-4 zawartego w załączniku Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422), a także w załączniku Nr 1 rozporządzania Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, nazywanym przez skarżącego "starym" rozporządzeniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł swój wyrok na szczegółowych badaniach lekarskich będących podstawą orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że w wyniku badań specjalistycznych stwierdzono u M. P. pseudosoczewkowatość obu oczu, co odpowiada § 14 pkt 2 wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej, psychicznej do zawodowej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa a także zmiany zwyrodnieniowe plamki oka prawego co odpowiada § 14 pkt 4 cytowanego wyżej załącznika.
Oba te schorzenia dyskwalifikują przydatność M. P. do zawodowej służby wojskowej. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie także w objaśnieniach szczegółowych do § 14 pkt 2-4 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i załącznika Nr 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Za zasadne uznać należy stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzeniem stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności, na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej bądź zawodowej służby wojskowej)".
Istotą orzeczeń wojskowych komisji lekarskich nie jest stwierdzenie ogólnego stanu zdrowia badanego w potocznym znaczeniu, ale ustalenie na podstawie pełnej wiedzy medycznej jego przydatności do służby wojskowej oraz zakwalifikowania badanego do odpowiedniej kategorii tej służby.
W skardze kasacyjnej skarżący nie rozróżnia, iż załącznik Nr 1 i załącznik Nr 2 dotyczą zdolności do różnych rodzajów służb. W stosunku do żołnierzy służby zawodowej stosowane są znacznie surowsze kryteria oceny ich stanu zdrowia, niż w stosunku do żołnierzy służby czynnej.
Z tych też względów uznać należy, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie narusza prawa, a skargę kasacyjną, jako niezasadną na mocy art. 189 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.