Uzasadnienie
II OSK 755 / 05
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez U. T. i M. L. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2004 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce przy ul. P. w L. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na działce nr [...], położonej przy ul. P. w L., będącej obecnie własnością U. T. i M. L. zlokalizowany jest parterowy budynek mieszkalny z poddaszem użytkowym. M. L. uzyskał decyzję z dnia 29 grudnia 1994 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublina, udzielającą pozwolenia na budowę, na remont kapitalny istniejącego budynku mieszkalnego drewnianego, usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. P. w L. Powyższą decyzją zatwierdzono również projekt budowlany wykonany przez inż.
P. C. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko zaskarżonej decyzji, iż inwestorzy wybudowali całkiem nowy obiekt bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, różniący się znacznie od uprzednio istniejącego drewnianego budynku mieszkalnego zarówno wymiarami, formą architektoniczną, a także konstrukcją. Taka sytuacja stanowi zatem samowolę budowlaną. Sąd podzielił też zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenie, iż nie stwierdzano, aby samowolnie wybudowany murowany budynek mieszkalny naruszał przepisy techniczno-budowlane. Jednakże, pomimo spełnienia tej przesłanki, legalizacja inwestycji jest niemożliwa. Na terenie bowiem, gdzie położona jest przedmiotowa działka nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego warunkiem legalizacji jest zgodność samowolnie wykonanego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W razie braku takiego planu nie jest możliwym, zbadanie czy taka zgodność istnieje. Ustawodawca jednakże przewidział na taką ewentualność rozwiązanie określone w art. 48 ust. 2 lit. b) Prawa budowlanego, tj. w razie braku planu organ może zalegalizować samowolę w sytuacji, jeżeli stwierdzi jej zgodność z ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Legitymowanie się zatem taką decyzją jest warunkiem koniecznym legalizacji. Skarżący nie posiadali takiej decyzji, a zatem organ nie mógł zalegalizować samowolnie wykonanego budynku. Niemożność legalizacji oznacza orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu.
Wobec zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd oddalił skargi na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną wnieśli U. T. i M. L. zaskarżając powyższy wyrok w całości.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia mogących mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku przepisów postępowania, a mianowicie art. 29 ustawy o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 46 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, polegającego na wydaniu zaskarżonego wyroku przez skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeczny z powyższymi przepisami ustawowymi, ze względu na uczestnictwo w składzie Sądu wydającego zaskarżony wyrok dwóch sędziów sądu wyższego, tj. Naczelnego Sądu Administracyjnego, co doprowadziło do nieważności. postępowania na podstawie art. 183 § pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższy zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Jedyny zarzut przedstawiony we wniesionej skardze kasacyjnej dotyczył nieważności postępowania i został oparty na przepisie art. 183 § 1 pkt. 4 p.p.s.a.
Stwierdzić należy, iż udział w składzie orzekającym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dwóch lub trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przeniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 94 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, Nr 1271 ze zm.) nie uzasadnia uznania składu tegoż Sądu za sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).
Wobec tego, że zarzut wskazany we wniesionej skardze kasacyjnej nie jest trafny, a nie wystąpiły też przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a w konsekwencji nie ma możliwości dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 184 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił.