Uzasadnienie
II OSK 756 / 05
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez Stowarzyszenie P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2002 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2002 r. na mocy art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o Zagospodarowaniu przestrzennym, art. 46 ust. 1 i art. 4 pkt 1, art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz art. 3 pkt 1, art. 12 ust. 1 i art. 3l a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej "C." w W. przy ul. R. określając w pięciu punktach warunki, które muszą być spełnione przy jej realizacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż projektowana stacja wyposażona jest w urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące w zakresie częstotliwości 0,03 - 300 000 MHz, o mocy nadajników powyżej 10 W oraz radiolinie i zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Burmistrz Gminy W. postanowieniem z dnia 11 czerwca 2002 r. zobowiązał inwestora do sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia i określił jego zakres.
Sąd wskazał na to, iż sporządzony w przedmiotowej sprawie w czerwcu 2002 r., przez biegłego z listy Wojewody z zakresu sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, raport oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia odnosi się do standardów środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. (Dz. U. Nr 107, poz. 676), które to rozporządzenie było wydane na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Rozporządzenie to określa dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego jakie mogą wystąpić w środowisku, szczegółowe zasady ochrony ludzi i środowiska, w tym w postaci pól elektromagnetycznych i o częstotliwości od 1 kiloherca (kHz) do 300000 megaherców (MHz) wytwarzanych przez urządzenia radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne.
Według załącznika do tego rozporządzenia dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego dla częstotliwości promieniowania od 300 do 300 000 MHz (dotyczy to projektowanej inwestycji) wynosi S - 0,1 W/m2. W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza przeprowadzona przez biegłego w raporcie wskazuje, że pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających gęstość mocy promieniowania S=0,1 W/m² (wartość graniczna) będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Obszar takich pól elektromagnetycznych wystąpi na wysokości powyżej 34,8 m n.p.t oraz powyżej 48,7 m n.p.t. Istniejąca w sąsiedztwie projektowanej stacji zabudowa jest niższa od wysokości zawieszenia anten. Według biegłego projektowana stacja bazowa nie stanowi zagrożenia dla ludzi, nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego i nie zachodzi potrzeba wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania.
Zdaniem Sądu zarzuty podniesione w skardze dotyczące raportu oddziaływania na środowisko, który to raport był podstawą uzgodnienia przez organ sanitarny nie mogą być uznane za słuszne. Raport odnosi się do istniejącego stanu zainwestowania terenu w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, który to stan pozwalał na ocenę, że przekroczenia wartości dopuszczalnej pól elektromagnetycznych nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi. Ocena ta nie traci aktualności w odniesieniu do ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego funkcji tego terenu. Plan ustala dla obszaru inwestycji oznaczonego symbolem X-74 funkcję mieszkaniową, usługową, siedliskową, i dopuszcza ich łączenie. W pkt 5 postanowienia uzgadniającego organ wskazał, że przy wprowadzaniu zmian w miejscowym planie na obszarze obejmującym teren inwestycji lub grunty sąsiednie należy uwzględnić projektowaną stację. Nie jest też zasadny w ocenie Sądu zarzut, że autor raportu nie wykazał, że obszar występowania pół elektromagnetycznych poniżej wartości dopuszczalnej jest w pełni bezpieczny dla zdrowia.
Raport bowiem odnosi się do dopuszczalnego poziomu elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego określonego w rozporządzeniu wykonawczym. Przyjęty w nim poziom jest oparty o aktualny stan wiedzy w tym zakresie. Należy więc przyjąć, że jest to poziom bezpieczny dla zdrowia. Twierdzenie skarżącego, że każde pole elektromagnetyczne, niezależnie od jego poziomu, wywiera niekorzystne działanie biologiczne (niebezpieczne dla zdrowia) nie zostało niczym wykazane.
Nadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym skarżący choć jak twierdzi kwestionował raport, nie wnosił o powołanie innego biegłego. Nie przedstawił też dokumentów, które oddziaływanie projektowanej stacji bazowej na środowisko oceniałyby odmiennie niż to uczynił biegły w raporcie.
Sąd stwierdził też, iż wbrew wywodom strony skarżącej organ wydający zaskarżone postanowienie nie miał kompetencji do zmiany lokalizacji inwestycji. Analizowanie wariantów przedsięwzięcia w raporcie nie może obejmować wariantu zmiany lokalizacji. Owo "wariantowanie" zdaniem sądu powinno dotyczyć wariantów technologicznych inwestycji. W zależności od rozwiązania technologicznego przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko może być różne. Zajmując takie stanowisko Sąd posiłkował się uregulowaniem zawartym w § 4 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589). W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na wolnostojących wieżach.
Raport oddziaływania na środowisko przyjął zainstalowanie określonego typu anten nadawczo-odbiorczych oraz anteny radiolinii i stwierdza, że w obszarze dostępnym dla ludzi projektowana inwestycja nie naruszy standardów środowiska określonych w rozporządzeniu. Nie będzie bowiem oddziaływać niekorzystnie na zdrowie ludzi ani na inne elementy przyrody (powietrze, glebę, wodę, klimat akustyczny, świat roślinny i zwierzęcy). Oznacza to, że w obszarze dostępnym dla ludzi nie wystąpią przekroczenia wartości dopuszczalnych. Zatem choć raport nie zawiera określenia "opis analizowanych wariantów" jego treść spełnia zdaniem Sądu ustawowe wymogi.
Sąd pierwszej instancji wskazał też na to, że obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz.1883) uregulowało identycznie dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę i dla miejsc dostępnych dla ludzi.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.
Skargę kasacyjną wniosło Stowarzyszenie P. zaskarżając powyższy wyrok w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:
- 1. naruszeniu art. 106 § 3 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., a także art. 132, art.133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 p.p.s.a., przez co istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został rozważony w sposób wszechstronny,
- 2. naruszenie art. 135 p.p.s.a. przez co istotne wady toczącego się postępowania nie zostały usunięte,
- 3. naruszeniu art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w związku z art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 106 k.p.a.,
- 4. naruszenie art. 121 oraz 127 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż oddziaływanie pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez projektowaną stację bazową, nie będzie szkodliwe dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców oraz nie będzie negatywnie wpływać na środowisko naturalne w obrębie inwestycji,
- 5. naruszenie art. 52 ust 1 i 3 oraz art. 47 pkt. 1 lit a, d ustawy Prawo ochrony środowiska, a także błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, iż zakres sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko jest wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia uzgadniającego.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu powyższej kasacji stwierdzono, iż sporządzony raport oddziaływania inwestycji na środowisko zawiera szereg uchybień. W ocenie Stowarzyszenia złożony do akt sprawy raport biegłego - na którym Sąd oparł zaskarżony wyrok - nie uwzględnia wszystkich kwestii, które winny się w nim znaleźć. Skarżące Stowarzyszenie stwierdziło też, iż wbrew prezentowanemu przez Sąd Wojewódzki stanowisku zgodnie z którym, Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnych dokumentów, które oddziaływanie projektowanej stacji bazowej na środowisko, oceniałyby odmiennie niż uczynił to biegły w raporcie, skarżący przesłał do Gminy Wilanów krytyczną opinię rzeczonego raportu. W opinii tej wskazane m. in. zostało, iż dokument w oparciu, o który organy administracji mają wydać swe rozstrzygnięcia, nie uwzględnia istniejących już obecnie na tym terenie szkodliwych dla zdrowia źródeł promieniowania elektromagnetycznego, jak również planowanego zainwestowania wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto analizowany raport nie uwzględnia w ogóle oddziaływania spornej stacji bazowej na stosunki społeczne w jej okolicy, całkowicie marginalizując tę kwestię.
Nadto strona wnosząca kasację stwierdziła, iż potencjalny inwestor nie jest właścicielem działki, na której ma być posadowiona sporna stacja, a wobec tego organy inspektoratu sanitarnego powinny, poczynić chociaż podstawowe ustalenia w przedmiocie stanowiska okolicznych mieszkańców w sprawie budowy tej stacji bazowej. Wymóg taki wynika z dyspozycji art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły czy przebywanie w okolicy oddziaływania inwestycji, który to teren w myśl właściwych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, zaliczyć należy do terenów przeznaczonych pod zabudowę - dostępnych dla ludności, jest szkodliwe dla życia i zdrowia ludzi czy też nie. W ocenie strony skarżącej raport oddziaływania na środowisko, sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, zawiera liczne uchybienia i jako taki narusza dyspozycję art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, a całe postępowanie nie uwzględnia dyrektyw płynących z treści art. 47 tejże ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.
Tak więc rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej ogranicza zakres rozstrzygania i jednocześnie zobowiązuje do oceny zarzutów sformułowanych w tej skardze.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej we wskazanym wyżej zakresie trzeba stwierdzić, iż nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 106 § 3 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., a także art. 132, art. 133 § 1 i art.134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 p.p.s.a. przez co zdaniem strony skarżącej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został rozważony w sposób wszechstronny. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a.
Należy wyjaśnić, że przepis art. 106 § 3 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowo-administracyjnym nowych dowodów.
Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z regulacji tej wynika przede wszystkim, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów przy czym - ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżonym orzeczeniem. Z przepisu tego wynika także, iż dopuszczenie takiego nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Nawet zatem w sytuacji, gdyby dowód taki byłby oferowany przez stronę w postępowaniu sądowo-administracyjnym (a to w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca), to nie przeprowadzenie dowodu z takiego dokumentu przez Sąd nie mogłoby być oceniane jako naruszenie prawa procesowego.
W sprawie niniejszej, wbrew wywodom strony skarżącej w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie powoływano żadnego nowego dowodu z dokumentu, nie złożono w toku niniejszego postępowania administracyjnego żadnego wniosku o przeprowadzenie innego dowodu. Pismo skarżącego Stowarzyszenia skierowane do Burmistrza Gminy W., a zawierające krytyczną opinię strony w odniesieniu do przedmiotowego raportu oddziaływania na środowisko jest jedynie stanowiskiem strony w sprawie. Arbitralne wyrażenie poglądu przez jedną ze stron postępowania nie może być przyjęte jako dowód w sprawie podważający skutecznie opinię sporządzoną przez biegłego.
W konsekwencji więc to, że w postępowaniu administracyjnym skarżący ograniczył się do kwestionowania raportu, ale nie przedstawił dokumentów, które oddziaływanie projektowanej stacji bazowej na środowisko oceniałyby odmiennie niż to uczynił biegły w raporcie, nie pozwala Sądowi na skuteczne podważenie ocen wyrażonych w kwestionowanym raporcie.
Odnośnie wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego złożonego w toku postępowania sądowego, stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, iż obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości powołania i przeprowadzenia przez Sąd Administracyjny innego dowodu niż dowód z dokumentu, tym samym wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji nie mógł być uwzględniony.
W tych też okolicznościach uznać należy, że nie ma uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.
Skarżące Stowarzyszenie podnosząc kolejne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 132, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 p.p.s.a. zmierzało do zakwestionowania dokonanego przez Sąd pierwszej instancji ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny. Tymczasem żadna ze wskazanych wyżej norm prawnych nie dotyczy oceny przez Sąd materiału dowodowego. Jeżeli autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, że Sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny ustalony przez organy administracji niezgodnie z obowiązującą je procedurą zawartą w ustawie kodeks postępowania administracyjnego, to powinien był postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Żaden z wyżej wskazanych przepisów nie został powołany w skardze kasacyjnej.
Powołany w skardze kasacyjnej jako naruszony przepis prawa procesowego art. 135 § 1 p.p.s.a. stanowi o stosowaniu przez sąd administracyjny przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Przepis ten, określający zakres orzekania sądu pierwszej instancji w przypadku, gdy organ naruszył prawo, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, w której skarga została oddalona na podstawie art. 151 powołanej ustawy.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów kasacji dotyczących przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i ustawy Prawo ochrony środowiska trzeba na wstępie zaznaczyć, iż ocenę tych norm prawnych przeprowadzono przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania postanowienia, które było przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zarzut dotyczący naruszeniu art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 106 k.p.a. jest chybiony. Uszła uwadze stronie skarżącej treść normy art. 31 a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a tym samym zarzut dotyczący naruszenia dyspozycji art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy.
Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 121 oraz art. 127 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż oddziaływanie pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez projektowaną stację bazową, nie będzie szkodliwe dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców oraz nie będzie negatywnie wpływać na środowisko naturalne w obrębie inwestycji oraz zarzut naruszenia art. 52 ust 1 i 3 i art. 47 pkt. 1 lit a oraz lit. d ustawy Prawo ochrony środowiska.
Stwierdzić przede wszystkim należy, iż organ uzgadniający upoważniony jest do działania i dokonania oceny, ale w granicach przypisanych jemu kompetencjom. Oznacza to, że organ taki działając na podstawie przepisów określonej ustawy decyduje samodzielnie, według kryteriów w tejże ustawie wskazanych, czy w danym przypadku dopuszczalna na danym terenie jest inwestycja w zakresie określonym przez inwestora. Przy czym organ uzgadniający działając w granicach upoważnienia udzielonego mu ustawą nie może zastępować innych organów w granicach kompetencji tymże organom przypisanych np. organów nadzoru budowlanego, czy też organów architektoniczno – budowlanych. Nie jest bowiem dopuszczalne tak jak wywodzi się to we wniesionej kasacji dokonanie przez tenże organ kompleksowej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego łącznie z oceną czy inwestor posiada prawo do dysponowania określonym terenem, czy też dokonanie zmiany przez organ sanitarny lokalizacji inwestycji. Uwzględnienie wniosków strony skarżącej domagającej się przeprowadzenia takiej oceny w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji spowodowałoby przekroczenie przez organ kompetencji jemu przypisanych.
W rozpoznawanej sprawie w myśl art. 3 ust 2a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) organ upoważniony był do uzgodnienia dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy obiektów budowlanych. Stwierdzić trzeba, iż działając w granicach kompetencji przypisanych Państwowej Inspekcji Sanitarnej uzgodniono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej "C." w W. przy ul. R. określając w punktach warunki, które muszą być spełnione przy realizacji tej inwestycji.
Zarzuty przedstawione we wniesionej skardze kasacyjnej nie zdołały podważyć przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji oceny raportu oddziaływania na środowisko, który to raport był podstawą uzgodnienia przez organ w niniejszej sprawie. Istotnym jest przy tym to, że skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnego dowodu, jak chociażby np. opinii sporządzonej przez profesjonalne podmioty, które upoważniałyby do innej oceny zagadnień objętych omawianym w sprawie raportem i zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji.
Pomija strona skarżąca, to że zawarte w raporcie wyniki badań specjalistycznych wskazują obszary, w których może występować pole elektromagnetyczne o poziomach wyższych niż dopuszczalne, to obszary położone na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni. Raport przewiduje monitoring urządzenia już w czasie jego eksploatacji, stąd należy przyjąć, że nie tylko na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i przez cały okres eksploatacji stacja nadawczo-odbiorcza będzie badana pod kątem wpływu na środowisko.
Wbrew wywodom strony skarżącej w toku postępowania poddano analizie oraz ocenie bezpośredni i pośredni wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi w granicach przypisanych kompetencjom inspektora sanitarnego, co już wyżej podkreślano, zachowując dyspozycje zawarte w art. 47, art. 121 oraz art. 127 ustawy Prawo ochrony środowiska
Z przytoczonych wyżej względów wobec braku uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.