Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w dniu 14 czerwca 2004 r. J. H. wniósł skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2004 r., doręczoną skarżącemu wraz z pouczeniem o trybie i terminie jej wniesienia w dniu 29 kwietnia 2004 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wniósł ustanowiony z urzędu adwokat P. M., który działając w imieniu skarżącego J. H. zaskarżył powyższe postanowienie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił "w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych /Dz. U. Nr 132, poz. 1115./, jednocześnie wskazał na "nieuwzględnienie na etapie rozpatrywania sprawy całokształtu okoliczności sprawy jako takiej."
W uzasadnieniu wniesionej kasacji wskazano też, iż skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniesiono w dniu 29 maja 2004 roku / data sporządzenia widniejąca na 1 stronie skargi/ i skierowano ją za pośrednictwem organu. Na wniesionej skardze widnieje prezentata Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Lublinie z dnia 14 czerwca 2004 roku Nr dziennika 1215, a nie prezentata Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie, za którego pośrednictwem skierowano skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wskazując na powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i spowodowania nadania biegu skardze, ponadto wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej zwanej p.p.s.a.- skargę wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W przedmiotowej sprawie skarżący odebrał osobiście decyzję w dniu 29 kwietnia 2004 r. i termin odebranej osobiście przez skarżącego decyzji organu z dnia 14 kwietnia 2004 r. jest przez stronę skarżącą niekwestionowany. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 31 maja 2004 r., bowiem 29 maja 2004 r. będący trzydziestym dniem od daty doręczenia decyzji był sobotą, a wobec tego stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniach wolnych od pracy, w niniejszej sprawie był to poniedziałek – 31 maja 2004 r.
Pomimo jednakże tego, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 29 maja 2004 r., to zasadnym było przyjęcie, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem wymogowi art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarga wpłynęła do organu w dniu 14 czerwca 2004 r., istotnym jest przy tym to, że strona skarżąca nawet nie wywodzi, aby skargę nadano na przykład w Urzędzie Pocztowym wcześniej. To, iż skarga została napisana w dniu 29 maja 2004 r. pozostaje bez wpływu dla ustalenie daty jej wniesienia.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił, iż skarżący wniósł skargę po upływie 30 dniowego terminu o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., a wobec braku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi, jej odrzucenie uznać trzeba za zasadne.
Odnośnie wywodów skarżącego dotyczących naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2020 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, stwierdzić trzeba, iż zarzut ten jest całkowicie pozbawiony uzasadnionych podstaw jako nie pozostający w związku z zaskarżonym postanowieniem.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 250 p.p.s.a. i § 2 ust. 3 oraz §20 i §19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) przyznał ustanowionemu w ramach prawa pomocy adwokatowi P. M. od Skarbu Państwa kwotę 180,00 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.