Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 762/14, oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1092/13, uwzględniającego skargę E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Pismem z dnia 14 marca 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 29 marca 2016r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Zdaniem pełnomocnika wniesienie w przedmiotowej sprawie odpowiedzi na skargę kasacyjną jak i obecność na rozprawie z dniu 25 listopada 2015 uzasadnia wniosek o zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.
W wyroku z dnia 25 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniesionej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargi kasacyjnej. Jednocześnie NSA nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do rozliczenia kosztów postępowania między stronami. W niniejszej sprawie strona nie poniosła żadnych kosztów postępowania, podlegających uwzględnieniu na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 §§ 1, 2 i 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł o odmowie uzupełnienia wyroku.