Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 716/08, oddalił skargę H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 4 stycznia 2007 r. z wnioskiem o uzgodnienie w zakresie ochrony środowiska inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych na działce nr [...] w B., ul. [...] wystąpił do Starosty Powiatowego w Kielcach Burmistrz Miasta i Gminy B. w związku z wnioskiem S. C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgody na realizację przedsięwzięcia).
Starosta Kielecki postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw płynnych.
Od powyższego postanowienia zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach wniósł H. M. (właściciel działki nr ew. [...], będący strona postępowania).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł H. M. W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 308/07 uchylił zaskarżone postanowienie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. uchyliło zaskarżone postanowienie Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2007 r., przekazując organowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania.
Starosta Kielecki po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zawartymi w wyroku z dnia 10 października 2007 r., postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 48 oraz art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska, inwestycję polegającą na budowie stacji paliw płynnych na działce nr [...] w B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ I instancji podał, że zgodnie z przedłożonymi dokumentami, tj. kopią wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – uzupełnionym aneksem do raportu, planowana do realizacji stacja paliw będzie świadczyć usługi w zakresie przyjmowania, magazynowania i dystrybucji paliw płynnych. W ramach realizacji inwestycji określono wykonanie podziemnego czterokomorowego zbiornika na paliwa o pojemności 32 m3, wyposażonego w instalacje paliwowe do rozładunku cysterny i do podłączenia dystrybutorów oraz instalację odgromową i instalację szczelności zbiornika. Wybudowane zostaną: czterosekcyjny dystrybutor paliwa, koalescencyjny separator węglowodorów, kolektory odpływowe, studnia chłonna, drogi wewnętrzne i parking.
Zażalenie na postanowienie organu I instancji złożył H. M. podnosząc, że rozpatrywanie uwarunkowań środowiskowych tylko dla działki nr 1311 nie jest właściwe. W przekonaniu skarżącego, inwestor powinien wystąpić o uzgodnienie przedsięwzięcia dla wszystkich działek, na których wskazał lokalizacje elementów infrastruktury, niezbędnych do funkcjonowania stacji paliw. W odniesieniu do uciążliwości wynikającej z emisji hałasu projektowanej stacji, H. M. zakwestionował ustalenia aneksu do raportu stwierdzając, że autor podaje przykład hałasu emitowanego przez silniki samochodów ciężarowych, wydzielających tyle spalin co kilkadziesiąt samochodów osobowych. W raporcie natomiast brak analizy hałasu wytwarzanego przez silniki ciągników rolniczych, które przy prędkości 30 km/h emitują hałas przekraczający dopuszczalne normy.
Rozpatrując powyższe zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach w postanowieniu z dnia [...] września 2008 r. podniosło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w prawomocnym wyroku z dnia 10 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 308/07 (wiążącym ten Sąd, Kolegium jak też organ uzgadniający), nie podzielił zarzutu H. M., jakoby do organu ochrony środowiska uzgadniającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należała ocena zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, ocena zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu, który wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ponadto SKO w Kielcach wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, wbrew kolejnemu zarzutowi skarżącego, stwierdził, że w raporcie oddziaływania na środowisko uwzględniono fakt, że dla funkcjonowania planowanej stacji paliw płynnych konieczne będzie częściowe wykorzystanie infrastruktury technicznej istniejącej na sąsiedniej działce nr [...] należącej do inwestora.
Organ odwoławczy podkreślił, że okolicznością wymagającą wyjaśnienia w ponownym postępowaniu, było wykazanie i dowiedzenie zasadności odstąpienia od rozwiązania problemu hałasu określonego w raporcie. W postępowaniu tym należało uzupełnić akta sprawy o dowód z pomiarów czy opinii biegłego pozwalający dowieść, o ile zmniejszy się emisja hałasu z terenu projektowanego przedsięwzięcia na tereny sąsiednie, w tym na działkę nr [...], oraz czy emisja ta nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm obowiązujących w tym zakresie. Konieczność uzyskania zgody właściciela działki nr [...] na ruch pojazdów w obrębie stacji został rozwiązany już na etapie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r., gdyż działka ta została wykupiona przez inwestora od jej poprzednich współwłaścicieli, dowodem czego pozostaje akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., potwierdzający zawarcie między stronami umowy przeniesienia własności tego gruntu.
Organ odwoławczy wskazał także, że z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren objęty wnioskiem to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową z możliwością lokalizacji obiektów o charakterze usługowym. Dla takiej funkcji w planie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalny poziom hałasu dla dróg w porze dziennej nie może przekraczać 60 dB, a w porze nocnej 50 dB. Dla pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, dopuszczalne normy wynoszą w porze dnia 55 dB, a w porze nocy 45 dB. Załączony do akt aneks do raportu oddziaływania na środowisko planowanej budowy stacji paliw, oparty został na analizie pomiaru hałasu na istniejących stacjach o podobnym zakresie działalności co projektowana.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez organy obu instancji do wskazań i wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 października 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 308/07.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r. skargę za niezasadną wskazał, że rozpoznając niniejszą sprawę ponownie, organy obu instancji, mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2007 r., zobligowane były do wyjaśnienia wpływu projektowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny środowiska, przy czym zastrzeżenia Sądu w tym zakresie dotyczyły jedynie działki oznaczonej nr [...], sąsiadującej z planowaną inwestycją od strony zachodniej – a zatem innej nieruchomości aniżeli ta, której właścicielem jest skarżący.
Natomiast jak wynika z bezspornych ustaleń poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (potwierdzonych znajdującym się w aktach wypisem z aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2008 r.), stan faktyczny sprawy zmienił się zasadniczo od czasu wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, przez co zalecenia, o jakich mowa wyżej, straciły na aktualności. Wnioskodawca S. C. stał się bowiem wraz z małżonką właścicielem na zasadach na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej, działki oznaczonej nr [...], sąsiadującej od strony zachodniej z przedmiotową inwestycją. Jak wynika natomiast z raportu oddziaływania na środowisko, jedynie w stosunku do tej działki zostałyby przekroczone normy w zakresie emisji hałasu.
Sąd I instancji podkreślił, iż skoro właścicielem działki nr 1310 stał się wnioskodawca, to zastosowanie znalazło rozwiązanie problemu przekroczenia wartości dopuszczalnych emisji hałasu zaproponowane w raporcie. Tym samym zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2007r. przestały być aktualne, gdyż dotyczyły zupełnie innego stanu faktycznego. Dlatego też nie może być mowy o naruszeniu przez organy administracji art. 7 k.p.a. i 153 p.p.s.a. – co zarzucała skarga.
W zmienionych okolicznościach faktycznych nie było potrzeby wyjaśniania kwestii związanych z projektowanym pierwotnie pasem zieleni, niemniej jednak inwestor złożył do akt sprawy aneks do raportu oddziaływania na środowisko, w którym przedstawiono rozwiązania gwarantujące zapewnienie normowego klimatu akustycznego poza obszarem własności terenu inwestora.
Ustalenia poczynione w oparciu o raport nie zostały zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II SA/Ke 308/07, a ponieważ nie przeprowadzono żadnych dowodów, które mogłyby wnioski wynikające z raportu podważyć, należy je uznać za prawidłowe. W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zawarte w skardze zarzuty dotyczące wadliwości przedstawionego przez inwestora aneksu w zakresie przeprowadzonych pomiarów hałasu na innych istniejących stacjach i nieuwzględnienia hałasu generowanego przez ciągniki rolnicze.
Sąd I instancji uznał za niezrozumiały zarzut zawarty w skardze, dotyczący braku obiektywizmu jednej z osób sporządzających aneks do raportu, która miała zdaniem skarżącego być pełnomocnikiem inwestora w sprawie sygn. akt II SA/Ke 308/07. Sąd wskazał bowiem, że okoliczność ta nie odpowiada prawdzie i nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł H. M. zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu:
- – naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 84 i art. 24 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być wadliwy. Albowiem oparcie się na raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, autorstwa m.in. specjalisty, który był pracownikiem inwestora, występującego również w sprawie sygn. akt II SA/Ke 308/07 jako pełnomocnik tego inwestora, należało uznać za dowód wadliwy, naruszający zasadę prawdy obiektywnej i zaufania. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Skarżący w związku z powyższym wniósł o:
- – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania S. C. wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem żaden z przepisów wymienionych w petitum skargi nie został naruszony przez Sąd I instancji. Całkowicie bezpodstawne jest też twierdzenie, że "zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być wadliwy". Wbrew temu, co twierdzi skarżący osoba sporządzająca raport o oddziaływaniu na środowisko, nie musi posiadać żadnych szczególnych kwalifikacji zawodowych, ani nie musi posiadać kwalifikacji biegłego, rzeczoznawczy, czy też eksperta z określonej dziedziny wiedzy. Zresztą sam skarżący w złożonej skardze kasacyjnej przyznaje, że obecnie obowiązująca ustawa – Prawo ochrony środowiska, nie określa żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie, co uznaje za wadliwość tej ustawy. Nie ma też żadnych podstaw prawnych aby sporządzającego raport oddziaływania na środowisko traktować jako biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., chociaż faktycznie może posiadać takie uprawnienia zawodowe.
Jednak w takiej sytuacji sporządzający raport, nie ma statusu biegłego w sprawie. W związku z powyższym do osoby sporządzającej raport nie mają zastosowania przepisy art. 84 § 2 k.p.a. o wyłączeniu biegłego (wyrok NSA z dnia 1 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 359/06).
Kwestionowanie zatem w dalszym ciągu ustaleń raportu, po tym jak organy wykonały wszystkie wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 308/07, jest całkowicie bezpodstawne. W całej rozciągłości należy się natomiast zgodzić z uwagami zawartymi w odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z dnia 27 kwietnia 2009 r.)
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.