Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D.P. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie samowolnej zmiany przez J.O. i E.O. (dalej jako "inwestorzy") sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski toczyły się dwa odrębne postępowania. Jedno postępowanie organ prowadził z urzędu, a drugie na wniosek skarżącej. Rozpoznając powyższe sprawy organ I instancji wydał dwie decyzje z [...] marca 2009 r. umarzające postępowanie. Decyzją o nr [...] organ umorzył postępowanie prowadzone z wniosku skarżącej, natomiast decyzją o numerze [...] organ umorzył postępowanie prowadzone z urzędu.
Decyzja wydana na skutek postępowania wszczętego z urzędu nie została prawidłowo doręczona skarżącej. W związku z tym pismem z 12 czerwca 2009 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 2009 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. organ wznowił postępowanie, a następnie decyzją z [...] czerwca 2010 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [...] lipca 2010 r. organ odwoławczy uchylił decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej i stwierdził, że decyzja z [...] marca 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa. Skarżąca wniosła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 756/10 skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 290/11 uchylił wyrok Sądu I instancji z 9 grudnia 2010 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 952/11 uchylił decyzję organu odwoławczego z [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji z [...] czerwca 2010 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł organ, a także inwestorzy.
Akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego (skargi kasacyjne zostały oddalone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 253/12, a więc po wydaniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji).
Natomiast drugą decyzją z [...] marca 2009 r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne z wniosku skarżącej stwierdzając, że nie posiada ona legitymacji procesowej strony.
Organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy decyzją z [...] maja 2009 r. Skarżąca wniosła skargę na decyzję z [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 449/09 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] maja 2009 r. oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] marca 2009 r. W wyroku tym Sąd I instancji przesądził, że skarżąca posiada legitymację strony w postępowaniu dotyczącym budynku gospodarczego użytkowanego jako inwentarski, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki.
Następnie wyrokiem z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 69/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie do wydania aktu załatwiającego wniosek skarżącej z 13 sierpnia 2007 r. dotyczący legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski.
Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z [...] października 2012 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie z [...] maja 2012 r., uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne z wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2007 r.
W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartych w wyroku z 19 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 69/11, bowiem załatwił wniosek skarżącej w stosownej formie procesowej. Z uwagi na fakt, że w stosunku do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski toczy się odrębne postępowanie administracyjne, w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zakończył to postępowanie przez jego umorzenie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła skarżąca.
Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że uwzględniając wydane w sprawie wyroki sądów administracyjnych, organ prowadząc postępowanie zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącej z 13 sierpnia 2007 r. W żadnym jednak z orzeczeń sądów administracyjnych nie przesądzono jak ma zakończyć się postępowanie administracyjne prowadzone z tego wniosku.
Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości umorzenia przez organ postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego z [...] 25 marca 2009 r., którą organ umorzył postępowanie prowadzone z urzędu, uznając, że budynek gospodarczy użytkowany jest zgodnie z jego przeznaczeniem. Powyższą decyzją organ administracji rozstrzygnął już kwestię legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski.
W ocenie Sądu I instancji, sprawa zakończona decyzją z [...] marca 2009 r. (postępowanie z urzędu) i sprawa niniejsza (postępowanie na wniosek skarżącej) są sprawami tożsamymi. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że jedno postępowanie toczyło się z urzędu, a drugie na wniosek. Postępowanie z urzędu zostało wszczęte na skutek pisma skarżącej. Wobec tożsamości spraw, nie było możliwe ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy niniejszej przez organ administracji, ponieważ takie rozstrzygnięcie prowadziłoby do wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).
Sąd I instancji podkreślił, że organ w uzasadnieniu decyzji nie powołał się na tę okoliczność, jednak Sąd I instancji uznał, że decyzja pomimo braków w uzasadnieniu odpowiada prawu.
Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżącej, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinno zostać wskazane, jakie inne postępowania uzasadniały umorzenie postępowania. Sąd I instancji uznał jednak, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu I instancji, organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie przedstawił w sposób jasny i zrozumiały okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania. Jednak całokształt okoliczności sprawy i materiał znajdujący się w nadesłanych aktach administracyjny wskazują na prawidłowość wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 290/11 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 listopada 2011 r. o sygn. IV SA/Po 952/11, Sąd I instancji wyjaśnił, że zostały one wydane w odrębnym postępowaniu, tj. dotyczą postępowania z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] marca 2009 r. (postępowanie z urzędu). Wytyczne wynikające z tych wyroków odnoszą się również do postępowania w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski. Oznacza to, że treść tych wyroków nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, bowiem decyzja ta nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy umarzył postępowanie z uwagi na istniejące przeszkody do merytorycznego załatwienia sprawy.
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wniosła także o zasądzenie od organu na jej rzecz niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego strony reprezentowanej przez radcę prawnego w kwocie 610 zł, na co składa się wpis od skargi kasacyjnej oraz trzykrotność stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego. W ocenie skarżącej, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego Naczelny Sąd Administracyjny powinien wziąć pod uwagę duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Skarżąca wskazała następujące zarzuty kasacyjne:
Po pierwsze, zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 9 k.p.a. W ocenie skarżącej, naruszenie tych przepisów polegało na wadliwym tj. niedokładnym i niepełnym ustaleniu stanu faktycznego oraz na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
Po drugie, zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 105 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że sprawa zakończona decyzją organu I instancji z [...] marca 2009 r. (postępowanie z urzędu) oraz sprawa zakończona decyzją z [...] października 2012 r. i będąca przedmiotem niniejszej kontroli sądowej, nie są sprawami tożsamymi.
Po trzecie, naruszenie prawa materialnego tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. przez jego niezastosowanie.
Zdaniem skarżącej, gdyby organy w sposób prawidłowy przedstawiły stan sprawy i okoliczności towarzyszące tzn. jednoznacznie stwierdziły, że samowolę użytkową poprzedziła samowola budowlana, wyrok Sądu I instancji byłby odmienny.
Po czwarte, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 153 i art. 170 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej i wskazań zawartych w wydanych do tej pory wyrokach, tj. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2011 r, sygn. akt II OSK 290/11 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 952/11.
Po piąte, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na wadliwym uznaniu, że organ odwoławczy prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej z 13 sierpnia 2007 r. Na skutek tego Sąd I instancji skargę oddalił.
Po szóste, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 26 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji nie dostrzegł istotnego naruszenia prawa przez organy nadzoru budowlanego.
Podsumowując skarżąca wskazała, że podstawowym błędem Sądu I instancji było przyjęcie, że postępowanie z wniosku skarżącej powinno się toczyć w sprawie samowoli użytkowej, a nie samowoli budowlanej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. Zarzut ten sprowadza się do stwierdzenia, że Sąd I instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostrzegł, że postępowanie w sprawie powinno toczyć się w przedmiocie samowoli budowlanej, a nie zmiany sposobu użytkowania. Zarzutu tego nie można podzielić. Źródłem toczącego się w sprawie postępowania jest pismo skarżącej z 13 sierpnia 2007 r. Pismem tym skarżąca wniosła o udzielenie informacji w zakresie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski. Z treści tego pisma nie wynika oczekiwany przez skarżącą sposób zakończenia sprawy, jak również przedmiot ewentualnego postępowania.
Natomiast jednocześnie skarżąca podejmuje nieskutecznie kroki prawne w celu podważenia ostatecznej decyzji udzielającej inwestorom pozwolenia na budowę. Ponadto prowadząc korespondencję z organem uściśla, że kwestionuje właśnie legalność zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. W tym też zakresie organ prowadzi postępowanie, przy czym postępowanie to niewątpliwie toczy się z urzędu i kończy wydaniem decyzji ostatecznej organu I instancji z [...] marca 2009 r. o numerze [...]. Dalsze postępowanie toczy się zaś w trybie wznowienia postępowania, ponieważ decyzja z [...] marca 2009 r. nie została doręczona skarżącej. Na dzień orzekania w niniejszej sprawie postępowanie to zakończyło się wydaniem przez organ odwoławczy decyzji z [...] czerwca 2014 r., którą Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu stwierdził, że decyzja z [...] marca 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa, a jednocześnie odmówił zmiany tej decyzji uwzględniając, że od daty jej wydania upłynęło 5 lat, a ponadto w sprawie zapadałoby rozstrzygnięcie o tożsamej treści. Taki przebieg postępowania ma konsekwencje dwojakiego rodzaju.
W pierwszej kolejności należy uwzględnić, że organ prowadził postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania z urzędu, a więc wniosek skarżącej z 13 sierpnia 2007 r. miał jedynie charakter informacyjny i nie determinował przedmiotu tego postępowania. To organ zdecydował o podjętych środkach prawnych, które uznał za właściwe do załatwienia sprawy. Odrębną kwestią jest zasadność prowadzenia postępowania w takim właśnie przedmiocie, ale na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny takiego rozstrzygnięcia kwestionować. Stąd nie można obecnie uznać, że postępowanie to powinno toczyć się w innym przedmiocie niż zostało wszczęte. Jeżeli zaś skarżąca uważa, że w sprawie nie zostało wydane rozstrzygnięcie w sprawie samowoli budowlanej, to powinna podjąć w tym celu stosowne środki prawne, jak chociażby wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a., ewentualnie skargę na bezczynność w tym przedmiocie lub wreszcie skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku Sądu I instancji z 19 stycznia 2012 r. IV SAB 69/1, którym to wyrokiem Sąd zobowiązał organ I instancji do załatwienia wniosku skarżącej z 13 sierpnia 2007 r.
Taki przebieg postępowania ma także inny skutek. Nie ulega wątpliwości, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja organu I instancji z [...] marca 2009 r. o numerze [...]. Decyzja ta rozstrzygnęła kwestię zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, uznając, że zmiana ta nastąpiła zgodnie z prawem. Stąd też organy nie mogły ponownie rozstrzygać tej kwestii, bowiem rozstrzygnięcie takie stanowiłoby naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej i skutkowałoby stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Po drugie, z przedstawionych wyżej przyczyn na uwzględnienie nie zasługiwał także kolejny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 105 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, pomiędzy sprawą zakończoną decyzją organu I instancji z [...] marca 2009 r. (postępowanie z urzędu) oraz sprawą zakończoną decyzją z [...] października 2012 r. i będąca przedmiotem niniejszej kontroli sądowej, istnieje tożsamość w znaczeniu materialnym. Wynika to z przyjętego przez organ przedmiotu obu tych postępowań (zmiana sposobu użytkowania budynku), co z kolei jest konsekwencją treści wniosku skarżącej z 13 sierpnia 2007 r. Podnoszenie na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w sprawie powinno toczyć się postępowanie w innym przedmiocie (samowoli budowlanej) nie może odnieść zamierzonego skutku. Kwestie te powinny być przedmiotem innych, wskazanych wyżej środków prawnych.
Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) stanowi podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej, tylko jeśli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W tym zaś przypadku Sąd I instancji trafnie ocenił, że nieprecyzyjne (a więc wydane z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.) rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jest zgodne z prawem. Wynika to z tego, że organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie w zakresie zmiany sposobu użytkowania, uznając, że kwestia ta została rozstrzygnięta już inną decyzją ostateczną (a więc decyzją organu I instancji z [...] marca 2009 r. o numerze [...]). Ze wskazanych wcześniej przyczyn, kontrola zgodności z prawem decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. dokonana przez Sąd I instancji, była prawidłowa.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie mógł uwzględnić, że postępowanie powinno toczyć się w innym przedmiocie, bowiem związany jest granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość określają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W przypadku kontroli legalności budowy i legalności zmiany sposobu użytkowania nie sposób mówić o tożsamości podstawy prawnej, nawet jeśli źródłem obu postępowań będzie realizacja tej samej inwestycja. Chodzi bowiem o inne etapy postępowania inwestycyjnego. Stąd też Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, w jakiej decyzja ta została wydana.
Po czwarte, Sąd I instancji nie naruszył również art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie [...] było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, że ocena prawna i wskazania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 listopada 2011 r. IV SA/Po 952/11, zobowiązany był uwzględnić organ administracji ponownie badając kwestię wznowienia postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z [...] marca 2009 r. nr [...]. W przypadku zaś kolejnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Sąd I instancji zobowiązany byłby uwzględnić sposób wykonania zaleceń zawartych w uprzednim wyroku z uwzględnieniem wyrażonej tam oceny prawnej. Oznacza to, że przepis art. 153 p.p.s.a. nie mógł stanowić podstawy związania Sądu I instancji orzekającego w niniejszej sprawie.
Natomiast zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również̇ inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego dotyczy przede wszystkim rozstrzygnięcia z uwzględnieniem oczywiście jego podstaw przedstawionych w uzasadnieniu wyroku. Wyrokiem z 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 290/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 756/10. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił przyczyny, dla których uznał zarzuty skargi kasacyjnej za uzasadnione. Nie jest jednak uprawnione nadawanie mocy wiążącej jednemu tylko zdaniu z uzasadnienia tego wyroku i opieranie na nim zarzutów skargi kasacyjnej składanej w innej sprawie, nawet dotyczącej tej samej inwestycji.
Jak już wyżej wskazano, w granicach niniejszej sprawy oceniana jest zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego, a dokładniej procesowa przeszkoda do załatwienia tej kwestii skutkująca koniecznością umorzenia postępowania. Jak już również Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, jeśli strona oczekuje rozstrzygnięcia w przedmiocie samowoli budowlanej, to powinna podjąć w tym celu stosowne środki prawne. Wówczas jednym z argumentów uzasadniających takie żądanie może być oczywiście zaprezentowane w wyroku z 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 290/11 stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po piąte, z powyższych przyczyn na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej i z przyczyn wyżej omówionych, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi.
Po szóste, błędnie został sformułowany ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, s. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że takie stanowisko rozstrzygnięcie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie powiązała zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej i sądowoadministracyjnej, które w jej ocenie zostały naruszone przez Sąd I instancji i co, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, znalazło wyraz w błędnym, niespełniającym warunków z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnieniu wyroku.
W szczególności nie są takimi przepisami posiadające charakter ustrojowy przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zarzut naruszenia tych przepisów, które w sposób ogólny określają zakres kognicji sądów administracyjnych, również powinien zostać powiązany z właściwymi przepisami prawa procesowego lub materialnego, których naruszenie przez Sąd I instancji skutkowałoby uznaniem, że doszło do wadliwej kontroli działalności organu administracji publicznej w danej sprawie.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 6 2