Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 62/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę "B", spółka jawna w C. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary za użytkowanie części obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie.
Zaskarżonym postanowieniem Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], wymierzające karę w wysokości 40.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w miejscowości P. Na postanowienie organu odwoławczego "B" złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając m.in. nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz że zażalenie nie zostało rozpatrzone co do jego istoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę uznając w pierwszej kolejności, że organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne. Z treści decyzji z dnia 23 sierpnia 1994 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej oczyszczalni wynika jednoznacznie, że przed oddaniem tego obiektu do użytkowania należy uzyskać pozwolenie na użytkowanie. Sąd zauważył również, że nawet gdyby podzielić zarzut skargi, iż budowa oczyszczalni nie została zakończona, to jednak nastąpiło oddanie do użytkowania części obiektu bez uzyskania pozwolenia. Świadczy o tym m.in. przeprowadzony po roku 1999 r. pierwszy rozruch oczyszczalni. W efekcie użytkowania części obiektu proces oczyszczania ścieków nie odpowiada warunkom przewidzianym w wydanym na rzecz skarżącego pozwoleniu wodnoprawnym. Przyjmując ustalenia poczynione przez organ za prawidłowe, Sąd doszedł do przekonania, że organ dokonał prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Od powyższego wyroku Spółka "B" złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie, ewentualnie o zmianę orzeczenia i uwzględnienie skargi. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie określonym skargą na postanowienie tego organu. Zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy.
Postawiono także zarzut naruszenia art. 135 powołanej ustawy poprzez niewykonanie obowiązku rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, których ocena jest niezbędna do końcowego jej załatwienia. Sąd bezpodstawnie uznał bowiem za udokumentowane i bezsporne ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego, że nastąpiło zakończenie budowy oczyszczalni w rozumieniu art. 54 Prawa budowlanego i mimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów w tym zakresie i nie zbadał ich, poprzestając jedynie na znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej, która nie znalazła szczegółowego opisu w sporządzonych przez organ protokołach z oględzin.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na:
- – naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- – naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 a także art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 cyt. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia ich w samej skardze. Powinny w niej zostać wskazane konkretne przepisy prawa, którym uchybił sąd z jednoczesnym uzasadnieniem zarzutu ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego należy również wykazać, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada ww. wymogom, w szczególności jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przez sąd art. 135 P.p.s.a.
1. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b – przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów – w uzasadnieniu tego zarzutu nie wskazano jakie przepisy postępowania zostały przez organy naruszone i na czym polegały wady tego postępowania. Z lakonicznej treści tego uzasadnienia wynika jedynie, iż skarżący kwestionuje dokonane przez organy i zaakceptowane przez sąd ustalenia dotyczące przystąpienia do użytkowania części oczyszczalni ścieków, bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, przedstawiając własną ocenę zdarzeń faktycznych. Ocena ta jednakże nie znajduje żadnego oparcia w dołączonej do akt sprawy dokumentacji.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż istota niniejszej sprawy sprowadza się do podstawowego dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia czy miało miejsce oddanie do użytkowania części przedmiotowej oczyszczalni. Zgodzić należy się ze stanowiskiem sądu, iż okoliczność tę potwierdzają dołączone do akt sprawy protokoły oględzin z dnia 19 sierpnia 2005 r. (k. 43), jak i z dnia 26 sierpnia 2005 r. (k.
47) podpisane przez L. J. Wynika z nich w sposób bezsporny, że ścieki z browaru odprowadzane są przy pomocy węży z pominięciem minibloku biologicznego oczyszczania oraz przepompowni ścieków, bezpośrednio do zbiornika retencyjnego. Pominięcie minibloku biologicznego oczyszczania, a także przepompowni ścieków spowodowane zostało – jak wyjaśnił sam skarżący – awarią pompy.
Przedstawione wyżej i niekwestionowane przez skarżącego ustalenia wskazują, że w niniejszej sprawie istotnie część obiektów oczyszczalni ścieków dla "B" była użytkowana bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia. Stąd też prawidłowo zastosowana została dyspozycja art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
2. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 P.p.s.a. Przepis ten zezwala sądowi na stosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zatem sąd administracyjny rozpoznając skargę na ostateczną decyzję uprawniony jest nie tylko do uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ale również może usunąć z obrotu prawnego wszystkie inne poprzedzające ją decyzje wydane dla załatwienia danej sprawy administracyjnej.
W warunkach niniejszej sprawy zarzut naruszenia przez sąd art. 135 P.p.s.a. jest zupełnie niezrozumiały. Z lakonicznego uzasadnienia ww. zarzutu wynika jedynie, że autor skargi kasacyjnej wadliwie odczytał jego treść ewentualnie błędnie wskazał numer artykułu, którego naruszenia jego zdaniem, dopuścił się sąd. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu.
Mając na uwadze przytoczone wyżej powody Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.