Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r.. sygn. akt IV SA/Wa 1919/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A.R. na uchwałę Rady Gminy Warszawa Bielany z dnia 9 października 2002 r. nr 780/XXXVI/02 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustalonej linii zabudowy na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] na terenie [...].
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Uchwałą z dnia 9 października 2002 r. nr 780/XXXVI/02, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) Rada Gminy Warszawa-Bielany uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego ZD [...] – [...] II część II.
Pismem z dnia 13 lipca 2012 r. A. R., po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy Warszawa-Bielany do usunięcia naruszenia prawa przepisami wskazanej powyżej uchwały w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...] położonej na terenie [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wymienioną uchwałę.
Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., o pow. 195 m². Na terenie działki znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, wybudowany w latach przedwojennych, jako parterowy. W roku 1999 uzyskał pozwolenie na budowę związane z modernizacją i rozbudową budynku. Po zakończeniu prac budowlanych obiekt został w 2001 r. oddany do użytku. W 2002 r. dla tego terenu uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego ZD Marymont II część II, zgodnie z którym część działki nr ew. [...] z obrębu [...] włączono do terenu oznaczonego [...] - zabudowa wielorodzinna i jednorodzinna z usługami. Pozostała część działki i budynku znalazła się w liniach rozgraniczających terenu komunikacji - ul. [...]. Wzdłuż tej linii, przez budynek, poprowadzono na rysunku planu nieprzekraczalną linię zabudowy.
Dla terenu oznaczonego symbolem [...] (§23) w planie ustalono m.in. powierzchnię biologicznie czynną 30%, wysokość zabudowy dla budynków jednorodzinnych nie więcej niż 3 kondygnacje, to jest parter, piętro i mieszkalne poddasze oraz ustalono linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu. Natomiast na obszarze wewnątrz linii rozgraniczających ulic plan ustala m.in. adaptację istniejących obiektów z możliwością przebudowy i rozbudowy (§ 31).
W ocenie skarżącego powyższe wskazuje, że plan ustala zachowanie części budynku skarżącego, która znajduje się poza linią rozgraniczającą ul. [...], a także dopuszcza jego rozbudowę. Mimo to, skarżący nie otrzymał pozwolenia na budowę dla nadbudowy przewidzianej w planie, poza nieprzekraczalną linią zabudowy, ponieważ organ administracji stwierdził, że poprowadzenie linii zabudowy przez część budynku wyłącza zastosowanie § 31 planu, dopuszczającego adaptację i rozbudowę istniejących obiektów na obszarze wewnątrz linii rozgraniczających ulic. Skarżący niezgadzając się z tym stanowiskiem wskazał, że linia rozgraniczająca terenu komunikacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest pojęciem ze sfery planistycznej i wyznacza teren o określonym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania. W zaskarżonej uchwale, jest to teren o podstawowym przeznaczeniu "komunikacja". Plan miejscowy może na terenach komunikacji wprowadzać również inne przeznaczenie, jako dopuszczalne.
Linia rozgraniczająca terenu komunikacji w miejscowym planie nie jest tożsama z granicą pasa drogowego. Wskazując na przepisy ustawy o drogach publicznych skarżący podniósł, iż ustalenie w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego linii zabudowy, pokrywającej się na budynku skarżącego z linią rozgraniczającą terenu komunikacji, nie było obowiązkowe.
W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, ustalona w uchwale linia zabudowy od strony ul. [...] przebiega przez wybudowany jeszcze przed uchwaleniem planu budynek, co uniemożliwia jego rozbudowę do parametrów przewidzianych w planie dla terenu MWU/MU oraz zgodnie z ustaleniami § 31 planu dla terenów dla zabudowy adaptowanej na terenach komunikacji. W ten sposób, ustalona linia zabudowy uniemożliwia skarżącemu zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z planem, co prowadzi do naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego, w sposób nadmiernie ograniczający jego prawo własności chronione ustawą – art. 140 k.c. oraz art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) w zw. z art. 64 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę M.st. Warszawa wniosło o jej oddalenie z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jaką jest naruszenie interesu prawnego przez uchwałę rady gminy. W ocenie organu, w skardze nie zostało wykazane, aby to ustalenia kwestionowanego planu naruszały interes prawny skarżącego. Organ podniósł dodatkowo, że w skardze niezasadnie wskazano wewnętrzną sprzeczność planu. Nieprzekraczalne linie zabudowy, określone zgodnie z § 4, są ustaleniem planu. Ustalenie przeznaczenia podstawowego dla terenów wewnątrz linii rozgraniczających ulic zawiera klauzulę derogującą zakaz zabudowy poza nieprzekraczalną linią zabudowy, ale w zakresie mieszczącym się w przeznaczeniu podstawowym - a więc adaptacji istniejących obiektów (układu komunikacyjnego) z możliwością przebudowy i rozbudowy. Wyjątek ten nie dotyczy obiektów innych, niż mieszczących się w przeznaczeniu podstawowym. Zatem skarżący na podstawie § 31 planu nie nabył prawa do zachowania budynku w obecnym usytuowaniu oraz do jego dalszej nadbudowy, również w części wykraczającej poza linię rozgraniczającą ul. [...].
Organ wyjaśnił również, że w niniejszej sprawie ustalenia planu miejscowego, dotyczące nieruchomości skarżącego, wynikały z konieczności uwzględnienia przebiegu i zapewnienia prawidłowego funkcjonowania ulicy [...], zaliczonej do kategorii dróg powiatowych. Rada Gminy Warszawa Bielany zobowiązana była więc ustalić w uchwalanym planie miejscowym linie rozgraniczające drogi. Linie te zostały ustalone w oparciu o obowiązujące parametry (określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Ustalenie w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy "tnącej" budynek skarżącego miało uzasadnienie, ponieważ budynek ten był posadowiony w odległości 4,5 m od jezdni ul. [...]. Ulica [...] jest ulicą powiatową, gdzie zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych, obiekty budowlane powinny być usytuowane w odległości co najmniej 8 m od krawędzi jezdni.
Poprowadzenie linii zabudowy zgodnie z linią posadowienia budynku byłoby dużym odstępstwem od parametrów wyznaczonych w ustawie. Ponadto dopuszczenie rozbudowy budynku mieszkalnego posadowionego 4,5 m od granicy jezdni jest zagrożeniem dla zdrowia i życia jego mieszkańców. Kwestionowane przez skarżącego ustalenia miejscowego planu nie przekreślają możliwości korzystania z nieruchomości bądź rozporządzania nią, a zatem zaskarżony plan miejscowy nie naruszył istoty prawa własności. W szczególności dokonana ingerencja w prawo własności skarżącego nie uniemożliwia, wbrew twierdzeniom skargi, racjonalnej zabudowy na części budynku, poprzez rozbudowę poddasza, co najmniej o 60 m².
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę wskazał, iż uchwała Rady Gminy Warszawa-Bielany z dnia 9 października 2002 r. w zaskarżonej części narusza interes prawny skarżącego. Zarzuty skargi, które wskazują na przekroczenie przez organy gminy władztwa planistycznego, w ocenie Sądu, znajdują oparcie w stanie faktycznym, jak i przepisach prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organ nie wykazał, że nie jest możliwe inne poprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy przez nieruchomość skarżącego, umożliwiające realizację jego uprawnień w zakresie nadbudowy budynku wynikających z planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany był w stanie faktycznym jaki istnieje w terenie w chwili obecnej. Plan ten nie wprowadza zmian w usytuowaniu ul. [...] oraz budynku skarżącego. W ocenie Sądu skarżący słusznie stwierdził, iż w ustalonym stanie faktycznym dotyczącym terenu, ewentualna nadbudowa nie wpłynie na warunki komunikacyjne na ul. [...] ani nie zmieni istniejącej linii zabudowy, gdyż budynek już stoi poza tą linią. W tej sytuacji ewentualna nadbudowa nie spowoduje zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego na ul. [...], ani nie zakłóci wykonywania zadań zarządu drogi.
Sąd wskazał również na brak prymatu interesu społecznego nad interesem jednostki, oraz że zgodnie z zasadą równości wobec prawa, należy wyważyć wszystkich interesy wszystkich podmiotów jakie występują w danej sprawie.
Zdaniem Sądu I instancji na gruncie niniejszej sprawy nie rozważono kwestii, czy sposób zaprojektowania przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy, ograniczający prawo własności skarżącego, stanowi racjonalne rozwiązanie i czy powyższego prawa własności nie ogranicza w sposób nadmierny i nieproporcjonalny. Rada m. st. Warszawy nie rozważyła również w sposób nie budzący wątpliwości, czy istnieje możliwość innego przeprowadzenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w taki sposób, który w jak najmniejszy sposób ograniczałby prawo własności. Ponadto brak jest podstaw do uznania, iż interes ogólny przemawia za zaplanowaniem przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek budynku mieszkalnego w sytuacji, gdy budynek ten znajduje się już poza wyznaczoną linią.
W skardze kasacyjnej Miasto Stołeczne Warszawa zaskarżyło powyższy wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie (nakaz zapewnienia wymagań ładu przestrzennego), art. 1 ust. 2 pkt 5 i pkt 9 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie prymatu prawa własności nad interesem publicznym, art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie prymatu prawa własności nad interesem publicznym.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 133 § 1 p.p.s.a. - poprzez wydanie wyroku z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z akt sprawy, art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. - poprzez brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. - poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy w części wskazanej w pkt 1 zaskarżonego wyroku, pomimo braku naruszenia prawa przez ten organ.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji błędnie uznał, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wynika z nie rozważenia przez organ kwestii przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Sąd rozpoznający sprawę powinien ocenić, czy interes prawny skarżącego został w sprawie naruszony niezgodnie z obowiązującymi przepisami, z przekroczeniem dozwolonych granic władztwa planistycznego. Ocena taka powinna zostać jednak dokonana w oparciu o obiektywnie stwierdzone okoliczności lub naruszenie przepisów prawa, a nie poprzez sam fakt oceny Sądu, że organ nie rozważył dokonywanego ograniczenia. Tymczasem organ w odpowiedzi na skargę zawarł obszerną argumentację dotyczącą zasadności poprowadzenia linii zabudowy i linii rozgraniczającej drogi w przebiegu wskazanym na rysunku zaskarżonego planu miejscowego oraz niemożności jej zakrzywienia, w celu odsunięcia od budynku skarżącego.
Argumentacja ta została pominięta przez Sąd I instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Tak więc podstawą stwierdzenia nieważności planu miejscowego może być wyłącznie ocena Sądu, że organ nie rozważył relacji między interesem publicznym a interesem prywatnym. W tym przypadku Sąd powinien wskazać, na czym polegało niewłaściwe wyważenie interesów.
Skarżący kasacyjnie organ podał ponadto, że Sąd I instancji pominął argumentację organu, że rozbudowa budynku skarżącego, znajdującego się w liniach rozgraniczających ul. [...], powodować będzie dalszą dysharmonię tej części ulicy. W niniejszej sprawie budynek skarżącego i budynki sąsiadujące (wówczas jeszcze znajdujące się w granicach linii rozgraniczających drogi) były jedynymi takimi budynkami, wchodzącymi w linie rozgraniczające ulicy [...]. Poprowadzenie linii zabudowy przez budynek skarżącego prowadzi do minimalizowania załamań w linii zabudowy, wzdłuż ulicy.
Organ zarzucił też, że Sąd I instancji pominął podnoszone w odpowiedzi na skargę i piśmie procesowym organu okoliczności, że ukształtowanie linii zabudowy w odniesieniu do nieruchomości skarżącego było ściśle związane z wymaganiami technicznymi dla dróg publicznych, co ma powiązanie zarówno z interesem publicznym jak i wymogami bezpieczeństwa dla ludzi. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia doprowadziła do nieuzasadnionego uprzywilejowania własności prywatnej względem interesu publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 706/12, zaprojektowanie w planie miejscowym drogi publicznej w ten sposób, że linia rozgraniczająca tę drogę przebiega przez budynek jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy zostanie wykazane przez gminę, że nie było innego, mniej uciążliwego wariantu przebiegu drogi. Zakrzywienie przebiegu linii rozgraniczającej drogi nie było w tym miejscu możliwe.
Wynikało to zarówno z powszechnie obowiązujących przepisów prawa - a więc warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, jak i wymogów bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska (położenie po drugie stronie ulicy terenów zielonych poddanych ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody).Organ uzasadnił również taki przebieg linii zabudowy.
Miasto Stołeczne Warszawa podniosło też, że Sąd pominął w szczególności materiały kartograficzne znajdujące się w aktach sprawy, obrazujące przebieg ul. [...] w rejonie działki należącej do skarżącego. Pominięcie tych istotnych okoliczności spowodowało niepełną analizę stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji doprowadziło to Sąd do niezasadnego twierdzenia, że "Rada m. st. Warszawy nie wskazała racjonalnych przyczyn zastosowania tak rygorystycznego ograniczenia, jakim jest poprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek budynku mieszkalnego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. Zatem to wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego określenia tych podstaw. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów konkretnego aktu prawnego, które jego zdaniem, zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polega. Skarga kasacyjna pozbawiona tych elementów uniemożliwia ocenę jej zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone oznacza konieczność określenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada klika jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w zastępstwie wnoszącego skargę kasacyjną dookreślać, który przepis prawa został naruszony.
Braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny (wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., II FSK 1007/06 - LEX nr 377587). Pogląd ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.
W ramach naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie "art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu, przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 1 ust. 2 pkt 5 i pkt 9 i art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Zatem nie budzi wątpliwości, że zarzucono naruszenie szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem przedmiotem skargi kasacyjnej jest uchwała Rady Gminy Warszawa Bielany z dnia 9 października 2002 r. nr 780/XXXVI/02 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalona na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.).
Zatem Sąd pierwszej instancji rozstrzygał o zgodności uchwały z obowiązującymi na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Sąd nie mógł stosować do kontroli zgodności z prawem przepisów nieistniejących w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały a skoro Sąd Wojewódzki nie stosował wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu, przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) to nie mógł ich naruszyć.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Niekwestionowanym w sprawie jest, że skarżący bezskutecznie wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto mając na uwadze powyższy przepis, stwierdzić należy, że Sąd miał obowiązek w pierwszej kolejności zbadać istnienie interesu prawnego po stronie skarżącego, a następnie dokonać oceny, czy jego interes prawny został naruszony ustaleniami kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A. R. jest współwłaścicielem działki nr [...] zabudowanej domem mieszkalnym. Z uchwalonego planu wynika, że część tego domu znalazła się na terenie przeznaczonym pod zabudowę wielorodzinną i jednorodzinną z usługami a część znajduje się w liniach rozgraniczających terenu komunikacji ulicy [...], wzdłuż linii rozgraniczającej ul. [...] poprowadzona została nieprzekraczalna linia zabudowy, która przebiega przez budynek mieszkalny skarżącego.
Nie ulega zatem wątpliwości, jak to prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że ustalając w zaskarżonym planie przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy przez budynek mieszkalny skarżącego znajdujący się na działce nr [...], zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ukształtowano sposób wykonywania prawa własności przysługującego skarżącemu do tej nieruchomości. Z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Bielany do skarżącego z dnia 14 marca 2012 r., dołączonego do skargi, stwierdzono istotną niezgodność projektowanej rozbudowy budynku skarżącego w zakresie jego usytuowania, z tego powodu, że planowana do rozbudowy część znajduje się w pasie drogowym ul. [...].
Zatem już choćby z tego wynika, że uchwalony plan miejscowy ogranicza sposób wykonywania prawa własności w sferze zagospodarowania nieruchomości poprzez ograniczenie rozbudowy części budynku mieszkalnego, więc narusza to interes prawny skarżącego.
Reasumując Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że naruszony został interes prawny skarżącego nie uchybiając regulacji zawartej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rozpoznając skargę Sąd w dalszej kolejności zobowiązany był do ustalenia czy naruszenie to było wynikiem zgodnego czy też niezgodnego z prawem działania Rady. Sąd wywiązał się z tego obowiązku i stwierdził, że Gmina wpłynęła na zakres uprawnień skarżącego do korzystania z przedmiotowej nieruchomości w sposób wykraczający poza zakres uprawnień przyznanych mu przez prawo oraz wskazał konkretne przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia MTiGM w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przepisy ustawy o samorządzie gminnym które naruszyła Rada.
Skarżący kasacyjnie organ pomimo zarzucania braku przesłanek do uznania, że interes prawny skarżącego został naruszony niezgodnie z prawem, nie poparł tego wskazaniem przepisów prawa, które zastosował w tym zakresie Sąd pierwszej instancji. Przywołał jedynie, jak już wskazano wyżej, niemające zastosowania w niniejszej sprawie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zarzucane naruszenie przepisów postępowania sprowadza się do zarzutów pominięcia materiałów kartograficznych obrazujących przebieg ul. [...] (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz do braku wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego (art. 233 § §1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.). Lakoniczne kilkuzdaniowe uzasadnienie tych zarzutów oraz brak podjęcia przez autorkę skargi kasacyjnej próby wykazania, stosownie do wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ a wynik sprawy, uniemożliwia szersze odniesienie się do tych nietrafnych twierdzeń.
Stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jakiego to materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy poza materiałami kartograficznymi Sąd nie wziął pod rozwagę i dlaczego miałoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast z obszernych i szczegółowych rozważań Sądu wynika, że Sąd ten miał na uwadze materiały kartograficzne. W szczególności ustalił powierzchnię działki skarżącego, położenie budynku, otoczenie nieruchomości skarżącego, w tym przebieg ulicy [...] z jej pasem drogowym oraz linie rozgraniczające teren komunikacji. Sąd analizował też przebieg ustalonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy w porównaniu ze stanem zachodzącym na gruncie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd ten podkreślił, że zaskarżony plan nie wprowadza zmian w usytuowaniu ul. [...] oraz budynku skarżącego. Zatem uznał, że w takim stanie ewentualna nadbudowa nie wpłynie na warunki komunikacyjne na ulicy [...] nie spowoduje zagrożenia i utrudnień w ruchu drogowym oraz nie zakłóci wykonywania zadań zarządu drogi, bo nie zmieni istniejącej linii zabudowy gdyż budynek już stoi poza linią zabudowy. Nie sposób także nie uwzględnić tego, że ustalenie w planie miejscowym nieprzekraczalnej linii zabudowy w ten sposób, że przebiega ona przez budynek i pokrywa się z linią rozgraniczającą teren komunikacji (tu przebiegającej też granicą pasa drogowego), jest dopuszczalne tylko wyjątkowo, tylko wtedy gdy zostanie wykazane przez gminę, że nie było innego mniej uciążliwego wariantu dla właścicieli takiego budynku.
W przeciwnym razie postępowanie organów gminy może być uznane za nadużycie władztwa planistycznego (podobnie stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 706/12). Taką ocenę wyraził też Sąd pierwszej instancji uznając, że organ uchwalający zaskarżony plan z tego obowiązku nie wywiązał się, a w skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentacji która podważyłaby to stanowisko.
W przedstawionych wyżej okolicznościach Sąd Wojewódzki zasadnie, stosując się do przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględnił skargę.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.