Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2004 r. (sygn. IV SA 2900/03), po rozpoznaniu sprawy ze skargi "N. Sp. z o.o."", w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że jako organ reformatoryjny, organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie nastąpiły pomiędzy wydaniem decyzji I i II. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania a przede wszystkim ustalić, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, czy uciążliwość przedmiotowej inwestycji wykracza poza granice własne działek. Z uwagi na liczbę protestów organy powinny dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. Zebrany materiał dowodowy należy ocenić w całości, wskazać, które dowody stanowią podstawę rozstrzygnięcia a które są niewiarygodne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie go w części uchylającej zaskarżoną decyzję i orzeczenie o "uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji". Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano rażące naruszenie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 141 § 4 i art.156 § 1 – "na zasadzie art. 174 pkt 1 i art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że w wyroku z dnia 7 października 2004 r. Sąd w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji a następnie zmienił pkt pierwszy sentencji wykreślając zwrot – "poprzedzającą ją decyzję organu I instancji". Uzasadnienie wyroku podkreśla szerokie możliwości działania organu II instancji, konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy w toku postępowania przed organem odwoławczym zakres postępowania dowodowego jest ograniczony (art. 138 § 2 k.p.a.). "Modyfikacja" wyroku wprowadzając obowiązek dokonania przez organ odwoławczy wszelkich czynności związanych z postępowaniem wyjaśniającym prowadzi do naruszenia powołanego przepisu, który daje organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji w przypadku, gdy rozstrzygnięcie to wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania odwoławczego w całości lub znacznej części i do zniesienia dwuinstancyjności poprzez wymóg uwzględniania nowych okoliczności faktycznych zaistniałych po wydaniu decyzji I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przede wszystkim należy zauważyć, że zarzut "modyfikacji" wyroku, nie poparty żadnymi dowodami, jest bezpodstawny w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się ogłoszony wyrok (w rozprawie uczestniczył pełnomocnik Kolegium) a sprostowaniu uległ jedynie jego odpis z uwagi na przekłamanie wynikłe w trakcie "obróbki komputerowej" i sporządzania odpisów. Taki sam zarzut można by podnieść w stosunku do skargi kasacyjnej, która w petitum wskazuje wyrok z dnia 17 marca 2004 r. sygn. IV SA 4141/02 zamiast powołanego dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prawidłowo wyroku z dnia 7 października 2004 r. Ponadto skarga kasacyjna ogólnie powołuje się na podstawę z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.), nie wskazując jednak naruszonego przepisu materialnoprawnego i formy jego naruszenia podczas gdy w istocie, jak wynika z uzasadnienia, chodzi o naruszenie przepisów postępowania.
Wprawdzie przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie jest przepisem procedury sądowoadministracyjnej a postępowania administracyjnego, ale – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy i uzasadnienia wyroku – można uznać wskazane naruszenie za podstawę skargi kasacyjnej.
Z tego punktu widzenia skargę kasacyjną należało uwzględnić, gdyż - z uwagi na związanie organów oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku – nałożenie obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy,w tym rozważenia okoliczności faktycznych powstałych po wydaniu decyzji I instancji na organ odwoławczy, mogłoby w istocie prowadzić do naruszenia zakresu ustawowych kompetencji tego organu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art.185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.