Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. S. na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 25 października 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1362/05) Sąd uwzględnił skargę Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, uchylając obie ww. decyzje.
Jak wskazał Sąd I instancji z uzasadnienia powołanego wyroku z 25 października 2005 r. wynika, że organy nie rozpoznały sprawy z uwzględnieniem treści art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Ponownej oceny wymagać będzie więc sprawa rzeczywistych potrzeb skarżącego jako członka klubu strzeleckiego, a także jego wcześniejszych związków ze sportem, w tym strzelectwem i uzyskania pozwoleń na posiadanie broni sportowej w kontekście poglądu wyrażonego przez organy, że okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku nie wyróżniają go wśród innych osób uprawiających strzelectwo.
W świetle takiego orzeczenia sądu organ I instancji uznał, że zachodzi konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i zwrócił się do skarżącego o przedłożenie dokumentów potwierdzających okoliczności powoływane we wniosku. Ponieważ skarżący odmówił przedstawienia tych dokumentów, organ zwrócił się do klubów strzeleckich w B. i B., których członkiem jest skarżący o udzielenie informacji na temat osiągnięć sportowych skarżącego. Pismem z dnia [...] Z. S. wezwał [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., a w dniu 21 kwietnia 2006 r. wystąpił do Sądu, w oparciu o art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ze skargą o wymierzenie organowi grzywny. Zdaniem skarżącego zalecenia sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 25 października 2005 r. sprowadzały się do zalecenia organowi poddania ponownej ocenie materiału już zgromadzonego przyjętego przez Sąd jako dowody w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że Sąd zobowiązał organy do należytego wyjaśnienia sprawy.
Oddalając skargę wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2006 r. Sąd I instancji stwierdził, że skoro organy Policji nie rozpoznały sprawy z uwzględnieniem art. 7, art. 77 i art.107 § 3 k.p.a., to zobowiązane były do ponownego wyjaśnienia sprawy, w tym do uzupełnienia materiału dowodowego i poddania ponownej analizie z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Nie można zatem mówić o bezczynności organu, który po przekazaniu mu akt administracyjnych po wyroku Sądu przystąpił do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przekraczając termin do załatwienia sprawy organ każdorazowo informował skarżącego o przyczynie zwłoki, zgodnie z treścią art. 36 k.p.a.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez skarżącego, zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 1, art. 3 i art. 53b ustawy z dnia 18 stycznia 2006 r. o kulturze fizycznej (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.) oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. i art. 154 p.p.s.a. oraz pominięcie przez Sąd zarzutów wynikających wprost z art. 35-38 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. dotyczących terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 25 października 2005 r. organ I instancji wznowił postępowanie domagając się dokumentów, których żądać nie miał prawa. Żaden z obowiązujących przepisów nie uzależnia wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej od przynależności do klubu sportowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął zarzuty bezprawnego wznawiania postępowania oraz całkowicie pominął okoliczność lekceważenia przez organy art. 35 w zw. z art. 12 k.p.a., podczas gdy od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia wydania decyzji w dniu [...] upłynęło pięć miesięcy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniesionej w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. pismem z dnia 24 listopada 2006 r. organ wniósł o jej oddalenie. Skarga kasacyjna została bowiem oparta na błędnej podstawie, przedmiotem tego postępowania jest bowiem bezczynność organu, a nie kwestia zasadności wydania pozwolenia na broń. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że także nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Z uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 25 października 2005 r. wynikała konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, stąd też niemożliwym było zakończenie sprawy w terminie miesiąca. Organ nie pozostawał jednak w bezczynności, prowadząc czynności zmierzające do dokonania należytych ustaleń i wydania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Z urzędu bierze jedynie pod rozwagę Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej, z wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 154 p.p.s.a., zostały błędnie sformułowane, gdyż przepisy tam wskazane nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonego wyroku ani nie mogły stanowić podstawy wniesienia skargi opartej na przepisie art. 154 p.p.s.a. Skarga oparta na tym przepisie w istocie jest bowiem skargą na bezczynność organu, po wcześniejszym wyroku sądu uwzględniającym skargę. Do Sądu I instancji należało więc sprawdzenie, czy rzeczywiście po wydaniu wyroku z dnia 25 października 2005 r. i przekazaniu akt sprawy, organy powołane do ponownego rozpatrzenia sprawy, nie podjęły postępowania zgodnie ze wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku.
Takich okoliczności nie stwierdzono, chociaż postępowanie administracyjne trwało ponad terminy przewidziane w art. 35 § 3 k.p.a. i w tej części można pretensje strony uznać za uzasadnione, jako naruszenie przepisów postępowania, jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Naruszenie przez organy Policji przepisu art. 35 w związku z art. 12 k.p.a. jakkolwiek naganne, jednak w tej konkretnej sprawie, nie można ocenić jako kompletne lekceważenie przepisów, jak to napisano w skardze kasacyjnej.
Ponieważ w zachowaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. po wydaniu wyroku z dnia 25 października 2005 r., nie stwierdzono bezczynności, brak było podstaw do wymierzenia grzywny termu organowi na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a.
Ocena prawna i wskazania Sądu co do dalszego postępowania stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a., są dla organu wiążące i praktycznie wyznaczają zakres postępowania administracyjnego, jakie powinien po wyroku uwzględniającym skargę przeprowadzić organ. Skoro więc powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., VI SA/Wa 1362/05, było naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., organy ponownie rozpatrując wniosek skarżącego, były zobligowane wprost do poszerzenia zakresu postępowania wyjaśniającego. Trudno w takiej sytuacji działania prowadzące do wyjaśnienia szeregu wątpliwości wskazanych przez Sąd, ocenić jako bezczynność organu, czy też jako zbędne i nieuzasadnione.
Nie jest też prawdą, że "Komendant [...] Policji w dniu [...] wznowił postępowanie", gdyż "wznowienia postępowania" w rozumieniu przepisów art. 145-149 k.p.a. w niniejszej sprawie nie było ani nie mogło być.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji.