Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Krakowie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1311/15 odrzucił skargę H. Z. na uchwałę Rady Gminy w Budzowie z dnia 30 czerwca 2015 r., Nr VIII/71/2015 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru wsi Baczyn w Gminie Budzów.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że Rada Gminy w Budzowie w dniu 30 czerwca 2015 r. podjęła uchwałę nr VIII/71/2015 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Baczyn w gminie Budzów. Przedmiotowa uchwała weszła w życie 7 sierpnia 2015 r.
Skarżąca H.Z. w dniu 22 lipca 2015 r. (data wpływu) wniosła do Rady Gminy w Budzowie wezwanie do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego przedmiotową uchwałą. Wobec braku odpowiedzi, w dniu 18 września 2015 r., skarżąca wniosła skargę do WSA w Krakowie na uchwałę Rady Gminy w Budzowie z dnia 30 czerwca 2015 r. nr VIII/71/15.
Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w skardze podano: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej Usg) poprzez jej niezgodność z aktualnym zagospodarowaniem terenu oraz naruszenie art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., 267 ze zm., dalej K.p.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkiem których niedokładnie wyjaśniono stan sprawy, nie uwzględniono słusznego interesu skarżącej, nie ustosunkowano się do zarzutów skarżącej na sesji Rady Gminy poprzedzającej podjęcie uchwały.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały.
W skardze do sądu I instancji pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca jest właścicielką działki nr [...], która sąsiaduje z działkami [...] i [...], których dotyczą zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi Baczyn przewidzianych uchwałą Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2015 r. W związku z powyższym, stosownie do art. 101 ust. 1 Usg, skarżącej przysługuje legitymacja do złożenia niniejszej skargi.
Zaskarżona uchwałą dokonano zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi Baczyn uchwalonego uchwałą Rady Gminy w Budzowie nr XXXVII/335/2014. W toku prac nad zmianą planu nie uwzględniono wniosków skarżącej i nie przeprowadzono w tym zakresie dyskusji. Tymczasem właściciele Państwo D., w ostatnich dwóch latach istotnie zmienili charakter zagospodarowania działek, który niewątpliwie przekraczał zakres dopuszczalnych przez obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego ingerencji budowlanych oraz środowiskowych. Między innymi na działkach zbudowano budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią usługową. Co do zasady jest to budynek usługowo-hotelowy przeznaczony np. na imprezy weselne, a także sklep. Właściciel budynku wystąpił o zmianę sposobu użytkowania budynku na taki, który pozbawiony jest funkcji mieszkalnej, a w całości przeznaczony jest na cele usługowe. Obecnie w tym budynku znajduje się market Małopolskiej Spółdzielni Handlowej [...], sala bankietowa [...] oraz pokoje gościnne.
Urząd Gminy dał przyzwolenie na takie działanie mimo, że okolica w obwiązującym planie jest spójnie zaplanowana, jako przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną lub jest określona jako tereny zielone. Skarżąca tymczasem wielokrotnie monitowała o zmianie przeznaczenia przedmiotowych działek i wnosiła o zajęcie przez Urząd merytorycznego stanowiska, niestety bezskutecznie.
Istotną okolicznością jest również fakt, że udzielone pozwolenie na budowę decyzją Starosty Suskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] dotyczące "budynku mieszkalnego z częścią usługową (...) na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] – obręb Baczyn" dla I. i J. D. mogło zostać wydane z wadą powodującą konieczność stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, z uwagi na nieuwzględnienie skarżącej jako strony postępowania o pozwolenie na budowę.
Skarżąca podniosła nadto, że zakres uchwały Rady Gminy w Budzowie z dnia 30 czerwca 2015 r. nr VIII/71/2015 nie odpowiada załącznikowi graficznemu, który został załączony do niniejszej uchwały.
Wprowadzenie przedmiotowych zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi Baczyn, przewidzianych zaskarżona uchwałą, w ocenie skarżącej, nastąpiło w trybie mogącym budzić wątpliwości co do jego merytorycznej zasadności.
Podczas etapu procedowania nad zmianami planu nie uwzględniono stanowiska skarżącej i nie wyjaśniono kompleksowo okoliczności, z powodu których nie zostało ono uwzględnione.
Powyższe okoliczności zdaniem skarżącej w sposób istotny naruszyły interes prawny skarżącej, gdyż dostosowano miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do zaistniałego stanu faktycznego na ww. działkach, a przedmiotowy stan działek został zmieniony w sposób niezgodny z aktualnie obowiązującym planem i studium.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Budzowie wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności zostało w niej podniesione, że skarżąca nie wykazała by doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. Nawet nie podjęto próby nakreślenia w czym przejawia się interes prawny skarżącej. Argumentacja skargi opiera się wyłącznie na fakcie przysługiwania jej własności działki nr [...], z którą sąsiaduje, ale niebezpośrednio, teren objęty zmianą planu, przy czym sama zmiana nie prowadzi do ograniczeń prawa własności skarżącej i nie wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania tego prawa.
Wskazując na powyższe sąd I instancji oceniając argumentację skarżącej, jak i z urzędu badając sprawę, nie podzielił stanowiska H.Z., że jej interes prawny został naruszony. Żaden z przepisów zaskarżonej uchwały nie odnosi się i nie narusza prawa własności skarżącej do działki nr [...]. Sama okoliczność, że skarżąca posiada swoją działkę w rejonie obowiązującego planu miejscowego, którego przedmiotowa zmiana dotyczy – w ocenie tegoż sądu nie stanowi samoistnej i wystarczającej przesłanki do uznania, że miało miejsce naruszenie przysługującego jej prawa lub obowiązku.
Zdaniem sądu I instancji uzasadnionym jest w niniejszej sprawie stwierdzenie, że Rada Gminy w Budzowie nie przekroczyła granic upoważnienia ustawowego i nie dopuściła się naruszeń przepisów chroniących prawo własności skarżącej jako naruszających jej interes prawny. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należącej do skarżącej sąd wskazał, że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa.
W ocenie sądu wojewódzkiego z uwagi na zakres przedmiotowy uchwały, nie sposób stwierdzić naruszenia atrybutów prawa własności przysługujących skarżącej wobec jej działki, tym bardziej, że sama skarżąca w żaden sposób nie wskazuje, w jaki sposób skarżona uchwała dotyczy zasad korzystania z przysługującego jej prawa własności do działki o nr [...].
Skargą kasacyjną, reprezentowana przez pełnomocnika, H.Z. zaskarżyła w całości ww. postanowienie i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) sądowi I instancji zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 101 ust. 1 Usg, poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi do WSA na uchwałę Rady Gminy w Budzowie nr VIII/71/2015 z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia ingerują w prawo własności nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca,
- 2. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 oraz w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej Upzp) poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy w Budzowie z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia ingerują w prawo własności nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca,
- 3. art. 133 § 1 Ppsa poprzez oparcie postanowienia nie na całości akt sprawy, a w związku z powyższym na dokonaniu błędnej oceny w przedmiocie braku podstaw, że skarżąca nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi do WSA na uchwałę Rady Gminy w Budzowie z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia ingerują w prawo własności, której właścicielem jest skarżąca.
Mając powyższe na względzie strona skarżąca wnosi o:
- 1. na podstawie art. 185 § 1 Ppsa o uchylenie w całości postanowienia WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
- 2. rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie,
- 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżona uchwała narusza prawo własności nieruchomości skarżącej, bowiem nie może wykonywać prawa własności nieruchomości w sposób niczym nieograniczony. Zamierzona inwestycja wprowadza nie tylko nienormatywne odległości między budynkami, przy braku chociażby zachowania obecnie obowiązujących przepisów prawnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków, co w sposób realny zagraża budynkowi znajdującemu się na przedmiotowej działce skarżącej.
W odpowiedzi organu na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na rzecz Gminy Budzów kosztów postępowania wg norm przepisanych, podnosząc że nieruchomość stanowiąca własność skarżącej nie została objęta zmianą planu, a ponadto teren, którego dotyczy przedmiotowa zmiana nie znajduje się również w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...].
W kolejnym piśmie procesowym organu z dnia 6 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) wskazano, że zmiana planu nastąpiła w zakresie wyznaczonym rysunkiem graficznym stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały i nie przekraczała granic działek [...],[...], przy czym teren objęty zmianą nie dotyczy całej działki nr [...] Państwa Doboszów, lecz jej części – nie biegnie od strony całej działki nr [...] po granicy działki nr [...] lecz zdecydowanie wyżej, zgodnie z oznaczeniami granic obszaru objętego zmianą planu przestrzennego. Co za tym idzie zmiana planu nie dotyczy terenu granicznego znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie działki stanowiącej własność skarżącej, a to z kolei obiektywnie stoi na przeszkodzie wywiedzeniu naruszenia jej interesu prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że strona wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu jawnym. Stosownie do art. 182 § 1 Ppsa skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 90 § 2 Ppsa sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził jednak zasadności zastosowania powyższego rozwiązania, tym bardziej, że sam autor skargi kasacyjnej nie poparł tego wniosku jakimikolwiek argumentami. Art. 90 § 2 Ppsa wskazuje jedynie na kompetencję sądu administracyjnego, a decyzja o ewentualnym skierowaniu sprawy na rozprawę zależy zawsze od uznania sądu i ewentualne wnioski stron postępowania nie mają dla sądu charakteru wiążącego.
Stosownie do art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a Ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
W rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a Ppsa, takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 Usg, który reguluje kwestię legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Podkreślić należy, że uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 Usg może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona na podstawie wyżej przywołanego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX nr 151236). O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi.
Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialno-prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. To zaś oznacza, że przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 101 Usg ma ten czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą organu gminy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s. 135).
Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06 orzekł, iż art. 101 ust. 1 Usg jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Jednocześnie w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że charakter prawny skargi, wynikającej z art. 101 Usg, był już przedmiotem oceny Trybunału. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, (OTK ZU nr 8/A/2003, poz.
84) Trybunał stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 Usg nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne.
Z powyższego wynika, że tak skonstruowany przepis art. 101 ust. 1 Usg istotnie rzutuje na legitymację skarżącej.
W przedmiotowej sprawie H.Z. w skardze do sądu I instancji swój interes prawny do wniesienia skargi w trybie art. 101 Usg wywodzi z faktu, że jest właścicielką działki nr [...], która sąsiaduje z działkami [...] i [...], których dotyczą zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi Baczyn przewidzianych uchwałą Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2015 r. Naruszenia tego upatruje także, w procedowaniu zmian, w zakresie w jakim w ocenie skarżącej nie wyjaśniono w sposób dostateczny wniosków przez nią zgłoszonych. Podniosła także, że zakres uchwały Rady Gminy w Budzowie nr VIII/71/2015 nie odpowiada załącznikowi graficznemu, który został załączony do skarżonej uchwały. Te same argumenty podniesiono także w skardze kasacyjnej.
H.Z., zarówno w skardze do sądu I instancji i uprzednio w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i w skardze kasacyjnej, nie wskazuje na naruszenie swojego własnego interesu prawnego przez przedmiotową uchwałę, co uzasadniałoby posiadanie przez nią legitymacji skargowej we wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy w Budzowie z dnia 30 czerwca 2015 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazywane przez skarżącą okoliczności nie pozwalają przyjąć, że zaskarżona uchwała narusza jej własny interes prawny. H.Z. przysługuje prawo własności do działki nr [...]. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała ani w wezwaniu Rady do usunięcia naruszenia prawa, ani w skardze, a także w skardze kasacyjnej, w jaki sposób zmiana planu miejscowego wpłynie na sposób wykonywania jego prawa do własności działki nr [...].
Należy podzielić stanowisko sądu I instancji, że podnoszone przez skarżącą argumenty nie świadczą o naruszeniu jej indywidualnego interesu prawnego, gdyż skarżąca w żaden sposób nie wskazuje w jaki sposób skarżona uchwała dotyczy zasad korzystania z przysługującego jej prawa własności do działki o nr [...]. Argument o tym, że zakres uchwały Rady Gminy w Budzowie nr VIII/71/2015 nie odpowiada załącznikowi graficznemu, który został załączony do tejże uchwały nie mógł zostać uznany za indywidualny, interes prawny w rozumieniu art. 101 Usg.
Skargę w trybie art. 101 Usg może wnieść jedynie ten, kto wykaże, że jego interes prawny, znajdujący ochronę w obiektywnym porządku prawnym, został naruszony określoną uchwałą rady gminy. Na naruszenie interesu prawnego przez uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą powoływać się osoby, którym przysługują prawa rzeczowe (własność, użytkowanie wieczyste) należące do kategorii praw bezwzględnych. W niniejszej sprawie H.Z. nie wskazała jednak, że zmiana planu miejscowego wpłynie na sposób wykonywania jej prawa do działki nr [...] i nie wskazała także, w jaki konkretny sposób owa zmiana może spowodować utrudnienia w korzystaniu z lokalu należącego do skarżącej. Tymczasem, jak już wyżej podkreślono - interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej, na podstawie art. 101 Usg, powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że naruszenie interesu skarżącej nie zostało wykazane, wobec czego odrzucenie skargi nie stanowiło naruszenia art. 101 ust. 1 Usg, bowiem skarżąca nie wykazała ograniczeń prawa do korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności oraz rozporządzania rzeczą (art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. − Kodeks cywilny, Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), a także ograniczeń prawa do zagospodarowania terenu (art. 6 ust. 2 pkt 1 Upzp), stąd chybione są zarzuty wymienione w pkt 1. i 2. skargi kasacyjnej.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzut ten charakteryzuje się wadliwością polegającą na braku powiązania przepisu art. 133 § 1 Ppsa (mającego zastosowanie do wyroków) z odpowiednią regulacją wskazującą na odpowiednie jego stosowanie do postanowień (art. 166 Ppsa). Jednakże nawet pomijając tę wadliwość wskazać należy, że zarzut jest całkowicie chybiony. Naruszenie przepisu art. 133 Ppsa może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd I instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Sąd I instancji nie naruszył art. 133 § 1 Ppsa, gdyż przy rozpoznawaniu sprawy, nie wyszedł poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy.
Wobec powyższego rację ma sąd I instancji, że H.Z. nie wykazała naruszenia zindywidualizowanego interesu prawnego. Przepis art. 101 ust. 1 Usg wniesienie skargi wiąże z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą organu gminy, co oznacza konieczność wykazania przez skarżącą określonego interesu prawnego, którego dotyka uchwała i wykazania, że interes ten został naruszony.
Odnośnie wniosków, zarówno skarżącej jak i organu, o zasądzenie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 Ppsa, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200-204 Ppsa. Dlatego też w art. 209 Ppsa przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 Ppsa) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 Ppsa. Tak więc w innych przypadkach, Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 Ppsa wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.