Uzasadnienie
A.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Powiatu w Busku-Zdroju z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w sprawie zabezpieczenia na 2012 rok środków finansowych na realizację zadania pn: "Przebudowa drogi powiatowej Nr [...] Mozgawa - Koniecmosty - Stary Korczyn od km 12+713 do km 14+033 długości 1320 mb" na terenie Powiatu Buskiego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 czerwca 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 24 czerwca 2013 r. A.G. wniósł zażalenie na ww. zarządzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 590/13 oddalił zażalenie.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 sierpnia 2013 r. w związku z uprawomocnieniem się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 czerwca 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi.
Postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach pozostawił wniosek skarżącego o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi bez rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 961/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A.G. na to rozstrzygnięcie.
Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2013 r., doręczonym skarżącemu w dniu 22 listopada 2013 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę A.G. wskazując, iż skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A.G. reprezentowany przez adwokata. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na treść wydanego postanowienia tj.:
- - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki odrzucenia skargi z uwagi na niedopuszczalność przyjęcia przedmiotowej skargi do rozpoznania;
- - art. 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż niedopuszczalnym jest rozpoznanie przedmiotowej skargi przez sąd administracyjny z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 3 p.p.s.a.;
- - nieważności postępowania poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw z uwagi na okoliczność, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wskazuje jednoznacznie, iż niemożliwym jest nadanie dalszego biegu skardze, której treść uzasadnia konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na rażące naruszenie prawa skarżącego;
oraz naruszenie przepisów prawa materialnego mogącego mieć wpływ na treść wydanego postanowienia tj. art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu do sądów administracyjnych.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż spraw podlega kognicji sądów administracyjnych. W dalszej części podniesiono, iż skarżący zgodnie z przysługującym mu prawem na postawie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym wniósł skargę na uchwały wydane przez radę Powiatu, jako naruszające jego interes prawny. Skarżący wniósł jedną skargę i ją prawidłowo opłacił. Nadto podniesiono, iż w niniejszej sprawie nie wydane zostało zarządzenie o rozdzieleniu przedmiotowej skargi, a przynajmniej skarżącemu nie doręczono takiego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zarzuty w niej podniesione są całkowicie bezpodstawne.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
W świetle art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi (art. 230 § 2 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Pełnomocnik skarżącego zdaje się nie zauważać, iż podstawą odrzucenia skargi przez Sąd I instancji było nie uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi.
W niniejszej sprawie pomimo wezwania skarżący nie uiścił wpisu od skargi, wobec tego stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o jej odrzuceniu, nie został zatem naruszony art. 220 § 3 p.p.s.a.
Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie bowiem Sąd I instancji nie stosował wskazanych w niej przepisów postępowania w szczególności art. 58 § 1 pkt 6 jak i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Dodatkowo zaznaczyć należy, iż Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego wobec wyczerpującego uregulowania postępowania sądowoadministracyjnego w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć jedynie trzeba, iż rozwiązania prawne wprowadzone ww. ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w której znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego.
Wprowadzenie pełnej regulacji w/w ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie można czynić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego i wywodzić go z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tak jak wadliwie uczyniono to w niniejszej sprawie.
Wskazać również należy, iż wywody autora skargi kasacyjnej dotyczące kwestii rozdzielenia skarg wniesionych w jednym piśmie oraz kwestia uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego również nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nie można godzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, iż w niniejszej sprawie nie zostało wydane zarządzenie o rozdzieleniu przedmiotowej skargi. Stwierdzić należy, iż skarżący miał świadomość rozdzielenia jego skargi z dnia 19 kwietnia 2013 r. o czym świadczy zażalenie skarżącego z dnia 24 czerwca 2013 r. (k-41 akt sądowych), w którym wnosił o uchylenie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Kielcach z dnia 23 maja 2013 r. W tym miejscu podkreślić należy, iż kwestia ta została prawomocnie osądzona bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 590/13 oddalił powyższe zażalenie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.