Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1636/08, odrzucił skargę J. R. i G. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że ze zwrotnych poświadczeń odbioru zaskarżonej decyzji wynika, iż została ona odebrana przez obie skarżące w dniu 21 kwietnia 2008 r. Skarga od powyższej decyzji została natomiast nadana drogą pocztową w dniu 2 września 2008 r.
Sad I instancji zaznaczył ponadto, że prawomocnym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2008 r., odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia w/w skargi.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako spóźnioną, skargę odrzucił
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosły do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R. i G. Z. i zaskarżając je w całości podniosły zarzut naruszenia art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że do uchybienia terminu doszło z winy skarżących.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu skardze.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przyczyną opóźnienia wniesienia skargi były działania PUP "Poczta Polska", która wprowadziła skarżące w błąd, informując, że realizacja budowy Centrum Ekspedycyjnego w Choroszczy rozpocznie się w 2008 r., podczas gdy żadnych prac nie rozpoczęto.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z przytoczonego przepisu wynika, że poza przypadkami określonymi w § 2 art. 183 P.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie zachodzą, kontrola sprawowana przez Sąd II instancji determinowana jest podstawami wskazanymi w skardze kasacyjnej. Sposób ich skonstruowania ma decydujące znaczenie w procesie kontroli kasacyjnej, bowiem wyznacza zakres tej kontroli, a przede wszystkim przesądza o możliwości skorzystania przez Naczelny Sąd Administracyjny z uprawnień określonych w art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 188 P.p.s.a. - w przypadku uznania skargi kasacyjnej za zasadną.
W celu zapewnienia właściwego poziomu skargi kasacyjnej ustawodawca obwarował jej sporządzenie tzw. przymusem adwokacko-radcowskim - art. 175 § 1 P.p.s.a., stwarzającym obiektywną gwarancję, że skarga będZ. odpowiadała wszystkim wymogom określonym w art. 176 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczające granice kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny zostały określone w art. 174 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na:
- 1) zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bez względu na to, na której z ww. podstaw oparta została skarga kasacyjna, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa musi dotyczyć przepisów stosowanych przez sąd administracyjny i obowiązujących w dacie orzekania. W każdym też przypadku uzasadnienie stawianego zarzutu musi odnosić się do konkretnego wymienionego przepisu. Nie można bowiem kwestionować orzeczenia z powołaniem się na przepisy, których Sąd nie stosował, a tym samym nie mógł naruszyć, na przepisy nieistniejące, czy przepisy, których treść przytoczona w skardze kasacyjnej nie odpowiada ich dyspozycji zawartej we właściwym akcie prawnym.
Mając powyższe na względzie, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może zostać uwzględniony, bowiem wydając postanowienie o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie, Sąd przepisów tych nie stosował.
Z analizy akt sprawy wynika, iż stanowiły one jedynie podstawę wydania postanowienia Sądu I instancji z dnia 31 grudnia 2008 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wskazać jednak należy, iż w postępowaniu wszczętym skargą kasacyjną skarżących, kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega jedynie postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 24 lutego 2009 r. Natomiast postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, podlegało zaskarżeniu w odrębnym trybie. Od postanowienia tego przysługiwało bowiem skarżącym zażalenie, o czym zostały one poinformowane w pouczeniu dołączonym do odpisu tego postanowienia. Jednakże wobec faktu, iż skarżące nie skorzystały z w/w środka odwoławczego, postanowienie to stało się prawomocne i jego prawidłowości nie można kwestionować w skardze kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.