Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 329/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi M. B., K. B., I. K., A. C., P. C., R. i J. K., J. M. i E. S. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Parku [...] i Ogrodu Zoologicznego we W. oraz jednocześnie rozpoznał skargę Wojewody Dolnośląskiego w ten sposób, że oddalił ją w zakresie obejmującym pkt 2 tej skargi i umorzył postępowanie w zakresie pkt 1 skargi, odnoszącego się do § 84 zaskarżonej uchwały.
W dniu [...] lutego 2004 r. Rada Miejska W. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Parku [...] i Ogrodu Zoologicznego we W. Pismem z dnia 11 marca 2004 r. Stowarzyszenie "P." we W. wezwało Radę Miejską W. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem wzmiankowanej uchwały.
Na powyższą uchwałę skargę złożyli M. B., K. B., I. K., A. C., P. C., R. i J. K., J. M. oraz E. S., którzy wezwali uprzednio Radę do usunięcia naruszenia prawa, występując jako Stowarzyszenie "P".
Na powyższą uchwałę skargę złożył także Wojewoda Dolnośląski, przy czym w punkcie 1 skargi zakwestionował okoliczność, że w § 84 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2004 r. ustalono stawkę 30% renty planistycznej dla terenów oznaczonych w planie jako 1UKW, 3UKW, 4UKW, 5 UKW i 6UKW. Dla pozostałych terenów stawka nie została natomiast ustalona. W punkcie 2 skargi Wojewoda podniósł, że ocena legalności kontrolowanej uchwały zależy od oceny, czy Gmina W. prawidłowo dokonała kwalifikacji zgłoszonych w toku postępowania planistycznego zarzutów jako protesty. Zdaniem Wojewody skoro zarzuty zostały zgłoszone przez właścicieli nieruchomości położonych przy ul. M. we W., to nie można było ich potraktować jako protestów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargi za niezasadne.
Sąd I instancji przyjął, że przesłanki formalne dotyczące skarg zostały spełnione. Przechodząc do oceny interesu prawnego skarżących, Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika, iż obszar objęty kwestionowanym planem ograniczony jest ulicą 9 Maja (oznaczoną symbolem 1KG 2/2). Zaprojektowana w planie ulica została wyznaczona na terenach stanowiących własność Gminy W. i graniczy z gruntami, których właścicielem jest Gmina. Interes prawny właścicieli działek składających skargę nie został zatem w ocenie Sądu naruszony. Sąd stwierdził, że nieruchomości należące do skarżących nie graniczą bezpośrednio, wbrew temu co podniesiono w skardze, z obszarem objętym planem. Ze względu na okoliczność, iż kwestionowana uchwała nie narusza interesów prawnych ani uprawnień wymienionych osób fizycznych składających skargi, Sąd skargi te oddalił. Tym samym podnoszone przez te osoby zarzuty co do naruszenia przez zaskarżoną uchwałę przepisów prawa, nie były przedmiotem rozważań Sądu.
Oceniając natomiast skargę Wojewody Dolnośląskiego, Sąd I instancji uznał, że podnoszone w pkt 2 tej skargi kwestie nie mogą być badane w niniejszym postępowaniu, bowiem uchwały w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów lub protestów mogły stanowić przedmiot odrębnej skargi do sądu administracyjnego. W odniesieniu do pozostałej części skargi Wojewody Dolnośląskiego Sąd umorzył postępowanie sądowe z powodu bezprzedmiotowości, bowiem w dniu 9 września 2004 r. Rada Miejska W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którą zmieniono kwestionowany przez organ nadzoru § 84 zaskarżonej uchwały.
Od powyższego wyroku J. K., K. B. i A. C. złożyli wspólnie skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu ze skargi na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Parku [...] i Ogrodu Zoologicznego we W. Zdaniem skarżących służy im – jako właścicielom nieruchomości bezpośrednio graniczących z planem miejscowym – interes prawny w postępowaniu planistycznym. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie Parku [...] i Ogrodu Zoologicznego we W. obejmuje swoim zasięgiem wschodnią granicę ulicy M., która sąsiaduje z nieruchomościami skarżących. Skarżący podnoszą, że ustalenia planu naruszają istotę prawa własności poprzez uniemożliwienie korzystania z nich w dotychczasowy sposób oraz spowodują znaczne obniżenie wartości rynkowej tychże nieruchomości. Argumentacji skarżących nie podważa okoliczność, że ich nieruchomości sąsiadują z obszarami objętymi regulacją planu miejscowego w taki sposób, że odległość między tymi nieruchomościami a granicą planu wynosi około 3-4 metry. Dla uznania nieruchomości za sąsiednią nie jest bowiem niezbędne bezpośrednie graniczenie ze sobą nieruchomości.
W skardze kasacyjnej zarzucono także błędną wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i przyjęcie, że skarżący nie są legitymowani do złożenia skargi w trybie regulowanym powyższym przepisem. Skarżący spełnili bowiem przesłanki określone w tym przepisie, zatem ich skarga powinna być merytorycznie rozpoznana.
Pismem z dnia 24 listopada 2006 r. Rada Miejska W. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie okoliczności, które mogą mieć wpływ na nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, określone w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, dochodząc do przekonania, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
Usprawiedliwionych podstaw nie ma główny zarzut skargi kasacyjnej, naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Sąd prawidłowo zinterpretował (wyłożył) i zastosował w sprawie normę art. 101 ust. 1 ww. ustawy zasadnie przyjmując, że w sytuacji gdy skarżący nie są właścicielami działki położonej na obszarze objętym kwestionowanym planem zagospodarowania przestrzennego, a przeznaczenie terenu objętego tym planem, położonego w pobliżu działki skarżących nie wskazuje na inwestycję mogącą wprost oddziaływać na ich działkę, dając im nadto możliwość obrony ich praw na etapie realizacji planu w procesie inwestycyjno-budowlanym, to interes skarżących przybiera postać interesu faktycznego, a nie prawnego, powodując brak legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tym kontekście za niemający usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który odnosi się do właścicieli, w sytuacji gdy ich własność jest ograniczana, co w niniejszej sytuacji nie ma miejsca. Jeżeli tak to również za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego. Z kolei zarzut naruszenia art. 38 K.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku ze względu na to, iż ten przepis prawa nie był w sprawie stosowany i co więcej nie mógł być stosowany, ze względu na to, iż przymiot strony w postępowaniu sądowym ze skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest oceniany na podstawie tej właśnie ustawy a nie przepisów K.p.a.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.