Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1045/08 oddalił skargę S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], który utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2008 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P. Sądu Grodzkiego Zamiejscowego VIII Wydziału Grodzkiego w S. z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia przestępstwa kradzieży energii elektrycznej, tj. przestępstwa przeciwko mieniu z art. 278 § 5 kodeksu karnego w zw. z art. 278 § 1 kodeksu karnego i skazany za to na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata okresu próby, a także na karę grzywny.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. opinii środowiskowej oraz opinii koła łowieckiego, Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku wydał w dniu [...] stycznia 2008 r. decyzję nr [...], na mocy której - powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Według organu, dopuszczenie się przestępstwa wskazanego w wyroku Sądu Grodzkiego, bezsprzecznie potwierdza fakt naruszenia przez stronę ustalonego porządku prawnego, a zatem zasadne jest zakwalifikowanie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Przytoczoną argumentację podzielił organ drugiej instancji.
W dniu 15 kwietnia 2008 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.
S. B. podniósł w uzasadnieniu skargi, iż czyn, za który został skazany, nie jest w żaden sposób związany z użyciem broni, czy też naruszeniem zasad obchodzenia się z nią lub zasad jej przechowywania, nie jest również związany z użyciem przemocy, groźby bezprawnej, itp. W ocenie strony skarżącej, organy rozstrzygając w niniejszej sprawie nie rozpoznały istoty sprawy i nie wskazały na czym polega uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Sąd pierwszej instancji oddalił skargę S. B. ponieważ decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2008 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.
Skoro organy Policji prawidłowo ustaliły, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji fakt ten przesądzał, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa.
Skargą kasacyjną z dnia 28 listopada 2008 r., S. B. zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1045/08.
Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegającą na uznaniu, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że S. B. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu, skarżący podkreślił, iż przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie w sposób przykładowy wskazuje katalog przestępstw, których popełnienie (i w konsekwencji skazanie) może rodzić obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, skazanie takie może jedynie uzasadniać dokonanie ponownej weryfikacji i oceny czy istnieje uzasadniona obawa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Dlatego też, według S. B., z całą pewnością przepisy art. 18 ust, 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie dają podstawy do przyjęcia, iż w razie skazania za przestępstwo zaliczane do kategorii wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, cofnięcie pozwolenia na broń następuje niejako "automatycznie" bez konieczności rozważenia, czy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Podniesiono, iż w toku postępowania organy I i II instancji nie zbadały czy skazanie S. B. za przestępstwo z art. 278 § 5 w zw. z art. 278 § 1 kodeksu karnego rodzi jakąkolwiek obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie została zatem rozpoznana istota sprawy. Ponadto, organy obu instancji nie wskazały na czym polega uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Komendant Główny Policji, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
W podstawach skargi kasacyjnej sformułowano zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zasadniczym zagadnieniem w tej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy do zastosowania dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) wystarczające jest tylko ustalenie, że skarżący został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, tj. za przestępstwo z art. 278 § 5 w zw. z art. 278 § 1 kodeksu karnego, czy konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania celem zbadania, czy wobec skazanego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Powyższa kwestia została przesądzona uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Zatem, wbrew przekonaniu skarżącego, dla wykazania obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Skoro S. B. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P. Sąd Grodzki Zamiejscowy VIII Wydział Grodzki z dnia [...] sierpnia 2007 r. (sygn. akt [...]) za przestępstwo przeciwko mieniu, w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o przepis art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.